episode l 7

“เดี๋ยวอีกหน่อยเขาจะโหวตคาวเกิร์ลแล้วนะเว้ย นู่นไอ้ทีนมันหอบกุหลาบมาฝากแล้ว” อาเซียพยักพเยิดไปอีกทางที่มีรุ่นน้องในสาขาอย่างทีน เดินตรงมาทางนี้พร้อมช่อดอกไม้ในอ้อมแขน

“แล้วพวกมึงจะโหวตให้ใครวะ”

เมื่อดอกไม้มาถึงอาเซียก็ยิ้มแฉ่งอย่างอารมณ์ดี เพราะว่าทีนรู้งานเหมามาเป็นตะกร้า ก่อนจะถือมือไปมาอย่างมีความสุขพลางจัดแจงถามเพื่อนสนิทอย่างคิลล์ และฝาแฝดที่เป็นเพื่อนสาขาอื่นอย่างไคลล์ 

“กูไม่ลง” เจ้าของใบหน้าเรียวนัยน์ตาติดแววรำคาญ และสไลด์ผมเป็นทรงรากไทรตอบปฏิเสธ ซึ่งก็ไม่ผิดคาดจากที่อาเซียเดาไว้

“ผมจะลงน้องคนสุดท้าย” ทีนเอ่ยอย่างกระตือรือร้น

“งั้นมึงเอาไปดอกเดียว” อาเซียยื่นดอกไม้ให้รุ่นน้อง

“อ้าว ทำไมผมได้น้อยจังเลยอุตส่าห์ไปซื้อมา นี่รู้ไหมว่าไปถึงดอกไม้โดนเหมาไปจนหมดแล้ว ไม่รู้ใครมันเล่นใหญ่ขนาดนี้”

“ก็มึงจะเลือกคนเดียวกันกับกู จะให้มึงได้หน้าได้ยังไงไอ้น้อง” 

คิลล์ที่กำลังรินเหล้าถึงกับหันขวับทันที พลางจ้องดอกไม้สีแดงสดเขม็ง ดอกไม้ดอกนี้ช่างดึงดูดสายตาผู้คนจริง ๆ หึ

“ไอ้พี่อาเซียเลวมาก”

“รู้ก็ดี” อาเซียยกยิ้มก่อนจะจัดแจงช่อดอกไม้ในมือ “คิลล์แล้วมึง”

“ไม่โหวต” ไม่ต้องรอให้เพื่อนเอ่ยจบเขาก็ตัดบทเองเรียบร้อย มากี่ครั้งเขาก็ไม่เคยจะโหวตเลยสักครั้ง เพราะคิดว่ามันไม่จำเป็น ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาด้วยใบหน้าเบื่อหน่ายสุดชีวิต

“ไปไหน” ไคลล์ที่ตาไวดุจเหยี่ยวเอ่ยขึ้นมาทันควัน

ถามเหมือนเป็นแฝดกู อือใช่ก็มันเป็นแฝดแต่ใครก็ได้ช่วยเอามันออกไปที จะตามติดชีวิตเขาไปถึงเมื่อไหร่กัน ตัวติดกันไม่พอยังขวางกูทุกอย่างอีก เบื่อโว้ย!

“ดูดหรี่” คิลล์ทำหน้าบูดบึ้งก่อนจะชูนิ้วชี้กับนิ้วกลางขึ้นพร้อมกัน

“รีบมา” ไคลล์พยักหน้าก่อนจะรินเหล้าของตัวเองต่อ 

“จู้จี้!”

คิลล์สบถทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกมาจากโต๊ะ ที่จริงจากตรงนี้ไปหน้าร้านจะใกล้กว่าไปด้านหลัง แต่เพราะจะไปเข้าห้องน้ำด้วยคิลล์เลยเลือกจะไปสูบบุหรี่หลังร้านแทน 

ที่นี่เปิดมาได้ประมาณสิบปี จะถือว่านานก็ไม่ได้ขนาดนั้นเทียบกับ Elite Pub แล้วยังถือว่าน้อยกว่ามาก ในย่านมหา’ ลัยแอลร้านเหล้าหรือผับที่ครองใจบรรดานักศึกษา ก็คงต้องบอกว่าเป็นอีลิทนั่นแหละ และร้านนั้นยังมีหุ้นส่วนเจ็ดคนเป็นเจ้าของคือป๊ากับพวกเพื่อนของป๊าเขา ผ่านมากี่ปีก็ยังไม่ปันหุ้นให้ลูก ๆ อีก แต่ใช้แรงงานเยี่ยงทาส หึ 

“เชี่ย! เสียดายวะน้องคนสุดท้ายที่ขึ้นเวทีโคตรดี” เสียงสนทนาดังเข้ามาจากบริเวณสวนหย่อมหลังร้าน ทำให้คิลล์ขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ ไปที่ไหนก็เจอแต่คนพูดถึงยัยนี่ น่าเบื่อ

“เออ ไม่น่าเลย” เสียงชายอีกคนพูดเอ่ยอย่างแสนเสียดาย ทำให้เขาที่กำลังเคาะบุหรี่จากกล่องชะงักไปอีกครั้ง

“เฮ้อ”

“สงสารวะ อยากให้น้องได้แค่หน้าตาก็ผ่านแล้ว”

“อือ”

เสียงบทสนทนาอย่างอึดอัด และเสียงถอนหายใจสลับไปมา ทำให้คนที่กำลังเคาะบุหรี่อยู่เขย่ามันแรงขึ้นเรื่อย ๆ 

“แม่งไม่ออกสักที” คิลล์สถบออกมาเมื่อไม่ได้ดั่งใจ มือที่พยายามเคาะบุหรี่เขย่าแรงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับอัตราการเต้นของหัวใจที่มีบางสิ่งบางอย่างกระทบต่ออารมณ์ 

“หรือจะไปยกเลิกดี”

“ไม่ได้นะเว้ยรับเงินมาแล้ว”

“เออ แต่สงสารน้องคนสวยวะ ทำไมรินต้องทำงั้นพวกผู้หญิงนี่มองแต่หน้าไม่ได้ใจโคตรอสรพิษ”

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเริ่มตึงขึ้นจนคิ้วขมวดเป็นปม แค่ลำพังเคาะบุหรี่ไม่ออกจากกล่องก็หงุดหงิดแล้ว ยังมาเจอพวกบ้าที่เอาแต่อาลัยอาวรณ์คร่ำควรญถึงยัยนั่นอีก 

ไม่รู้ทำไมความรู้สึกไม่สบอารมณ์และร้อนรุ่มในอกจนยากจะระงับ ทำให้คนที่รำคาญง่ายอย่างเขาเริ่มจะหมดความอดทน เมื่อพวกมันสองคนเอ่ยขึ้นมาอีก

“จริง สวยแต่ซวยวะ”

ผลัวะ! คิลล์เดินออกมาจากอีกมุม ก่อนจะถีบถังขยะใส่ผู้ชายสองคนนั้นดังโครม จนคนที่มาแอบคุยกันถึงกับตกตะลึงหน้าซีด

“ไปคุยกันที่อื่นสิวะรำคาญ!”

“โว้ วันนี้มันส์ระเบิดไปเลยใช่ไหมครับทุกคน” 

เสียงดีเจหนุ่มสุดฮอตกระโดดโลดเต้นอยู่บนเวทีอย่างสนุกสนาน มือข้างหนึ่งจับหูฟังปากก็เอนเตอร์เทนผู้คน ส่วนมืออีกข้างก็มิกซ์เพลงได้อย่างดีเยี่ยม ดนตรีดังกระหึ่มกระตุ้นอะดรีนาลีนในร่างกายให้ทุกคนรู้สึกฮึกเหิมและตะโกนโต้ตอบคำว่า ‘ใช่’ โต้ตอบดีเจ 

“เอาละครับมันถึงเวลาแล้ว ขอเชิญสาว ๆ ทุกคนขึ้นมาบนเวทีด้วยครับ ขอเสียงต้อนรับสาวสวยกันหน่อย โว้ ๆ” สิ้นเสียงของดีเจหนุ่ม บรรดาผู้เข้าประกวด cow girl สาวทั้งหมดก็ทยอยเดินขึ้นมาพร้อมเสียงเชียร์ดังกระหึ่ม 

“ทุกคนครับบนเวทีมันฮอตเกินไปแล้ว ผมต้องตายแน่ ๆ ฮ่าฮ่า” ท่าทางเหมือนคนกำลังจะตาย ทำให้ดาน่าที่เดินขึ้นมาเป็นคนสุดท้ายทำหน้าเหยเก เพราะรู้สึกว่าดีเจคนนี้ช่างเว่อร์เหลือเกิน

“ดูเธอจะไม่ตื่นเต้นเลยนะ มั่นใจอะไรขนาดนั้น”

บางทียัยนี่ก็วอแวเหลือเกิน เธอกลอกตาก่อนจะหันไปมองริน ที่ขยับเข้ามายืนข้างเธอ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม 

“ก็จะว่ายังไงดี ชินกับสายตาที่มองมาอยู่แล้วน่ะ” 

ในเมื่ออยากกัดไม่ปล่อยดีนัก เธอก็จะทำให้ยัยนี่อกแตกตายไปจึงไม่ปฏิเสธและยังยกยิ้มให้อีกฝ่ายอีกด้วย

คำพูดแสนน่าหมั่นไส้ของดาน่าสร้างความเกลียดชังให้รินเป็นอย่างมาก เพราะไม่เคยเจอใครที่ยืดอกรับแบบนี้มาก่อน

“ฉันจะคอยดูว่าเมื่อถึงเวลา เธอยังจะยิ้มออกอีกไหม”

รอยยิ้มไม่น่าไว้ใจของรินทำให้ดาน่าแอบสงสัย แต่ก็เก็บไว้ในใจก่อนจะเมินหน้าหนี เป็นเชิงบอกใบ้ว่าไม่อยากคุยด้วย รินชักสีหน้ากักเก็บความไม่พอใจไว้ อีกไม่นานดาน่าก็จะไม่มีโอกาสได้เชิดหน้าทำปากเก่งใส่รินอีก 

“มีอะไรที่ฉันต้องกังวล นอกจากว่าใครบางคนจะไม่ทำตามข้อตกลงเอาไว้” ดาน่าเหยียดยิ้ม 

“หึ ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมใจไว้เลย ถ้าเธอแพ้ก็ต้องโนบราออกไปจากที่นี่และอย่าเสนอหน้ามาอีก”

“ว้าว นี่ลอกข้อสอบฉันเหรอเนี่ย” เธอยกมือขึ้นแตะปาก ดวงตาเบิกกว้างพยายามควบคุมท่าทางอย่างอื่น นั่นยิ่งกระตุ้นความเกลียดชังในใจของริน แต่นั่นแหละเธอไม่สนหรอก

“เอาละครับทุกท่าน ตอนนี้ดอกกุหลาบคงจะแจกจ่ายกันครบเสียแล้ว เดี๋ยวอีกไม่กี่นาทีผมและทุกคนก็จะได้รู้แล้วว่าคืนนี้จะมีใครชิงตำแหน่ง cowgirl ได้ไหม หรือเรเน่จะรักษามันไว้ได้ มาเริ่ม!”

“หึ ฉันจะรอดูตอนเธออับอายก็แล้วกัน” เพราะการโหวตกำลังจะเริ่มรินจึงยกมุมปากก่อนจะเดินกลับเข้าที่ 

เมื่อศัตรูตัวร้ายจากไปดาน่าก็กำมือเข้าหากันแน่น เพราะรู้สึกว่าท่าทางคำพูด และสายตาของรินมันแปลกมาก เธอกลัวว่ายัยนี่จะต้องทำอะไรลับหลังแน่ จึงกวาดสายตามองรอบบริเวณราวกับว่ากำลังสแกนหาบางอย่าง

นัยน์ตาคมกริบแข็งกร้าวที่เต็มไปด้วยปริศนาทำให้เธอหยุดชะงัก เพราะเขาไม่ได้มองเหมือนกับเธอเป็นเหยื่อตัวน้อย ไม่ได้มองหยาดเยิ้มเทิดทูนพร้อมจะยอมศิโรราบ หรือร้อนแรงจนแทบคลั่ง แต่เขามองเหมือนกับว่ากำลังเจอเรื่องสนุก 

ใบหน้าเรียวยาวดูหล่อแบบเหลือร้าย ไม่มีความละมุนละไมเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบสะท้อนความเกรี้ยวกราดแสดงถึงตัวตนที่ค่อนข้างใช้อารมณ์ มุมปากยกขึ้นดูเย้ยหยัน เมื่อทุกอย่างหลอมรวมเข้าด้วยกันก็ดูร้ายกาจ อันตรายจริง ๆ แล้วอะไรที่ทำให้เขามองมาที่เธออย่างนั้นกัน

มันหมายความว่ายังไง?

“ดาน่า ๆ เพื่อนรักฉันมาแล้ว” 

ร่างเพรียวบางของมีล่ากระโดดอยู่หน้าเวที และยังตะโกนเสียงดัง ทำให้เธอรีบถอนสายตากลับก่อนจะหันมามองเพื่อนรัก ที่ยืนถือดอกไม้อยู่ด้านหน้า…นี่เขาเริ่มโหวตกันแล้วเหรอ

“เอ่อ อือขอบใจมาก” เพราะหน้าเวทีมีคนอยู่มาก เธอจึงรีบพุ่งตัวไปรับดอกไม้ และฉุกคิดขึ้นมาได้ว่ามีเพียงมีล่าคนเดียวที่หอบดอกไม้มาโหวตให้เธอ

“มีล่า”

“หือ?” เจ้าของชื่อทำน่าแปลกใจ ก่อนจะชะงักเมื่อดาน่าเอื้อมมือมากอบกุมมือของมีล่าไว้แน่น พลางเอ่ยถามรัวเร็ว

“การแสดงของฉันมันแย่ไหม”

“ไม่เลย ๆ มันดีมากรู้ไหมทุกคนตะลึงไปตาม ๆ กัน ไม่ใช่แค่เต้นดีแต่ยังสวยและมีอินเนอร์มาก ๆ ด้วยใครว่าไม่ดีฉันจะไปตีปากมัน” มีล่าเอ่ยยาวเหยียดก่อนจะหอบหายใจอย่างแรง เพราะว่าพูดรัวเร็วมากจนเกินไป 

“แล้วทำไมคนมาโหวตฉันมันเงียบนัก” ดาน่าโน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างหูมีล่าอย่างแปลกใจ และยังแฝงด้วยอารมณ์แบบนี้ไม่ใช่ว่าเธอจะแพ้เพราะ ทั้งที่มั่นใจแล้วแท้ ๆ 

“ไม่นะแกแสดงดีมาก” แววตาจริงจังของมีล่าทำให้เธอมั่นใจขึ้น ก่อนจะนำท่าทางคำพูดของรินมาเชื่อมโยงกัน ดาน่าจึงยกแขนขึ้นโอบกอดมีล่าไว้แน่น และกระซิบข้างหูของเพื่อน

“เธอไปหาเด็กเสิร์ฟที่ชื่ออาโป หาไม่ยากอาโปใส่ชุดของฉัน”

“แล้วแกไประ”

“อย่าพึ่งถามเลยตอนนี้แกต้องหาผู้หญิงคนนั้น แล้วให้อีกฝ่ายสืบหาเรื่องไม่ชอบมาพากลให้ที ฉันลงไปตอนนี้ไม่ได้และคงจะหวังพึ่งแค่แกแล้วแหละ”

“อือ เข้าใจแล้ว” 

เธอยกยิ้มก่อนจะผละออกจากมีล่า และถอยหลังออกมายืนตรงแถวสำหรับผู้เข้าประกวด แม้จะพยายามข่มใจแต่มันก็อดจะรู้สึกน้อยใจไม่ได้ ผู้คนหลั่งไหลไปที่คนอื่นหมดไม่มีดอกไม้มาให้เธอเลยแม้แต่ดอกเดียว

ร่างบางยืนนิ่งดวงตากลมโตมองตรง ไม่ได้สนใจสายตาของผู้คนที่มองมาอย่างสงสารเห็นใจแม้แต่น้อย 

“แหม ดูท่าทางเราจะได้คนแพ้แล้วสินะ” รินขยับเข้ามาใกล้ดาน่าก่อนจะเอ่ยประกระแหนะกระแหน ดาน่าเหลือบตามองรินอย่างรำคาญ มุมปากของเธอยกขึ้นเหมือนอย่างเคย 

แม้จะแสดงออกว่าปกติ แต่ภายในใจนั้นไม่ใช่เลย ความหวั่นวิตกทำให้เธอจิกเล็บลงบนมือแน่น แม้จะเจ็บตัวแต่มันคงจะไม่เจ็บเท่าใจในตอนนี้ เหมือน

“ทำไมเงียบ ไม่ปากดีแล้วเหรอ?” ดาน่ากลอกตาอีกครั้ง เมื่อรินยังคงพูดพล่ามไม่เลิก เธอจึงหันหน้ามาเผชิญกับริน

“รำคาญ!”

“อีเด็กนี่!” รินหน้าตึงทันทีที่ถูกพูดกระแทกใส่หน้า 

“โอ้วสาวน้อยตรงนี้น่าสงสารจังเลย ทำไมได้ดอกไม้แค่ดอกเดียวกันนะ” ระหว่างศึกทางสายตาของเรา ดีเจหนุ่มก็เดินมาทางนี้พอดี ทำให้ดาน่าได้แต่ลอบเบะปาก นี่ก็ขยี้จัง!

“เอาอย่างนี้ลองเต้นให้ดูอีกรอบแล้วพี่เอาดอกไม้ในมือโหวตน้องเอง” ดาน่าหันขวับทันทีที่ดีเจหนุ่มเอ่ยทีเล่นทีจริงอย่างสนุกสนาน จนได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจจากนักท่องราตรีด้านล่าง

เธอเม้มปากแน่นมือสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ การประกวดเต้นมันคือศิลปะอย่างหนึ่งอันนี้เธอยินดี แต่คำพูดและการกระทำของดีเจ เหมือนจะเอียงไปทางดูถูกเสียมากกว่า และเธอเกลียดพวกผู้ชายขี้ขลาดถนัดใช้ส่วนล่างมากกว่าส่วนบนมากที่สุด

ร่างบางเจ้าของใบหน้าสวยหวานยกยิ้มหวานจนตาหยี ทำเอาบรรดาชายหนุ่มด้านล่างมองตาเยิ้ม รวมถึงดีเจหนุ่ม เธอเดินเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบไมโครโฟนที่วางข้างดีเจคอนโทรลเลอร์ขึ้นมา ดวงตากลมโตจ้องเขม็งมองดีเจหนุ่มนิ่ง

“ว้าว อย่าพึ่งสารภาพรักกับพี่นะครับ” ชายหนุ่มเอนเตอร์เทนต่ออย่างสนุกสนาน สร้างความคึกคักขบขันให้เหล่าชายหนุ่ม

“หึ ไม่มีทางหรอกค่ะ ลองส่องกระจกชะโงกดูเงาด้วยว่ามีเขาไหม อ๋อ ที่จะพูดคือถ้าไม่มีคำพูดดี ๆ ก็หุบปากไปเถอะ คนจะได้มองไม่ออกว่าโง่”

“!!!” ดีเจสุดฮอตอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างและใบหน้าซีดเผือดไม่ต่างจากผู้ชมบริเวณหน้าเวทีเลยสักนิด

“ไม่รู้มาเป็นดีเจได้ยังไง” ดาน่าเหยียดยิ้มพลางเลื่อนสายตาลงมองส่วนล่าง ทำให้บรรดาสาว ๆ ด้านล่างต่างก็มองตาม

“สงสัยจะถนัดแต่เอนเตอร์เทนด้านล่าง แต่ปากอาจจะยังน้า เพราะที่พ่น ๆ ออกมามันไม่ตลก”กึก! เธอยิ้มทั้งที่ดวงตาจ้องหน้าดีเจหนุ่มเขม็ง ก่อนจะกระแทกไมโครโฟนลงบนโต๊ะวางอุปกรณ์คอนโทรลเลอร์ของดีเจ แล้วเดินกลับไปยืนอยู่ที่เดิมราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

บรรยากาศทั่วทั้งบริเวณต่างเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจเสียด้วยซ้ำ ดีเจหนุ่มสุดฮอตหน้าซีดทั้งยังอับอายต่อสายตาของผู้คน

สมน้ำหน้า!

ดาน่าอมยิ้มตรงมุมปากก่อนจะทอดสายตาเหม่อมองออกไปไกล ดวงตากลมโตมีเสน่ห์เปล่งประกายวาววับชวนให้น่าค้นหา การได้เอาคืนคนแม้ในสถานการณ์ยากลำบากก็ช่วยบรรเทาทุกข์ได้จริง ๆ เธอหัวเราะในใจ

“ฮ่า ฮ่า พึ่งรู้ว่าดีเจของที่นี่ไม่ได้ใช้ความสามารถไต่เต้า” ในขณะที่ในร้านเงียบกริบราวกับสุสาน ไม่นานก็มีเสียงหัวเราะของใครบางคนดังขึ้นอย่างเย้ยหยัน ดาน่าจึงเลื่อนสายตาไปมองเขาอย่างช่วยไม่ได้ และนั่นทำให้เธอถึงกับชะงัก เมื่อคนที่สอดปากราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องตลก คือผู้ชายอันตรายที่เธอสังเกตเห็นตั้งแต่ก่อนจะเริ่มการโหวตให้คะแนน