episode l 2

“เรื่องเป็นไงมาไง”

เสียงทุ้มต่ำติดเย็นชาของใครบางคนเอ่ยขึ้นมา ทำให้ดาน่าที่แอบฟังจากเบื้องหลังประตูต้องเอาหน้าแนบ เพราะว่าเสียงภายในห้องเบาเหลือเกิน แม้ว่าประตูจะแง้มไว้ก็ตาม

“จะเป็นไงได้นอกจากว่าคิลล์มันตั้งใจจะแข่งกับไอ้ราม แต่ฝั่งนั้นมือหักเลยมายกเลิก พวกมึงก็รู้ว่าคราวก่อนที่ไล่ล่ามันพวกกูเกือบแหกโค้ง ไอ้คิลล์มันเลยจะมาเอาคืนวันนี้” เสียงของคนหน้าดุเอ่ยอธิบายและแฝงไปด้วยอาการหัวร้อนนิด ๆ

คิลล์ อย่างนั้นเหรอ? ชีวิตนี้เธอเคยได้ยินชื่อนี้แค่คนเดียวเท่านั้น มือบางชื้นเหงื่อเพราะวิตกกังวล ก้อนเนื้อในอกเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมา เธอภาวนาว่าขอให้ไม่ใช่คนเดียวกับที่เคยเจอ เพราะไม่อยากจะเจอกันอีกแล้ว แต่ก่อนจะได้ฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ นำศึกก่อนเอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างไม่พอใจ

“แล้วมันจับตัวเดวาไปทำไม น้องไม่เกี่ยวอะไรด้วย” นำศึกเอ่ยขึ้นมา นั่นทำให้ดาน่าแทบจะลุกขึ้นปรบมือให้

“แต่เด็กนั่นเป็นผู้หญิงของไอ้รามไม่ใช่เหรอ กูเคยเห็น”

“ใช่หรือไม่ใช่ มันก็ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้”

“ไคลล์มึงรู้จักน้องมึงดี” ระหว่างที่ทั้งสองตอบโต้กันอยู่นั้นก็มีเสียงของอีกคนแทรกขึ้นมานิ่ง ๆ และดูมีเหตุมีผลเอามาก ๆ

“ศึกมึงส่งสารให้ไอ้คิลล์แล้วนี่ แค่นิ้วหักไม่ตายหรอก” ดาน่าจำเสียงได้นี่คือคนหน้าดุแน่นอน และยังเอ่ยปากเข้าข้างคิลล์ตลอด ทั้งที่รามิลผู้ชายของพี่สาวนิ้วหักแต่ยังรั้นจะแข่งเนี่ยนะ นี่มันเอาเปรียบกันชัด ๆ เธอรับไม่ได้

ตอนที่รู้ว่าพี่สาวอย่างเดวาหายตัวไป เธอทั้งตกใจและกระวนกระวายจนแทบร้องไห้ ความรู้สึกมากมายประเดประดังจู่โจมเข้าพร้อมกัน ถ้าไม่ใช่เห็นพี่นำทัพเธอคงไม่รู้ว่าจะทำยังไงและยังต้องรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้พี่สาวเจอเรื่องร้าย ๆ ดังนั้นไม่ว่ายังไงก็ต้องมีคนรับผิดชอบ

“เซริม” ดาน่าที่กำลังทำสีหน้าโกรธเคือง คิลล์ ถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินน้ำเสียงของพี่นำศึก เอ่ยชื่ออีกคนในห้องด้วยน้ำเสียงเย็นชาและกำลังกดดัน

“อย่างที่ไอ้ไคลล์ว่า มึงส่งสารเองไม่ว่ายังไงการแข่งนัดนี้ก็ต้องเกิดขึ้น ไอ้รามรับปากแล้วไม่ว่าอะไรจะหักก็เรื่องของมัน ส่วนของเดินพันกูรับประกันว่าคิลล์ไม่ทำอะไรน้องมึงแน่นอน”

หา! นี่หมายความว่ายังไงของเดิมพันคือพี่สาวของเธออย่างนั้นเหรอ เดวาไม่ใช่สิ่งของที่ใครจะเอามาเป็นเครื่องต่อรองได้นะ

“สรุปมึงจะให้ท้ายมันอีกคน?” นำศึกกดเสียงต่ำ

“ตอนมึงไปเอาตัวน้องมึงมา ก็ต้องต่อรองกับไอ้คิลล์มาแล้ว มันยอมอ่อนข้อเพราะเห็นว่ามึงเป็นญาติดังนั้นมึงควรจะยอมมันบ้างนะศึก” เซริมเอ่ยเสียงเย็น เหมือนจะมีเหตุผลแต่ก็ดูเข้าข้างผู้ชายที่ชื่อ คิลล์อยู่ดี

“ไอ้คิลล์มันก็ไม่ไว้หน้าใครตลอด” น้ำเสียงนิ่ง ๆ เอ่ยแทรกขึ้นมาอีกครั้ง และนั่นคือเสียงของจีซัสคนที่อยู่ในห้องกับเซริมตั้งแต่แรก

“คนที่ควรยอมมันคือไอ้คิลล์ต่างหาก ดันทุรังเพื่อ”

“เพื่อเอาชนะไง”

“น้องมึงนี่นะ” นำศึกเอ่ยอย่างประชดประชัน

“ก็ช่วงนี้มันอารมณ์ไม่ค่อยดี ไม่รู้เป็นอะไร”

“มันเคยอารมณ์ดีด้วยเหรอ”

“ช่วงนี้หมายถึงเดือนสองเดือนนี้ไง อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ”

“เลยไปลงกับน้องกู?” นำศึกโพลงขึ้นมาเมื่อเห็นจีซัสและไคลล์ปะทะฝีปากกัน หลัก ๆ ทุกคนไม่ชอบที่ไคลล์เข้าข้างคิลล์

“ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าอีกสามสิบนาทีที่จะถึง พวกมันจะต้องแข่งรถกันแล้วใช่ไหม เพราะว่าเป็นคู่สุดท้ายของวันนี้”

“ใช่”

ใบหน้าของดาน่าเคร่งเครียดขึ้นมาเมื่อได้ยินอย่างนั้น ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่นอย่างอดกลั้น เรื่องนี้ต้นเหตุคือผู้ชายคนนั้น เขามีสิทธิ์อะไรมาเอาพี่สาวเธอเป็นของเดิมพัน

ยิ่งคิดดาน่ายิ่งรู้สึกโมโหจนแทบคลั่ง ดวงตากลมโตแข็งกร้าวอย่างไม่ยินยอม เขาเอาแต่ใจมากจนไม่เห็นหัวใคร สร้างเรื่องวุ่นวายมากมายเพียงเพราะตัวเอง เดี๋ยวนายเจอ!

มือบางจิกเล็บจนเลือดซิบก่อนจะค่อย ๆ คลานออกจากบริเวณนี้ เพราะเธอจะต้องระงับเรื่องราวไม่ให้มันบานปลาย

“เธอ ไปทำอะไรตรงนั้น”

ระหว่างที่กำลังลุกขึ้นยืน ก็มีฝีเท้าคู่หนึ่งหยุดยืนอยู่ตรงบันไดขั้นสุดท้าย ดวงตาของเขาฉายแววแปลกใจที่เห็นท่าทางประหลาดของดาน่า และเธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมีคนมาเห็นท่าทางน่าอับอายด้วย

“เอ่อ…พอดีทำต่างหูตกน่ะ เลยพยายามหา”

“ต้องลงไปคลานกับพื้นเลยเหรอ?” ผู้ชายผมสีน้ำตาลหน้าตาดูสะอาดสะอ้านเหมือนอาบน้ำวันละสิบชั่วโมงเลิกคิ้ว

“ใช่สิ ไม่งั้นจะหาเจอได้ยังไง” เธอยังคงเฉไฉไปเรื่อย

“แน่ใจนะว่าจะเจอ”

“ไม่เจอหรอก เลยจะลงไปหาข้างล่างขอบใจมากนะที่เป็นห่วง”

ผู้ชายผมสีน้ำตาลยังคงสงสัยไม่เลิก แต่เมื่อได้ยินคำว่า ‘เป็นห่วง’ ออกจากปากหญิงสาวแสนประหลาด เขายิ่งทำหน้าเหยเกกว่าเดิม หน้าเขาเหมือนคนห่วงใยคนอื่นหรือไง

“ฉันไม่ได้ห่วงสักหน่อย ก็เธอทำท่าประหลาด”

“เอาน่าใส่ใจก็บอก” ดาน่าฉีกยิ้มตีเนียน เพราะเธอพึ่งออกมาจากห้องที่พวกพี่นำศึกคุยกัน กลัวว่าผู้ชายตรงหน้าจะเป็นเพื่อนพวกเขาน่ะสิเลยต้องรีบกลบเกลื่อนความสงสัย

“เธอมีพิรุธนะ แล้วมาจากทางนั้นด้วย” เขาหรี่ตาลง

“พิรุธอะไร นี่นายกำลังใส่ใจฉันแท้ ๆ ยังจะมาเปลี่ยนเรื่อง”

“เธอสิวะเปลี่ยนเรื่อง”

“ก็จริงนี่ คนปกติที่ไหนเขาจะถามแบบนี้เล่า มีแต่คนอยากใส่ใจทั้งนั้นแหละที่พยายามถามอะไรแบบนี้”

“เธอหลงตัวเองชะมัด” เขาสบถพึมพำและทำหน้าไม่สบอารมณ์

“ส่วนนายก็หลงฉันอีกที ขอบคุณสำหรับคำถามที่ใส่ใจนะ”

“ยัยบ้ามันจะมากไปแล้ว ไม่ได้หลงเธอเว้ย!”

ดาน่าหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นผู้ชายที่พยายามจับผิดเธอทำหน้าเหมือนปลาตาย เธอจึงใช่จังหวะนี้เบี่ยงตัวไปทางซ้ายของเขาเพื่อเดินลงบันได แน่นอนว่าอีกฝ่ายก็รีบเปิดทางให้โดยไว เพราะกลัวว่าเธอจะเข้าใจผิดว่าเขาใส่ใจอีก

ร่างบางรีบวิ่งลงมาชั้นล่างอย่างรวดเร็ว และยังต้องหลบหลีกสายตาของผู้คนอีก จุดมุ่งหมายของเธอคือบริเวณอาคารของฝั่งนักแข่งต่างหากละ ดาน่าเคยมาที่นี่สองสามครั้งแล้วดังนั้นการไปที่นั่นไม่ยากเลยแม้แต่น้อย

ผู้คนทั่วทั้งบริเวณนั้นต่างก็คึกคักและสนุกสนาน เดินไปทางไหนก็ได้ยินเสียงอึกทึก ดาน่าพยายามเดินเลี่ยงผู้คนนอกสนาม และเดินเลียบไปตามอาคารจึงกระทั่งถึงบริเวณจุดพักรถ

“สวัสดีค่ะ”

โชคดีจริง ๆ ที่ภายในอาคารค่อนข้างสงบกว่าภายนอก มีช่างซ่อมรถแค่สองคนเท่านั้นที่ยังอยู่บริเวณนี้

“ว่าไงครับคนสวย”

“พอดีหนูกำลังตามหานักขับที่เก่ง ๆ ในสนามอยู่ค่ะ พี่ ๆ พอจะบอกได้ไหมคะ ว่าจะหาพวกเขาได้จากที่ไหนคือหนูปลื้มหลายคนมาก ๆ อยากถ่ายรูปด้วยค่ะ” เธอทำหน้าแอ๊บแบ๊วสุดพลังเพื่อให้พวกเขาลดความระแวงลง

“อืม น้องมาช้าไปแล้วตอนนี้นักแข่งน่าจะทยอยออกไปกันหมด”

“น่าเสียดายจังเลยนะคะ หนูมาครั้งแรกนึกว่ารอจบการแข่งก่อนถึงค่อยมาได้ ไม่คิดว่าพวกนักแข่งจะกลับไปกันแล้ว” เธอขยับตัวไปมาก่อนจะหลุบสายตาลงต่ำแลดูน่าสงสาร

“น้องอย่าเศร้าไป นี่ไม่รู้เหรอวันนี้ยังเหลือนัดสำคัญอีกหนึ่ง”

“ใช่ ๆ นี่เป็นคู่สำคัญเลยนะเครื่องยนต์ระดับ v10 สนุกแน่”

“จริงเหรอคะ?” เธอเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตะลึง

“ถูก และถ้าน้องอยากเจอนะรออีกสักพักนักแข่งจะมาวอร์มเครื่องก่อนลงสนาม รับรองว่าได้เจอแน่คนนี้ฮอตสุด ๆ”

“ใช่ บางทีสวย ๆ อย่างน้องอาจจะได้ทดลองวอร์มกับไอ้คิลล์” พวกช่างซ่อมรถสองคนเอ่ยเข้าขารับส่งมุกกันสนุกสนาน ทั้งยังเอ่ยเรื่องสองแง่สองง่ามออกมาเพราะเข้าใจว่าเธอมาอ่อยนักแข่ง

“แค่ได้เจอก็ดีใจแล้วค่ะ” ดาน่าลอบเบะปากก่อนจะส่งยิ้มอีกครั้ง ใครมันจะอยากไปวอร์มเครื่องกับหมอนั่นกันเล่า

“แหมน้อง ไม่ต้องอายผู้หญิงมาหานักแข่งก็รู้ ๆ กันอยู่ เอาอย่างนี้น้องรอที่นี่ พวกพี่จะเปิดทางให้เองเห็นว่าน้องดูนิสัยดีไม่เหวี่ยงวีนเหมือนหลาย ๆ คนที่ผ่านมานะ”

เธอส่งยิ้มหวานพลางเอ่ยปากขอบคุณอย่างมีมารยาท แม้จะแต่งตัวแรงไปนิด แต่เธอก็แสดงเป็นสาวน้อยแสนเรียบร้อยเหมือนหนีที่บ้านมาเที่ยวได้อย่างแนบเนียน ถ้าทุกคนออกไปหมดแล้วคงจะเหลือแค่คนเดียวสินะ ดาน่ายกยิ้มในใจก่อนจะเดินเข้าไปภายในตัวอาคาร

รถซูเปอร์คาร์สุดหรูสีดำช่างน่าเกรงขามและดุดันเสียเหลือเกิน เธอเดินเข้าไปใกล้รถคันนั้นที่จอดนิ่งสนิท เพราะต้องรอตรวจเช็กก่อนลงแข่ง ดาน่าเพ่งมองด้วยแววตาซับซ้อน ริมฝีปากอวบอิ่มน่าสัมผัสยกขึ้นมาอย่างเย้ยหยัน

แกรก!

“อา…อาวุธพร้อมเลยนี่นา”

เธอพึมพำออกมาเบา ๆ เมื่อเหลือบเห็นไม้เบสบอลวางอยู่ข้างกำแพง ไม่รู้ว่าเป็นของใคร แต่เธอก็ไปคว้ามันมาไว้ในมือและลองแกว่งเล่นไปมาอย่างเจ้าเล่ห์

“เอาละ มาเริ่มสั่งสอนคนอวดดีอย่างนายกัน อยากใช้พี่สาวของฉันเป็นของเดิมพันอย่างนั้นเหรอ…ก็ลองดูว่าจะทำได้ไหม”

ผัวะ!

ตุบ!

เพล้ง!

ดาน่าใช้มือข้างที่ถือไม้เบสบอลขว้างมันออกไปสุดแรงกระทบเข้ากับรถซูเปอร์คาร์สุดหรู เสมือนว่ามันคือตัวแทนของผู้ชายคนนั้น ก่อนจะจ้องมองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อและใช้ไม้ทุบมันอยู่หลายครั้งจนมีสภาพยับเยิน

“ว้าว ดูสวยเหมาะกับคนแบบนายจริง ๆ แต่มันยังไม่พอหรอก”

ริมฝีปากอวบอิ่มยกยิ้มอย่างเยาะเย้ย ดาน่าทิ้งไม้เบสบอลลงกับพื้น ก่อนจะเดินวนอยู่แถวนั้นเพื่อหาของที่จะทำให้รถสุดหรูของคิลล์มีชีวิตชีวามากยิ่งขึ้น

“โอ๊ะ ใส่สีอะไรดีนะ” ภายในนั้นยังมีห้องแยกไว้สำหรับนักแข่งเพื่อพักผ่อน เธอจึงเดินตรงไปยังตู้เย็นและขนของกินทุกอย่างออกมา แน่นอนว่าสีสันที่จะแต่งแต้มรถคันนี้ก็มาจากของพวกนี้นี่เอง

“อยากรู้จริง ๆ ว่าถ้านายเห็นแบบนี้แล้วจะทำสีหน้ายังไง ลองโดนสร้างปัญหาให้บ้างนะแล้วจะรู้สึก” เธอเหยียดยิ้มและเดินละเลงของกินใส่รถของเขาที่บุบสลายไม่มีชิ้นดีอย่างสาสมใจ ก่อนจะเงยหน้ามองกล้องวงจรปิดและชูนิ้วกลางใส่เพราะคิดว่ายังไงเจ้าของรถต้องได้เห็น

เธอไม่สนว่าจะโดนอะไรและไม่กลัวด้วย ในเมื่อเขาเลือกหนทางเลวร้ายเพื่อจัดการคนอื่น แล้วเธอจะมอบหนทางดี ๆ ให้เขาไปทำไมกันละ

แก้แค้นก่อนมันสนุกจะตาย ว่าไหม?