All Chapters of DESTINED TO BE HIS BRIDE: Chapter 1 - Chapter 10

54 Chapters

CHAPTER 1 – Fates Offer

Tahimik ang buong bahay ng mga Villarreal nang umagang iyon.Tanging kaluskos ng mga katulong sa kusina at kalansing ng porselanang tasa ang maririnig.Sa gitna ng malawak na hapag, nakaupo si Ayesha Villarreal, tuwid ang likod, mahigpit ang pagkakahawak sa tasa ng kape.Sa labas ng bintana, tila nanunuya ang liwanag ng araw—maliwanag, pero mabigat sa dibdib.Sanay si Ayesha sa ganitong katahimikan—isang katahimikang nagtatago ng sigawan ng mga paniniwala, tradisyon, at utos na matagal nang itinatak sa kanilang pamilya.Anak siya ng isa sa mga kilalang negosyante sa Maynila,at mula pagkabata ay tinuruan siyang maging perpekto—mahinahon, matalino, at higit sa lahat, masunurin.Ngunit sa ilalim ng mahinhing anyo, may apoy sa kanyang puso.Apoy ng isang babaeng ayaw itali sa kagustuhan ng iba.“Anak,” basag ng boses ng kanyang ina, si Doña Salvacion Villarreal, mula sa kabilang dulo ng mesa.“May darating na bisita mamayang gabi. I want you to look your best. Importanteng usapan ito.”H

CHAPTER 2 – Heartless Agreement

Tahimik ang paligid nang umagang sumunod sa gabing iyon.Subalit sa loob ng mansyon ng Villarreal, tila may bagyong paparating.Mula sa bintana ng kanyang silid, pinagmamasdan ni Ayesha ang pag-ikot ng mga hardinero,ang mga katulong na nagmamadaling nag-aayos ng mga bulaklak, at ang ilang tauhan ng pamilya Santos na pabalik-balik sa harapan ng bahay.Ang bawat galaw nila ay may dahilan. Ang bawat bulaklak ay may layunin. At ang bawat ngiti ay may tinatago.Mamayang gabi, opisyal nang ipapahayag ang kasunduan ng Villarreal at Santos — isang kasunduan na,ayon sa mga matatanda, ay magbubuklod ng dalawang makapangyarihang pamilya. Ngunit para kay Ayesha, iyon ay tanikala.Hawak niya ang lumang polaroid sa kamay — ang larawan nila ni Rohan, noong bata pa sila. Kanina pa niya iyon pinagmamasdan, pilit iniintindi kung paano posibleng mamatay ang batang nasa litrato,kung buhay naman ang lalaking kaharap niya kagabi. Ang mga salitang narinig niya mula sa usapan ng kanyang mga magulang

CHAPTER 3 – The Truth That Emerges

Amoy pulbura.Amoy dugo.Ang dating marangyang bulwagan ng mga Villarreal ay nagmistulang gulo ng apoy at sigawan.Nakasabog ang mga mesa, nagkalat ang mga bulaklak na dating simbolo ng kasiyahan, ngayon ay natatapakan ng mga paa ng mga nagtatakbuhan.Sa gitna ng kaguluhan, nakaluhod si Ayesha, yakap ang duguang katawan ng lalaking tinawag niyang “Rohan.” Ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang pinipigilan ang pag-agos ng dugo mula sa tagiliran nito.“Rohan! Rohan, sumagot ka!” sigaw niya, halos mabaliw sa takot. Ngunit mahina lang ang tinig ng lalaki.“Ayesha… umalis ka rito. Huwag mo akong alalahanin…”“Hindi! Hindi kita iiwan!” Napaiyak siya, ang boses ay nanginginig “Sino ang bumaril sa’yo? Ano ‘tong nangyayari?”Ngunit bago pa siya makasagot, may mga lalaking naka-itim na lumapit.Mga armadong tauhan—hindi niya kilala. Isa sa kanila ay sumigaw,“Hanapin ang babae! Huwag niyong hayaang makaalis!”Bago pa siya maabot, biglang bumangon si Rohan, kahit hirap at duguan, hinila

CHAPTER 4 — The Man Who Returned

Madaling araw pa lang ay gising na si Ayesha.Tahimik ang buong bahay, tanging tunog ng orasan at mahinang hampas ng hangin sa kurtina ang maririnig.Nakaupo siya sa gilid ng kama, hawak-hawak ang maliit na pendant na luma na’t kupas na.Isang larawan ng batang lalaki ang laman niyon—isang alaala ng kabataang hindi niya kailanman nalimutan.“Rohan…” mahina niyang sambit, halos bulong sa sarili.“Ikaw ba talaga ‘yung lalaking ‘yon?”hoMatapos ang nagdaang gabi ng kanilang pag-uusap sa hardin, hindi na siya mapakali.Ang paraan ng pagkakatitig ni Rohan sa kanya, ang tono ng boses nito—may kakaiba.Para bang may mga salitang gustong kumawala, ngunit pinipigilan. Parang may lihim itong gustong isiwalat, ngunit hindi pa ito ang tamang oras.Lumabas siya ng kwarto at bumaba papunta sa kusina.Naabutan niya si Aling Marites, ang kasambahay, na nagtitimpla ng kape. “Ma’am, maaga po kayong nagising ah. Gusto n’yo po ng kape?”Tumango si Ayesha. “Oo, salamat, Aling Marites.”Habang umuusok ang

CHAPTER 5 — The Villarreal Secrets

Ang lahat ay parang mabagal na pelikula sa paningin ni Ayesha. Ang bawat tibok ng puso niya ay mas malakas kaysa sa sigaw ng hangin. Ang mga kamay niya’y nanginginig habang pilit niyang ginising si Rohan na nakahandusay sa lupa, duguan at malamig. “Rohan! Gisingin mo naman ako—huwag kang magbiro ng ganito!” humahagulgol niyang sigaw habang tinatapik ang pisngi nito. Ngunit walang tugon, tanging mahina at putol-putol na paghinga lang. Nang dumating ang ambulansya, sumama siya sa loob, yakap ang kanyang asawa habang umaandar ang sasakyan. Wala siyang pakialam kung nadudungisan ng dugo ang damit niya. Ang tanging laman ng isip niya ay huwag siyang mawala. Pagdating sa ospital, agad siyang inasikaso ng mga doktor. Tinabig siya ng mga nurse upang madala si Rohan sa emergency room. Naiwan siyang mag-isa sa pasilyo, hawak pa rin ang punit na tela ng barong ni Rohan—na tila simbolo ng gulong unti-unting nabubuo sa kanyang mundo. Tahimik. Malamig. At sa gitna ng katahimikan, naramd

CHAPTER 6 — “The Shadow of the Twin”

Madilim pa nang magising si Ayesha sa gitna ng kakahuyan. Ang hangin ay malamig, at bawat ihip nito ay tila may dalang bulong ng nakaraan. Nasa paanan niya ang lumang pendant na kanina lang ay nakasabit sa leeg niya—ngayon ay may bahid na ng putik at dugo. Nanginginig pa rin siya sa takot habang pinagmamasdan ang paligid. Ang mga lalaking naka-itim ay patuloy na naglilibot, bitbit ang mga baril. Mula sa di kalayuan, maririnig ang kanilang mga sigaw: “Hanapin si Ayesha! Huwag hayaang makatakas ang babae!” Mabilis niyang dinampot ang pendant at tumakbo papalayo, pinipigil ang sariling hingal. Alam niyang kahit bahagyang kaluskos lang, maaaring ikapahamak niya. Ang puso niya ay kumakabog nang sobrang lakas, at bawat yapak niya sa basang lupa ay may halong kaba at desperasyon. Pagkalayo-layo, nakarating siya sa isang lumang bahay-kubo na tila matagal nang iniwan. Pumasok siya, mabilis na isinara ang pinto, at huminga nang malalim. “Diyos ko… anong pinasok ko?” Lumapit siya sa

CHAPTER 7 — “Two Faces of Truth”

Basang-basa pa ang katawan ni Ayesha habang nakatayo sa gitna ng tulay.Ang ulan ay bumuhos bigla, tila sinasadyang itago sa dilim ang mga kasinungalingang matagal nang nakabaon.Sa harapan niya, dalawang lalaking parehong mukha, parehong tinig—ngunit magkaibang titig.Ang isa, may malamig na ngiti, may dalang awtoridad sa bawat galaw.Ang isa nama’y may sugat sa noo, marungis, at may bakas ng sakit at pagod sa mga mata.Sabay silang nagsalita, halos sabay na dumagundong ang tinig:“Ako ang tunay na Rohan Villarreal.”Tumigil ang mundo ni Ayesha.Ang hangin ay tila pumutol sa gitna ng tulay, at ang katahimikan ay sinundan ng isang malakas na putok ng baril.Agad siyang napayuko.Dumapa si Lio, pilit siyang hinihila sa gilid ng tulay. Isa sa dalawang lalaki—ang nakaitim na jacket—ang unang bumaril.Ang bala ay tumama sa side mirror ng kabilang sasakyan.“Tumigil kayo!” sigaw ni Ayesha, nanginginig.“Rohan… Rion… sino sa inyo—”“Huwag mo siyang pakinggan, Ayesha!” sigaw ng lalaking maru

CHAPTER 8 — “The Shadow Inside the Villarreal Mansion”

Mabigat ang hangin.Amoy antiseptic, halong pabango ng mamahaling bulaklak at lumang kahoy.Dahan-dahang iminulat ni Ayesha ang kanyang mga mata—puti ang kisame, malamig ang paligid, at naririnig niya ang mahinang tiktak ng orasan.Nasa isang silid siya, at halatang hindi iyon ospital.Sa tabi ng kama, may kurtinang makapal, may chandelier sa kisame, at mga lumang painting sa dingding—lahat may iisang simbolo sa gilid: isang gintong “V”.Villarreal Mansion.Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.Umupo siya sa kama, pinilit alalahanin ang nangyari.Ang ulan, ang tulay, ang dalawang Rohan—ang putok ng baril.Pagkatapos noon, dilim.Ngayon, gising siya sa lugar na pinakamalabo niyang gustong mapuntahan.Bago pa siya makatayo, bumukas ang pinto. Pumasok ang isang babae—mahaba ang buhok, maamo ang mukha, suot ang simpleng itim na uniporme. May bitbit itong tray ng pagkain.“Gising ka na rin pala, Ma’am,” sabi nito. “Nag-aalala na ang Señor. Bawal kang gumalaw ng sobra, may sugat ka sa bra

CHAPTER 9 — “The Secret Beneath the Villarreal Mansion”

Malamig.Mabigat.At madilim.Tumama ang katawan ni Ayesha sa matigas na lupa, sabay buga ng alikabok na tila sumakal sa kanyang paghinga.Ilang segundo siyang nakahiga, nanginginig, bago niya maramdaman ang kirot sa kanyang braso—doon pa rin ang sugat na tinakpan ng benda.“Rohan…” mahina niyang tawag, habang pinapahid ang dumi sa mukha.“Nasaan ka?”Walang sagot, tanging tunog ng tumutulong tubig mula sa mga tubo sa kisame.Ang lugar ay makipot na lagusan, gawa sa lumang bato.May amoy kalawang at langis, parang bahagi ng lumang pasilyo na matagal nang nakatago.Sa liwanag ng maliit na ilaw mula sa pendant sa kanyang leeg,nakita niya ang mga lumang markang nakaukit sa dingding—parehong simbolo ng “V” na nasa mga painting sa itaas. Ngunit ngayon, mas luma, parang selyo ng kasalanan.Huminga siya nang malalim, pinilit itago ang takot.“Focus, Ayesha… kung nasaan ka man, hindi ka pwedeng huminto ngayon.”Lumakad siya sa masikip na lagusan, hinahaplos ang malamig na bato habang patulo

CHAPTER 10 — “Whispers of the Forgotten”

Ang katahimikan sa ilalim ng Villarreal Mansion ay tila humihinga. Ang bawat patak ng tubig mula sa mga basag na tubo ay nagiging tunog ng mga alaala — paulit-ulit, parang sinasadyang ipaalala na may mga bagay na hindi dapat nabubuhay muli. Ayesha’s hands trembled as she held the small lantern she had found near the collapsed tunnel. Her breath was shallow, and her eyes darted toward the shadows that danced across the damp walls. Kasama niya si Rohan — sugatan, hingal, pero buhay. “Hindi… hindi ito ordinaryong basement,” bulong ni Ayesha habang pinapailaw ang paligid. Ang mga simbolong nakaukit sa mga bato ay may kakaibang pulso — kumikislap sa kulay dugo, humahabol sa liwanag ng lantern. “Rohan… look.” Sa bawat hakbang nila, parang lumalalim ang kaluluwa ng bahay. Hindi na ito basta lumang mansion — ito ay parang buhay na nilalang na matagal nang naghihintay. “Someone built this… not to hide something,” Rohan said, his voice shaking. “But to keep it imprisoned.”

1 2 3 4 5 6

SCAN CODE TO READ ON APP