episode l 6

“ฮือ ผมขอโทษทำไมต้องโหด” เจ้าของใบหน้าหล่อใสเบะปาก ทำเสียงเหมือนจะร้องไห้ แต่น้ำหนักมือของรุ่นพี่มันของจริง

คิลล์เห็นท่าทางสำออยแบบนั้นก็ส่งเสียง ‘เฮอะ’ ก่อนจะทรุดกายนั่งลงบนโซฟา ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยแต่แววตากลับเกรี้ยวกราดจนใครก็เข้าหน้าไม่ติด

“ตัดคำว่าแฝดออกเป็นอันใช้ได้” ไคลล์ตบบ่ารุ่นน้องอย่าง ‘ทีน’ ก่อนจะเดินตามคิลล์ไปและนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ กัน

“ไหนว่าจะไม่มาไง อารมณ์ไหน?” ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดงนั่งจิบน้ำ สีอำพันเอ่ยปากถาม พลางเลิกคิ้วมองเพื่อนสนิทที่เรียนสาขาเดียวกันอย่างคิลล์ ก่อนจะพยักหน้าให้ไคลล์ฝาแฝดคิลล์

“อารมณ์ไหนก็เรื่องของกู ไม่เสือก”

“ต้องเสือกโว้ย มึงบอกเองว่าอยู่สนาม กูเหล่สาวยังไม่ทั่วร้านมึงก็เหาะมาถึงร้านแล้ว ถามจริงตอนตอบกูยืนอยู่หน้าร้านป่ะ?”

“แล้วมึงจะอยากรู้ทำไมว่ากูอยู่ที่ไหน รู้ไปก็ไม่ได้ทำให้สมองมึงทำงานไวขึ้นหรอก” คิลล์เอ่ยอย่างรำคาญ ทำเอาอาเซียคิ้วกระตุกเพราะเพื่อนคนนี้ช่างตอบได้น่าประทับใจเหลือเกิน ถามหนึ่งตอบศูนย์ ถามศูนย์ตอบสี่ ง่าย ๆ คือตอบไม่ตรงคำถามเลยสักนิด และยังขยันยั่วโมโหคนอื่นอีก

“สัด!”

ชายหนุ่มเรือนผมสีแดงจัดจ้านอย่าง ‘อาเชีย’ สบถ เมื่อเห็นเพื่อนตอบอย่างไม่ยี่หระ พลางคิดในใจว่ามันจะตอบแบบคนปกติบ้างไม่ได้เลยเหรอ

หลังจากทิ้งร่างลงบนโซฟาอย่างเบื่อหน่ายแล้ว คิลล์ก็ยกขาขึ้นไขว่ห้างปากก็คาบบุหรี่ มือล้วงเข้าไปค้นหาไฟแช็กในกระเป๋ากางเกงออกมาจุด

แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอย่างที่ใจคิด บุหรี่ที่คาบไว้ก็โดนแย่งออกจากปาก นัยน์ตาคมกริบของคิลล์จึงตวัดมองเจ้าของมือที่มาก่อกวนอย่างดุดันและไม่สบอารมณ์

“อย่ามาเล่น!”

“พ่อมึงให้สูบบุหรี่ในที่ปิดทึบ” ไคลล์กดสายตามองน้องชายอย่างคิลล์ ก่อนจะตวาดออกมาอย่างเดือดดาล ป๊าสั่งสอนมาตั้งแต่เด็กถ้าจะสร้างเรื่องก็ต้องมีขอบเขต ดังนั้นถ้าอยากสูบบุหรี่ก็ไสหัวไปข้างนอก อย่ามาเพิ่มมะเร็งให้ชาวบ้าน เด็กบ้านี่เคยจำบ้างไหม

“หรือไม่อยากให้พี่ชายมึงแก่ตาย ไอ้เด็กเวร!”

“มึงเกิดก่อนกูนาทีเดียว จะมาเป็นพี่ชายเหี้ยไร”

คิลล์กระชากบุหรี่จากมือไคลล์ ก่อนจะบ่นพึมพำเรื่องพี่ชายน้องชายนี่พูดอยู่นั่น เกิดก่อนนาทีเดียวไม่นับว่าเป็นพี่เว้ย

“เกิดก่อนก็พี่หมด” ไคลล์ไหวไหล่

“ไปถามป๊ามึงดูสิ นับลุงรบกับลุงโซ่เป็นพี่ไหม”

คิลล์แค่นเสียงในลำคออย่างเยาะเย้ย ก่อนจะหุบยิ้มและสบถในลำคอ เมื่อเห็นบุหรี่ที่แย่งคืนมาจากไคลล์นั้นหักจนสูบต่อไม่ได้ เขาจึงทิ้งมันลงพื้นและใช้เท้าบดขยี้มันซะ

“ไปถามป๊ามึงสิ ทำไมให้มึงเรียกกูพี่” ไคลล์กลอกตาเพราะขี้เกียจจะเถียงกับน้องชายจอมพยศ เถียงกับคิลล์ก็เหมือนเถียงกับหมาเพราะมันฟังไม่รู้เรื่อง หมารู้จักแค่ใช่กับไม่เท่านั้น

“ก็แค่มึงออกมาหัวโตกว่ากู”

“สัด!” ไคลล์อย่างหัวเสียทันที ถ้าจะบอกว่าใครเหมือนป๊าที่สุดก็มันนั่นแหละ โคตรน่ารำคาญ

“มาถึงก็ทะเลาะกันเลยนะพวกมึง ว่าแต่พรุ่งนี้บินไม่ใช่เหรอ?” อาเซียเอ่ยแทรกพลางเลิกคิ้วอย่างสงสัย ช่วงซัมเมอร์จบปีสามพวกเขาจะต้องไปฝึกงาน แต่บางคนก็จะลงฝึกแบบสหกิจหรือปีสี่เทอมสองแทน

“บินเย็น” คิลล์ตอบอย่างคนขี้เกียจ

“แล้วมาทำไม ไม่นอนพักอยู่คอนโดให้สบายใจ” จะเดินทางอยู่แล้วยังจะตระเวนออกเที่ยวอยู่ได้

“ถามมากจังวะ แดก ๆ ไปกูจะบินตอนไหนก็เรื่องของกูเถอะ” คิลล์หยิบเม็ดมะม่วงในจานกับแกล้มยัดปากอาเซีย

“มึงมันเลวมาก ฮึ่ย” หลังจากกลืนของกินแล้วถึงได้สบถออกมา

“เฮียโดนแค่นั้นยังน้อยไป ดูผมโดนโบกไปสองที” ทีนบ่นอุบอิบ

“นั่นมึงไปกวนตีนมัน ส่วนกูถามมันดี ๆ” อาเซียแก้ต่าง

“กวนตรงไหนก็เรียกดี ๆ เถอะ”

คิลล์ยกแก้วที่มีน้ำสีอำพันขึ้นมาจรดริมฝีปาก ในระหว่างที่ยกอยู่นั้น หางตาของเขาดันเหลือบมองไปทางเวทีประกวดคาวเกิร์ลพอดิบพอดี และชั่วขณะนั้นนัยน์ตาคมกริบสีดำทะมึนก็เผลอชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินไปยังเวที ก่อนจะเลื่อนสายตาออกไปโดยไม่มีใครสังเกต

“แม่งเอ้ย วันนี้มีแต่คนสวย ๆ เด็ด ๆ แม้น้องเรเน่จะเสร็จเพื่อนเราแล้วแต่ยังไงวันนี้ก็เซ็กซี่ขยี้ใจเหมือนเดิม” อาเซียเลิกสนใจเพื่อนแล้วหันไปมองทางเวที เมื่อได้ยินเสียงเพลงดังกระหึ่มและเสียงเชียร์จากผู้คนรอบข้าง

“จะมีใครมาล้มเรเน่ได้ไหม แต่ก็นะคงจะยากน่าดู” ทีนเอ่ยขึ้นมา

“ครบทุกคนหรือยังวะทีน”

“ไม่ใช่ครบแล้วเหรอเฮีย ปกติเรเน่จะขึ้นสุดท้าย”

ทั้งสองคนจ้องมองไปทางเวทีอย่างสนใจ แม้แต่ไคลล์ที่เบื่อหน่ายยังพุ่งสายตาไปที่นั่นเช่นกัน ก็นะใครที่ชอบการแข่งขัน ก็ต้องดูทั้งนั้นแหละอย่างน้อยจะได้รู้ว่าจะพนันฝ่ายไหน

“ไฟดับลงแล้วเฮีย หรือกำลังจะประกาศ” ทีนกระทุ้งศอกใส่อาเซียอย่างกระตือรือร้น และเข้าใจว่าเรเน่ที่แสดงไปแล้วคือคนสุดท้าย เพราะหญิงสาวคือดาวเด่นของการประกวดเสมอ

“เชี่ย เหมือนจะมีคนกำลังทำการแสดงต่อ ใครวะ? กล้าขึ้นต่อเรเน่ไม่กลัวโดนคนโห่หรือยังไง หรือมั่นใจว่าจะทำได้ดีพอ”

“มึงคิดว่าไงคิลล์ เรเน่นี่เด็ดสุดเลยปะ” อาเซียกลั้นหัวเราะในลำคอ และพยายามเย้าแหย่เรื่องเรเน่กับคิลล์ เพราะสองคนนี้เคยคั่วกันอยู่สักพักช่วงที่เรเน่ได้ตำแหน่งคาวเกิร์ลใหม่ ๆ ซึ่งมันก็ผ่านมาห้าหกเดือนแล้ว

“ไม่มีอะไรที่เป็นที่สุด” เจ้าของดวงตาคมกริบและเกรี้ยวกราดอย่างคิลล์ เอ่ยออกมาเสียงเย็น เป็นจังหวะที่บนเวทีมีสปอร์ตไลท์ส่องไปยังร่างบางของหญิงสาวคนหนึ่งกลางเวที

 

พรึบ!

กลางเวทีมีร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่กลางฟลอร์ มีเพียงแสงไฟสปอร์ตไลท์ที่ฉายมาตรงกลางเท่านั้น ที่ทำให้ผู้ชมทั้งหลายเห็นว่าเธอยืนหันหลัง จนกระทั่งแสงสุดท้ายดับลง

เมื่อไฟดับลงเสียงดนตรีที่มีเสน่ห์ ลึกลับ และเซ็กซี่ของตัวแม่ฝั่งอเมริกาก็ดังขึ้นมาอย่างเป็นจังหวะ พร้อมกับไฟที่มืดมิดค่อย ๆ สว่างขึ้นจนกระทั่งเห็นร่างบางบนเวที เธอหันมาเผชิญหน้ากับเหล่าผู้ชม และค่อย ๆ เลื้อยตัวลงต่ำ ก่อนจะหมุนตัวหันข้างเก็บขาอย่างมีจังหวะไม่เปิดเผย แต่ก็ไว้ซึ่งท่วงท่าอันเย้ายวน

ดาน่าก้มหมวกคาวบอยลงจนเห็นเพียงริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อน่าจุมพิต ก่อนจะเหยียดยิ้มให้อินเนอร์ไหลไปตามจังหวะเพลง แน่นอนว่าเธอไม่ใช่คนที่เต้นเก่งที่สุดแบบริน ไม่ได้มีหุ่นยาวสูงเพรียวและเซ็กซี่จนน่าใจหายแบบเรเน่

แต่เธอคือ ดาน่า ที่ไม่ใช่มีเพียงหน้าตาแต่ยังมีสมองและสกิลการเอาตัวรอด เธอเติบโตมากับการเต้น cover ตั้งแต่เด็กจนกระทั่งได้ลงเรียนเป็นกิจลักษณะ และเธอมั่นใจว่าวันนี้ทุกอย่างมันจะต้องดีเยี่ยม ไม่ใช่โชคช่วยแต่เพราะทุกอย่างคิดไว้แล้วตั้งแต่การแต่งตัวในวันนี้

เรือนร่างบอบบางท่อนบนสวมบิกินีลายเสือดาวสุดเซ็กซี่และสวมทับด้วยซีทรูสีดำอีกชั้น ลำคอระหงมีสร้อยเงินยาวลงมาจนถึงเนินอกจนคนมองรู้สึกวาบหวาม เอวบางคอดกิวที่โอบรอบด้วยแขนข้างเดียวเมื่อขยับไปตามจังหวะก็ชวนให้เย้ายวนใจ

ท่อนล่างเป็นกระโปรงยีนสั้นเอวต่ำแมทช์กับเข็มขัดวินเทจหนังสีน้ำตาล และรองเท้าบูทสีเดียวกันยาวจนถึงเกือบถึงชายกระโปรง ทุกอย่างที่ร่วมอยู่บนร่างกลับมีเสน่ห์เหมือนเพลงไม่มีผิด เธอตั้งใจลงทำการแสดงต่อท้ายเรเน่เอง เพราะอยากดูว่าอีกฝ่ายจะมีความสามารถมากขนาดไหน

เทียบกับยัยรินน่ารำคาญรายนั้นยังเต้นดีกว่า แต่ก็เน้นฉีกขามากจนเกินไปมันขาดเสน่ห์ ส่วนเจ้าถิ่นอย่างเรเน่ก็เอาแต่โชว์เซ็กซี่จนเธอเองยังคิดว่ามัน น่าเบื่อ

ทุกสรรพสิ่งเงียบสนิทเมื่อหญิงสาวบนเวทีที่ทุกคนต่างสบประมาทในใจว่าคงจะไม่ได้เรื่อง ทำการแสดงได้อย่างมีเสน่ห์มาก ๆ จังหวะของเธอราวกับผีเสื้อกระพือปีกโอนอ่อน นุ่มนวล แต่เมื่อถึงช่วงบีทหนักกลับเต้นได้อย่างแข็งแรง ทั่วทั้งร่างลื่นไหลไร้ที่ติ แม้จะไม่เห็นใบหน้าแค่เพียงริมฝีปากวับ ๆ แวม ๆ ก็ทำเอาหัวใจของผู้ชม เต้นโครมครามจนไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเสียแล้ว

ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ เพลงที่มีการผสมผสานดนตรีไว้หลากหลาย เธอก็ยังสามารถแสดงอินเนอร์ออกมาได้เข้ากับเพลงมากแข็งกร้าว เซ็กซี่ ลึกลับ และน่าค้นหา ไม่ว่าใครก็ไม่อาจละสายตาไปจากร่างบางบนฟลอร์ได้เลย

แม้แต่โต๊ะของหนุ่มสุดฮอตอย่างอาเซีย ที่ส่งเสียงเชียร์เพียงเรเน่ยังอ้าปากค้างนั่งไม่ติดที เห็นแค่เสี้ยวหน้าด้านข้างของหญิงสาว หัวใจก็เหมือนถูกควักออกไป

“หุ่นโคตรดี” อาเซียมองตาค้าง

“จริงเฮีย มองจากตรงนี้นมไม่ได้ทำแน่นอน”

“มึงยังอุตส่าห์สังเกตนมเขาอีกนะ ไอ้เด็กนี่” ได้ยินรุ่นน้องเอ่ยออกมาอย่างหยาบคายอาเซียก็หันมาจะตบกระบาล แต่เหมือนจะไม่ทันเพราะเพื่อนตบให้แล้ว

“โอ๊ย เฮียคิลล์ตบทำไหมวะ”

“แหกปากอยู่ได้รำคาญ”

“โธ่เอ๊ย ก็น้องเขาสวยเซ็กเอ็กซ์แตกนี่นา ว่าแล้วก็ไปซื้อกุหลาบดีกว่า” บ่นรุ่นพี่อย่างคิลล์เสร็จก็ทำท่าระริกระรี้ก่อนจะออกไปซื้อดอกไม้อย่างที่เอ่ยปากไป

“เผื่อกูด้วย เดี๋ยวโอนคืน” อาเซียเองนึกขึ้นได้จึงตะโกนบอกทีน

คิลล์ทำสีหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ เขาอยากกินเหล้าชิล ๆ บรรยากาศเบา ๆ ไม่ใช่มาฟังพวกหื่นกามมองผู้หญิงตาเป็นมันแบบนี้ คิลล์จึงไม่แม้แต่จะมองไปบนเวที

ยิ่งช่วงที่เรเน่ขึ้นเขาแทบจะเพ่งสายตาจ้องมองแต่เกมในโทรศัพท์เพราะรำคาญที่โดนหล่อนส่งสายตาให้ แม้แต่อาเซียยังเอาแต่แซวจนเขาอยากจะเอารองเท้ายัดปากเน่า ๆ ของมัน

เรื่องที่ผ่านมาก็คือที่ผ่านมา เขาไม่สนใจเรเน่ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เริ่มจะรำคาญอาเซียจริง ๆ แล้ว เพราะผู้เข้าประกวดคนล่าสุดทำให้มันคลุมคลั่งเหมือนกอลิล่าไม่มีผิด สวยอย่างนั้น ตะลึงอย่างนี้ เดี๋ยวพร้อมเพย์ พร้อมเปย์ยังจะหอบดอกไม้ไปโหวต

แม้จะยังเสพสุขกับการดูโชว์ตรงหน้า แต่สุดท้ายก็มาถึงช่วงเวลาที่เธอจะต้องอำลาจากเวที ดาน่าหมุนตัววาดแขนออกไปและเลื้อยลงมาตามจังหวะ

จนเกือบจะถึงพื้นก็หันหน้าไปด้านข้างเข่าชิดติดพื้นส่วนอีกข้างชันขึ้น จนกระทั่งเสียงเพลงใกล้จะจบมือบางจึงขยับหมวก ขึ้น และหันหน้ามามองทางผู้ก่อนจะยกยิ้มบาง ๆ

“เชี่ย !” อาเซียถึงกับโพลงเสียงดัง ดวงตาแสนเจ้าเล่ห์เบิกกว้าง

“คนนั้นสวยเกินไปป่าววะ เด็กมอเราไหม แรร์ไอเทมแบบนี้ทำไมกูถึงไม่เคยเห็นเลย นี่พลาดได้ไง” อาเซียเลิ่กลั่กทั้งยังพึมพำไม่หยุด แม้ตอนแสดงจะไม่เห็นใบหน้าชัด แต่จากหุ่น สรีระ เสี้ยวหน้าด้านข้างก็ฟันธงได้ว่าต้องสวยและดูดีมาก แต่นี่เกินคาดนะ

“ใครก็สวยหมดแหละในสายตามึง” คิลล์เอ่ยอย่างติดรำคาญ แต่ไม่สามารถหยุดยั้งอาเซียได้ เมื่ออีกฝ่ายกระทุ้งศอกใส่ไม่หยุด

“มึงแหกตาดูก่อนคิลล์ นี่ทีเด็ด”

“รำคาญจะอะไรนักหนา” ท่าทางอยู่ไม่สุขของอาเซีย ทำให้คิลล์หงุดหงิดเป็นอย่างมาก จึงยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นมากระดกพลางเหลือบหางตามองไปทางเวที ที่เพื่อนสนิทกำลังว้าวุ่นใจเพราะผู้หญิง

ดวงตากลมโตสีน้ำตาลมีเสน่ห์ชวนให้หลงใหลทำให้เขาเผลอชะงักไปชั่วขณะ เธอมีใบหน้าเรียวจมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากอวบอิ่มน่าบดขยี้ เพียงเสี้ยวหน้าที่เปิดเปลือยก็แทบกระชากลมหายใจผู้คน

ไม่ต้องคิดไปถึงจังหวะที่เธอกำลังถอดหมวกและขว้างมันลงมายังด้านข้างเวทีเลย ผู้คนโดยรอบเงียบกริบมาตั้งแต่ตอนเธอทำการแสดง จนกระทั่งหมวกลอยอยู่กลางอากาศ ทุกคนจึงได้สติและยื้อแย่งกัน นั่นทำให้หญิงสาวลุกขึ้นยืนและเดินลงจากเวทีไปเสียดื้อ ๆ

“เป็นไง บอกแล้วโคตรสวย” อาเซียเห็นท่าทางอย่างนั้นของคิลล์ก็หัวเราะในลำคอ ก่อนจะกระทุ้งศอกใส่สีข้างเพื่อน

“สวย? ก็แค่อยู่บนเวทียังไม่ทันเห็นกับตาเนื้อเลย” คิลล์ยักไหล่

“แต่กูเห็นมึงมองเขาตาค้าง” ไคลล์ที่อยู่ไม่ไกลเอ่ยแย้งขึ้นมาพลางยกมุมปากขึ้น แม้จะมัวแต่สนใจบนเวทีแต่ก็ไม่ลืมจะสังเกตน้องชายฝาแฝด

“นั่นไง!” ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดงดีดนิ้วดังเปราะ คิลล์ทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะกระดกแอลกอฮอล์รสร้อนแรงลงไป พลางจ้องหน้าอาเซียอย่างเอาเรื่อง

“ตาก็ตากู จะมองใครมันก็เรื่องของกู ไม่เสือก”

“โอ้ว มิติใหม่ของเพื่อนคิลล์วะ ยอมรับว่ามองดี ๆ ก็จบ”

“มันก็มองจริง” ไคลล์เอ่ยเสริมก่อนจะยกยิ้มอย่างเหนือกว่า

ท่าทางเข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยของทั้งคู่ทำให้คิลล์เบะปาก ไม่มองก็เหี้ยละดูอาเซียระริกระรี้พูดพล่ามไม่หยุด เขาเลยจำเป็นจะต้องมองให้มันจบ ๆ