episode l 1

 สนามแข่งรถ TC

เสียงสัญญาณไฟดับลงรถยนต์ซูเปอร์คาร์สองคัน ก็ทะยานไปข้างหน้าราวม้าศึก เสียงเชียร์ของผู้ชมดังอึกทึกตลอดทางบ้างก็เชียร์รถคันสีดำ บ้างก็เชียร์คันสีขาว แต่ไม่ว่าสุดท้ายใครจะเป็นคนชนะก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับเขา

ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าเรียวยาว นัยน์ตาคมฉายแววหงุดหงิด บริเวณแก้มมีรอยแผลถลอกที่แห้งกรัง มือหนาซุกเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำ พลางเอนกายพิงกับซูเปอร์คาร์สีแดงเพลิงแสนโดดเด่นของตัวเอง นัยน์ตาคมกวาดมองภาพการแข่งขันอย่างเฉยชา เพราะไม่มีอะไรให้น่าสนใจ สิ่งที่เขารอคอยคือการได้ดวลความเร็วกับคู่อริตลอดกาลอย่าง รามิล

“คิลล์”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชายหนุ่มเจ้าของรถสีแดงเพลิง และใช่นั่นคือชื่อของเขาเอง คิลล์ เขียนตรงตัวว่า kill บางทีก็สงสัยว่าทำไมป๊าถึงได้ตั้งชื่อประหลาดนัก จนกระทั่งตอนเด็กไม่สามารถทนต่อความสงสัยได้จึงเอ่ยปากถามออกไป และคำตอบที่ได้กลับมาก็คือจะได้คล้องจองกับ ไคลล์ พี่ชายฝาแฝดและใช้ตัวลอลิงใส่การันต์เหมือนกับพี่ชาย นั่นแหละคำตอบงี่เง่าของป๊า

“มีอะไร”

ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใครเป็นคนเรียก ถ้าไม่ใช่พี่ชายฝาแฝดอย่างไคลล์ เขาขี้เกียจเห็นมันแบกหน้าบึ้ง ๆ มาให้เสียอารมณ์เลยเลื่อนสายตาไปมองการแข่งขันรถซูเปอร์คาร์ตรงหน้าแทน

“เรื่องสำคัญ”

ได้ยินพี่ชายเอ่ยออกมาอย่างนั้นคิลล์จึงเลิกคิ้วและหันกลับไปเผชิญหน้ากับคนที่หน้าเหมือนตัวเองราวกับแกะ ไม่ใช่แกะขาวแกะดำ แต่เป็นดำกับดำทึบเลยต่างหาก

“สำคัญขนาดที่มึงทำหน้าเหมือนรถถูกทุบเลยปะ?”

“ไอ้สัด! กูอุตส่าห์เอาข่าวไอ้รามมาบอกมึง”

“ไอ้ราม ? ทำไมอย่าบอกนะว่ามันมาแล้ว กูจะได้ไปดูหนังหน้าของมันสักหน่อย รอบก่อนทำกูแหกโค้งเกือบตาย ขับรถเหี้ยจริง”

คิลล์ยกแขนขึ้นมากอดอก ก่อนจะสบถด่าศัตรูอย่างรา-มิลยาวเหยียดอย่างไม่ไว้หน้า ไคลล์ที่ได้ยินอย่างนั้นจึงยกมุมปาก

“มันมายกเลิกการแข่งต่างหาก”

“ได้ไงวะ กูไม่ยอม”

เมื่อได้ยินข่าวที่ไม่ถูกใจคิลล์ก็ถึงกับทิ้งแขนลงข้างลำตัว ก่อนจะตวัดสายตามองพี่ชายฝาแฝดอย่างไม่สบอารมณ์ทันที เขาหวังว่าเรื่องนี้จะเป็นแค่เรื่องตลก เพราะคราวก่อนเขาขับรถไล่ล่ารามิลจนตัวเองเกือบแหกโค้ง แน่นอนว่าการแก้แค้นคือสิ่งที่คิลล์รอคอยมากที่สุด และสัปดาห์นี้ที่สนามแข่งรถ TC ก็จัดการแข่งขันใหญ่ไม่ว่ายังไงคืนนี้เขาต้องได้เอาคืนมัน

“ไม่ยอมก็ต้องยอม ไอ้ลูแปงมายกเลิกแล้วพร้อมเงิน”

“เหี้ยวะ! ยกได้ไงกูจะไปคุยกับเซริม” คิลล์เอ่ยเสียงเข้ม ตั้งท่าจะไปหาเซริมเจ้าของสนามแข่งที่มีสถานะเป็นทั้งเพื่อน และญาติของพวกเขาด้วย 

“ก็ตามนั้น คราวหน้ายังมี” เพราะเห็นน้องชายเริ่มหงุดหงิด ไคลล์จึงเอ่ยเสียงเย็นเพื่อให้อีกคนลดความตึงเครียดลง แม้คราวนี้จะไม่ได้จัดการรามิล แต่คราวหน้าก็ยังมีอีกตราบใดที่พวกเขาอยู่ในระแวกเดียวกัน ยังไงก็ต้องเจออยู่แล้ว

ไคลล์ตบบ่าน้องชายฝาแฝดอย่างคิลล์เบา ๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับคลับเฮ้าส์ ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับพักผ่อนหย่อนใจ และนั่งชมการแข่งขันของคนที่สมัครวีไอพีรายปีไว้

“เชี่ยเอ้ย”

ตุบ!

พ้นหลังพี่ชายฝาแฝดคิลล์ก็เตะเข้าที่ล้อรถเพื่อระบายอารมณ์ทันที เขารอเวลานี้มานานแล้วทำไมพวกมันต้องยกเลิกด้วย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม คนอย่างเขาถ้าอยากได้ก็ต้องได้ และการเดิมพันความเร็วก็คือศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี ไม่ว่ายังไงเขาก็จะต้องได้ยำไอ้รามให้เละ

ความเจ้าคิดเจ้าแค้นของเขานั่นไม่มีวันสิ้นสุด มือหนากำเข้าหากันแน่น ก่อนจะเดินตามพี่ชายฝาแฝดเข้าไปในคลับเฮ้าส์และนั่นก็ทำให้เขาได้ใครบางคนมาอยู่ในกำมือ

รถคือสิ่งที่เขารัก

ความเร็วคือสิ่งที่เขาไขว่คว้า

การเดิมพันคือหนทางแห่งชัยชนะ

และสามสิ่งเหล่านี้หลอมร่วมมาเป็นตัวตนของเขา

---------------------------------------------------------------------------------------

ร่างบางในชุดเสื้อสายเดี่ยวบอดี้สูทรัดรูปสีดำ ท่อนล่างแมทช์กับมินิสเกิร์ตหนังสั้นสีดำ อวดเรียวขาสวยแค่มองเห็นวับ ๆ แวม ๆ ยังพานให้คนรู้สึกใจเต้นแรง เอวบอบบางของเธอเล็กจนแทบโอบได้ด้วยมือข้างเดียว เรือนผมสีน้ำถูกดัดลอนให้ดูยุ่งเล็กน้อยแลดูเซ็กซี่และน่ารัก เหมือนแมวเปอร์เซียจอมหยิ่งแต่ที่จริงแล้วขี้อ้อนเมื่อได้อยู่กับเจ้าของ บุคลิกแบบนี้ชวนให้คนที่ลอบมองอยากจะกระโจนเข้าหาเสียเหลือเกิน

ติดเพียงแต่ว่าใบหน้าสวยจัดของเธอกลับถมึงทึงอย่างน่ากลัว ท่าทางไม่สนสี่สนแปด และพร้อมจะพุ่งชนทุกคนที่ขวางหน้า ทำเอาบรรดาชายหนุ่มในโซนช่างซ่อมไม่กล้าเผยตัว แต่กลับมองตามร่างบางอย่างไม่ลดละ เหมือนไฮยีน่าที่ล็อกเป้าเหยื่อ

ดวงตากลมโตล้อมรอบด้วยแพขนตางอนยาว ตวัดสายตามองอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะรู้สึกรำคาญที่ถูกจับจ้อง แน่นอนว่าถ้าเป็นเวลาปกติ ดาน่า คงจะไม่สนใจเพราะชิน แต่เพราะพี่สาวสุดที่รักของเธอถูกจับตัวไป จะให้อยู่เฉยก็คงจะไม่ได้

ทั้งที่วันนี้อุตส่าห์พา เดวา พี่สาวจากต่างมหา’ ลัยมาเปิดหูเปิดตาที่สนามแข่งรถแท้ ๆ แต่ดันซวยถูกหมาที่ไหนเอาไปก็ไม่รู้ เธอจึงไปขอความช่วยเหลือ จากพี่นำทัพและพี่นำศึกซึ่งทั้งคู่ก็เป็นญาติของเจ้าของสนามแข่งแห่งนี้อีกที เพื่อช่วยตามหาพี่สาว

และช่วงเวลาที่แสนทรมานก็สิ้นสุดลงเมื่อพี่นำศึกโทรมาบอกว่าเจอตัวเดวาแล้ว และพี่สาวตัวดีดันกลับไปพร้อมกับพี่เขย แม้จะอารมณ์เสียแต่อย่างน้อยเธอก็เบาใจที่พี่สาวปลอดภัย ส่วนเรื่องราวการหายตัวไปนั้น แน่นอนว่าเธอยังติดใจสงสัยและคนที่ทำจะต้องรับผิดชอบกับเรื่องนี้

“พี่ศึกแล้วใครกันที่เอาตัวเดวาไป”

ดาน่าเอ่ยปากถามรัวเร็ว เมื่อชายหนุ่มเรือนผมสีเทาสว่างเดินกลับเข้ามาในคลับเฮ้าส์พร้อมเพื่อน ๆ อีกโขยง นำศึก หนุ่มสุดฮอตของมหา’ ลัยแอลเจ้าของใบหน้าเรียบเฉยเสมือนมหาสมุทรในยามค่ำคืน แม้ภายนอกจะดูสงบแต่ภายในของเขากลับยากจะหยั่งถึง

“เรื่องนี้เด็กไม่ควรรู้นะ”

นำศึกที่กำลังคุยกับเพื่อนอยู่หันมามองดาน่าเล็กน้อย ก่อนจะวางมือหนาไว้บนศีรษะของเธอเบา ๆ แล้วเอ่ยตอบเสียงเรียบแต่ยังคงอ่อนโยนมากกว่าปกติ จนคนที่เดินตามมาด้วยเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

“น่าไม่ใช่เด็ก”

เธอปัดมือหนาของนำศึกออกก่อนจะถอนหายใจพรืด ทุกคนเอาแต่พูดอยู่ได้ว่าเธอเป็นเด็ก ทั้งที่โตจนสามารถตัดสินใจและแยกแยะอะไรได้อย่างคนที่มีวุฒิภาวะแล้ว

“ก็เด็ก เมื่อกี้เกือบร้องไห้”

“พี่ทัพ!”

ใครบางคนเดินแทรกออกมาจากกลุ่มคนที่มาใหม่ และเอ่ยประโยคราวกับสนิทสนม ทำให้เธอชะโงกหน้าไปมองก่อนจะขมวดคิ้วเพราะนำทัพก็เป็นอีกคนที่ว่าเธอเด็ก

“เห็นไหม เราน่ะกลับไปได้แล้วที่นี่อันตรายแล้วอย่ามาอีก”

นำศึกเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี แม้ดาน่าจะไม่ใช่ญาติตามสายเลือดแต่ยังไงก็รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก และอดห่วงไม่ได้อยู่ดี ดาน่าและเดวาก็เหมือนน้องสาวคนหนึ่งของพวกเขา

“บ้าเหรอ นี่สมัครวีไอพีคลับเฮาส์ไว้แล้วนะ”

ที่สนามแข่งรถครบวงจรแบบนี้จะมีคลับเฮ้าส์ไว้สำหรับรับรองผู้ชมอยู่แล้ว และมีเพียงคนที่สมัครวีไอพีรายปีเท่านั้นถึงสามารถมาใช้บริการคลับเฮ้าส์เพื่อชมการแข่งรถได้ และราคาของมันก็แพงหูฉี่

“เดี๋ยวให้เซริมยกเลิกให้”

“ไม่นะ!”

เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เมื่อได้ยินนำศึกอาสาจะไปขอยกเลิกกับเจ้าของสนามแข่งอย่างเซริมให้ แน่นอนว่าดาน่าไม่มีทางให้ญาติผู้พี่อย่างนำศึกทำแบบนั้นแน่

“พี่ทัพช่วยน่าหน่อยสิ”

“หึ สร้างเรื่องตลอดน่ะเราเอาตามไอ้ศึกว่าดีแล้ว”

“ไม่นะ ๆ น่าสัญญาว่าจะไม่มาอีก แต่อย่ายกเลิกเลยนะเผื่อเวลาขายที่นั่งในคลับเฮ้าส์ให้พวกเพื่อนต่อ นะคะ” ร่างบางรีบคว้ามือของนำศึกไว้ ก่อนจะส่งสายตาอ้อนวอนสุดฤทธิ์ แต่เธอรู้ว่าคนที่ดูใจดีอย่างพี่ชายคนนี้ไม่ใจอ่อนแน่นอน จึงเบนสายตาไปยังนำทัพที่ยืนอยู่ข้างกัน

“พี่ทัพช่วยพูดให้หน่อยสิ” เจ้าของชื่ออย่างนำทัพยกมุมปากขึ้น ก่อนจะโคลงศีรษะเบา ๆ เป็นเชิงรับปาก

“เย้ ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ” ดาน่าร้องลั่นอย่างดีใจ ก่อนจะปล่อยมือนำศึกแล้วพุ่งมากอดนำทัพอย่างคุ้นเคย เพราะเรื่องมาเที่ยวที่อันตรายแบบนี้ที่บ้านไม่รู้ เมื่อพี่สาวสุดที่รักอกหักเธอเลยต้องพามาเปิดหูเปิดตา และไม่คิดว่าจะเกิดปัญหาด้วยซ้ำ แต่เรื่องราวมันซับซ้อนเอาไว้ไปติดตามกันเองก็แล้วกัน

“มากอดเป็นเด็กไปได้”

“ก็เป็นพี่ไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย” ดาน่าผละตัวออกมาก่อนจะส่งยิ้มสดใสให้นำทัพ ส่วนอีกฝ่ายก็มองเธออยู่เนิ่นนานและยกยิ้มเหมือนอย่างเคย การกระทำของทั้งคู่ตกอยู่ในสายตาของทุกคนในห้อง โดยเฉพาะนำศึกที่กำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

“มึงไปส่งน่าด้วย”

“ไม่เป็นไรค่ะ น่ากลับเองได้”

ร่างบางเจ้าของชื่อเอ่ยแทรกขึ้นมา เมื่อนำศึกใช้น้องชายอย่างนำทัพให้ไปส่ง ดาน่า ซึ่งเธอเองก็เกรงใจมากจึงไม่รบกวน และรีบปฏิเสธทันควันเพราะยังมีบางอย่างที่ค้างคาใจ

“ไม่ได้มันอันตราย”

นำทัพโพลงขึ้นมาอย่างดุดัน ทำให้สาวน้อยหนึ่งเดียวเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เพราะพี่ชายคนนี้พึ่งจะทำตัวใจดีกับเธอ และยังไม่เคยทำเสียงเข้มแบบนี้ด้วย

“เอาตามนี้แหละน่า อย่าดื้อ” นำศึกเอ่ยเสริม

“ก็ได้ค่ะ” เมื่อเจอสายตาเย็นชาของนำศึก เธอก็ไม่อยากเรื่องมากจึงพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินกลับขึ้นไปยังชั้นสองของคลับเฮ้าส์ เพื่อเอาของสำคัญอย่างกระเป๋า โดยที่นำทัพจะรออยู่ข้างล่างกับพวกเพื่อนของเขา ซึ่งดาน่าเองก็ไม่ได้มีเวลาจะมาสนใจใครเพราะรู้อยู่แล้วว่าทั้งนำศึกและนำทัพอยู่แก๊งคนหล่อ หมายถึงเพื่อนหน้าตาดีและฮอตปรอทแตกสุด ๆ

“เฮ้ยศึก เซริมจะคุยด้วยมันรออยู่ด้านบน”

“เออเดี๋ยวกูไป”

ระหว่างที่ดาน่าเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ใครบางคนก็วิ่งพรวดพราดเปิดประตูเข้ามาภายในคลับเฮ้าส์ และยังตะโกนเสียงดังอย่างไร้มารยาทอีกด้วย

จากตอนแรกจะไม่สนใจ แต่เมื่อได้ยินชื่อของพี่ชายอย่างนำศึก เธอเลยเหลือบตาลงไปมองยังชั้นล่าง และบังเอิญสบตากับคนที่เดินเข้ามาใหม่ทันที ดาน่าเผลอชะงักไปเล็กน้อยเพราะเขามันเหมือนกับใครบางคนซะเหลือเกิน

เขารูปร่างสูงเกือบเท่าพี่นำศึก ใบหน้าเรียวยาวนัยน์ตาคมกริบแสดงออกอย่างไม่สบอารมณ์ ทั้งดุดันและอันตราย ไว้ผมทรงรากไทรยาวลงมานั่นยิ่งทำให้เจ้าตัวดูดิบเถื่อนมากยิ่งขึ้น

“ต้องตอนนี้ เพราะไอ้คิลล์มันไม่ยอมให้ใครลงแทนไอ้ราม”

“น้องมึงนี่มันเอาแต่ใจจังวะ”

ดาน่ารีบละสายตากลับ เมื่อได้ยินเสียงบทสนทนาของทั้งคู่ ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินนำขึ้นมายังชั้นสอง เพราะทิศทางของทั้งนำศึกและเพื่อนอีกคนคือทางเดียวกับเธอ

ช่วยไม่ได้ที่ตอนทั้งคู่คุยกันพี่นำศึกยืนหันหลัง จึงไม่รู้ว่าดาน่าแอบฟัง และเรื่องราวที่ได้ยินมันทำให้เธอรู้สึกสนใจขึ้นมา

เมื่อถึงชั้นสองดาน่าก็รีบหลบเข้ามุมที่เป็นซอกเล็ก ๆ ทันที เห็นท่าทางรวดเร็วแบบนี้เพราะตอนเด็กชอบเต้นหรอกนะ ร่างกายเลยดูแอคทีฟตลอดเวลา ไม่ใช่หัวขโมยตีนผีแน่นอน มุมปากของดาน่ายกยิ้ม เมื่อเห็นนำศึกและผู้ชายอีกคนเดินผ่านซอกระหว่างทางไปห้องน้ำชั้นสองที่เธอซ่อนตัวอยู่ไป

พวกเขาช่างสมกับเป็นตัวท็อปของมหา’ ลัยจริง ๆ แค่เห็นจากข้างหลัง ก็รู้แล้วว่าข้างหน้าต้องน่าดูแน่ เธอจุ๊ปากกับตัวเองในใจ เพราะมหา’ ลัยกว้างใหญ่ดาน่าเองก็จำได้ไม่ทั้งหมดว่าใครชื่ออะไรบ้าง รู้แค่ว่าแก๊งของพี่ชายน่ะหล่อกันแทบทุกคนเลย

“ไอ้จีก็อยู่ข้างใน” ผู้ชายหน้าดุที่มากับนำศึกเอ่ยขึ้นระหว่างที่เปิดประตูเข้าไปข้างใน

“อือ”

ดาน่าแทบอยากจะร้องว่า ‘แย่แล้ว’ เพราะที่นี่ทำเป็นห้องกระจกเสียส่วนใหญ่ ถ้าวิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปมีหวังโดนจับได้แน่ ดวงตากลมโตจึงกวาดมองหาที่ซ้อนอีกครั้ง ก่อนจะเห็นครึ่งล่างของห้องกระจกเป็นผนังทึบ ถ้าค่อย ๆ คลานไปคงไม่มีใครสักเกต

“เอาวะ บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องของเดวาก็ได้”

เพราะตอนที่ผู้ชายหน้าดุคุยกับพี่นำศึก ก็มีชื่อผู้ชายของพี่สาวอยู่ด้วย ดังนั้นเธอจึงคิดว่าพวกเขาอาจจะมีคำตอบให้ก็ได้ ร่างบางคุกเข่าลงกับพื้น ก่อนจะค่อย ๆ คลานต่ำเหมือนแมว โชคดีที่มินิสเกิร์ตที่ใส่มามันเป็นแบบกางเกงด้านใน ดาน่าจึงไม่กลัวว่าจะมีใครมาเห็น

แต่ถ้ามีก็ช่างหัวมัน