All Chapters of DNA ENGINEERอย่าท้าทายคิลล์: Chapter 1 - Chapter 10

สนามแข่งรถ TCเสียงสัญญาณไฟดับลงรถยนต์ซูเปอร์คาร์สองคัน ก็ทะยานไปข้างหน้าราวม้าศึก เสียงเชียร์ของผู้ชมดังอึกทึกตลอดทางบ้างก็เชียร์รถคันสีดำ บ้างก็เชียร์คันสีขาว แต่ไม่ว่าสุดท้ายใครจะเป็นคนชนะก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับเขาชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าเรียวยาว นัยน์ตาคมฉายแววหงุดหงิด บริเวณแก้มมีรอยแผลถลอกที่แห้งกรัง มือหนาซุกเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำ พลางเอนกายพิงกับซูเปอร์คาร์สีแดงเพลิงแสนโดดเด่นของตัวเอง นัยน์ตาคมกวาดมองภาพการแข่งขันอย่างเฉยชา เพราะไม่มีอะไรให้น่าสนใจ สิ่งที่เขารอคอยคือการได้ดวลความเร็วกับคู่อริตลอดกาลอย่าง รามิล“คิลล์”น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชายหนุ่มเจ้าของรถสีแดงเพลิง และใช่นั่นคือชื่อของเขาเอง คิลล์ เขียนตรงตัวว่า kill บางทีก็สงสัยว่าทำไมป๊าถึงได้ตั้งชื่อประหลาดนัก จนกระทั่งตอนเด็กไม่สามารถทนต่อความสงสัยได้จึงเอ่ยปากถามออกไป และคำตอบที่ได้กลับมาก็คือจะได้คล้องจองกับ ไคลล์ พี่ชายฝาแฝดและใช้ตัวลอลิงใส่การันต์เหมือนกับพี่ชาย นั่นแหละคำตอบงี่เง่าของป๊า“มีอะไร”ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใครเป็นคนเรียก ถ้าไม่ใช่พี่ชายฝาแฝดอย่างไคลล์ เขาขี้เกียจเห็นมันแบกหน้าบึ้ง ๆ มา

ในสนามแข่งรถแห่งนี้นอกจากวัดกันด้วยความเร็วแล้ว ยังต้องมีเครื่องยนต์ที่เสมอกันด้วยถึงจะสามารถแข่งได้ และเครื่องยนต์ v10 ถือว่ามีขนาดใหญ่และแรงมากที่สุดสำหรับที่นี่มีเพียงสี่คนเท่านั้นที่ใช้เครื่องยนต์ขนาดนี้นั้นคือเซริม เจ้าของสนามแข่ง TC ที่ได้รับสืบทอดจากผู้เป็นพ่อ คีตะ หนุ่มน้อยแห่งวิทยาลัยเทคนิคคาทิค รามิลหรือราม เจ้าของใบหน้าหล่อร้ายแห่งมหา’ ลัยคิงเวลล์ และสุดท้ายผู้ชายที่ไม่มีใครอยากมีปัญหาด้วยที่สุด ไม่ใช่เก่งกาจเกินคนแต่เพราะคาดเดาอารมณ์ไม่ได้ ไม่เคยไว้หน้าใคร มุทะลุและบ้าบิ่น คิลล์ แห่งมหา’ ลัยแอล น้องชายฝาแฝดของไคลล์การแข่งขันนัดสุดท้ายระหว่างคิลล์ และรามิลกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า แต่สภาพรถซูเปอร์คาร์สีแดงเพลิงกลับเละเทะเสียยิ่งกว่าผ่านงานเทศกาลทั้งทุบ ทั้งขูด และยังมีกลิ่นอาหารบางส่วนตลบอบอวลไปทั่วทั้งคันทุกคนที่เห็นต่างก็หน้าซีดเผือด ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเหลือบสายตามองเจ้าของรถที่กำลังเดินมาทางนี้ หลังจากไปสูบบุหรี่ข้างนอกมากึกเสียงฝีเท้าของคิลล์หยุดชะงักลงเมื่อเห็นสภาพลูกรักกับตาของตัวเอง เขาออกไปข้างนอกก่อนจะกลับเข้ามาวอร์มเครื่องยนต

“หา!” ดาน่าไม่พูดพร่ำทำเพลงเหมือนพวกรุ่นพี่ตรงหน้า เธอเอ่ยเสียงห้วนไม่มีความเคารพต่อรุ่นพี่พลางหันมาถามเพื่อนสนิทอย่างจริงจัง ว่าต้องการจะออกจากตรงนี้ด้วยกันไหม“ไป ๆ” แน่นอนว่ามีล่าต้องเลือกเพื่อนอยู่แล้ว“เฮ้ยน้อง ใจเย็น ๆ กันก่อนนะ” ชะเอมร้องขึ้นอย่างตกใจ“ไม่มีอะไรต้องใจเย็น เพื่อนของพี่พูดขนาดนี้แล้วจะฝืนไปทำไม อีกอย่างนี่ก็ไม่ชอบร่วมโต๊ะกับคนน่าแปลกเหมือนกัน ไปเถอะ” การที่จะให้เธอเคารพได้มันยากมาก ดังนั้นจึงเอ่ยเสียงห้วนไม่ไหวหน้าใครแม้แต่รุ่นพี่ของมีล่า ดาน่ากวาดสายตามองคนทั้งโต๊ะและย้ำคำว่า ‘น่าแปลก’ อย่างเยาะเย้ยก่อนจะลากมีล่าออกมา“ยัยเด็กบ้า” เสียงของใครบางคนดังไล่หลังมา แต่เธอไม่สนใจเพราะรู้สึกว่านิสัยใจแคบของคนพวกนั้นไม่น่ารังเกียจ และถ้าอยากเอาคืนมันง่ายนิดเดียว“มีโต๊ะว่างบ้างไหมคะ?” ดาน่าตรงไปถามพนักงานอย่างรวดเร็ว แต่อีกฝ่ายที่กำลังยืนจัดขวดเหล้าตรงเคาน์เตอร์กลับอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ“เอ่อคือ”“วันนี้วันศุกร์ปล่อยก่อนสักโต๊ะก็ได้นะคะยินดีจ่ายสองเท่า แต่ถ้าทำให้ลำบากใจ”“ไม่เลยครับ ๆ เดี๋ยวผมหาโต๊ะว่างให้รอสักครู่” เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วดาน่าจึงหันมายักคิ้วให้มีล่า แม้จะอ

“เดี๋ยวอีกหน่อยเขาจะโหวตคาวเกิร์ลแล้วนะเว้ย นู่นไอ้ทีนมันหอบกุหลาบมาฝากแล้ว” อาเซียพยักพเยิดไปอีกทางที่มีรุ่นน้องในสาขาอย่างทีน เดินตรงมาทางนี้พร้อมช่อดอกไม้ในอ้อมแขน“แล้วพวกมึงจะโหวตให้ใครวะ”เมื่อดอกไม้มาถึงอาเซียก็ยิ้มแฉ่งอย่างอารมณ์ดี เพราะว่าทีนรู้งานเหมามาเป็นตะกร้า ก่อนจะถือมือไปมาอย่างมีความสุขพลางจัดแจงถามเพื่อนสนิทอย่างคิลล์ และฝาแฝดที่เป็นเพื่อนสาขาอื่นอย่างไคลล์ “กูไม่ลง” เจ้าของใบหน้าเรียวนัยน์ตาติดแววรำคาญ และสไลด์ผมเป็นทรงรากไทรตอบปฏิเสธ ซึ่งก็ไม่ผิดคาดจากที่อาเซียเดาไว้“ผมจะลงน้องคนสุดท้าย” ทีนเอ่ยอย่างกระตือรือร้น“งั้นมึงเอาไปดอกเดียว” อาเซียยื่นดอกไม้ให้รุ่นน้อง“อ้าว ทำไมผมได้น้อยจังเลยอุตส่าห์ไปซื้อมา นี่รู้ไหมว่าไปถึงดอกไม้โดนเหมาไปจนหมดแล้ว ไม่รู้ใครมันเล่นใหญ่ขนาดนี้”“ก็มึงจะเลือกคนเดียวกันกับกู จะให้มึงได้หน้าได้ยังไงไอ้น้อง” คิลล์ที่กำลังรินเหล้าถึงกับหันขวับทันที พลางจ้องดอกไม้สีแดงสดเขม็ง ดอกไม้ดอกนี้ช่างดึงดูดสายตาผู้คนจริง ๆ หึ“ไอ้พี่อาเซียเลวมาก”“รู้ก็ดี” อาเซียยกยิ้มก่อนจะจัดแจงช่อดอกไม้ในมือ “คิลล์แล้วมึง”“ไม่โหวต” ไม่ต้องรอให้เพื่อนเอ่ยจบเขาก็

กลิ่นแอลกอฮอล์ผสานกลิ่นเย็นของบุหรี่ กระแทกเข้าที่จมูกอย่างจัง ใบหน้าสวยของเธอก็แนบเข้ากับอกแกร่งจนแสบร้อนไปทั้งใบหน้า มือหนาใหญ่จับไหล่เธอพลิกเข้าหาตัวจนทำให้ร่างของเราแนบชิดเข้าหากันในท่า ‘กอด’ จังหวะหัวใจรัวเร็วทำให้เธอแยกไม่ออกเลยว่า มันเป็นของเขาหรือเธอกันแน่นะ ทุกอย่างมันรวดเร็วจนมึนเบลอไปหมดและเมื่อเธอตั้งสติได้ ปลายนิ้วแกร่งของเขาก็แตะลงบนคางมน ก่อนจะกดปลายนิ้วเชยคางของเธอให้เชิดขึ้น จนนัยน์ตาของเราทั้งคู่สบประสานกันเธอขมวดคิ้วเป็นปม และเพ่งสายตาจ้องลึกลงไปให้ถึงก้นบึ้งของจิตใจ ว่าเขาต้องการทำอะไรกันแน่ แต่กลับพบเพียงความเกรี้ยวกราดราวพายุไม่สงบอยู่ในดวงตาคู่นี้ และถ้าจ้องมองดี ๆ จะเห็นว่ามันซ่อนเร้นและเต็มไปด้วยอารมณ์มากล้นจนเธอสัมผัสได้เขาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ผู้หญิงตรงหน้าดึงดูดเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาถ้าอยากได้อะไร สิ่งนั้นมันก็จะต้องเป็นของเขา คิลล์ชอบเอาชนะและผู้หญิงตรงหน้าก็คือความท้าทายในตอนนี้ เธอคุ้มพอที่เขาจะลงมือทำเรื่องบ้าบิ่น ผู้คนมักคิดว่าเขาไม่สนใจวิธีการและหลักการ แต่เปล่าเลย เขามักคำนวณก่อนเสมอว่า…อะไรคุ้มและอะไรไม่คุ้ม