Chapter 4

SERIÑA POV

“Ginawa ito ni Amarah na may pahintulot ng buong pamilya. Naiinggit ka lang!” Pigil na sigaw nito sabi, “Tatlong taon na kayong kasal ni Khalil, pero hanggang ngayon wala pa rin kayong anak. Kung may dapat kang sisihin, sarili mo iyon dahil wala kang silbi.”

Parang may ibang ibig sabihin ang mga salitang iyon. Dahan-dahan akong tumingin kay Mama Luise at kalmado akong sumagot.

“Ibig sabihin, para magkaanak si Amarah ay ginamit niyo ang sperm ni Khalil dahil hindi na matuloy ang lahi ni Kaleb, Imbes na ako ang magdadala ng lahi ng asawa ko ay si Amarah na lang?”

Natigilan naman ito sa sinabi ko.

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin! Ang sinasabi ko, naiinggit ka!”

Bahagya lang akong ngumiti at hindi na nakikipagtalo. Walang saysay ang pakikipagtalo kay Luise. Para lang akong iskolar na nakikipagtalo sa isang sundalo. Bukod pa roon, hindi naman talaga niya ako nagustuhan mula pa noong una.

Samantala, agad na sinubukan ni Amarah na ayusin ang sitwasyon. Namula ang mga mata niya habang nagsasalita. “Mom, huwag mo nang pagalitan si Seriña, please? Kapag ginawa mo iyon, iisipin ng mga tao na ako ang dahilan kung bakit kayo nag-aaway.”

Nakita mismo ng mga mata ko ang agad na paglambot ng mukha ng mother in-law ko at ngumiti.

“Sige, sige. Hindi na ako magsasalita. Ipinagtatanggol lang naman kita! May mga taong sinasamantala ang kabaitan mo at ang kahinaan mo.” Suminghal pa siya ng pagsabi non. “Hmph. Akala talaga nila walang natitirang magtatanggol sa pamilya natin.”

Iniunat ni Amarah ang mga braso niya at kinuha ang bata. Punong-puno ng pagmamahal ang mga mata niya habang tinitingnan ang sanggol. At may halong saya rin.

Patay na si Kaleb, kaya naging malungkot ang buong pamilyang Sarmiento. Mula kay Grandma kay Mama, hanggang sa amin ni Amarah, puro babae ang natira.

At ngayon, sa wakas, nagkaroon na naman ng isang lalaki ang pamilya. Kaya natural lang na masayang-masaya silang lahat.

Matapos pasusuhin ang bata ni Amarah ay ibinigay muli nito ang sanggol kay Mama. Kinuha naman iyon ni Mama at maingat na kinalong habang marahang tinatapik ang likod nito.

Makalipas ang ilang sandali, nakatanggap ng tawag si Amarah. Saglit lang siyang nakipag-usap bago ibinaba ang tawag. “Mom, sabi ni Dad pupunta raw siya rito ngayong hapon kasama ka para bisitahin ako.”

Agad namang nagbago ang mukha ni Mama at naging parang isang mabait na ina. “Speaking of your parents, may naalala ako. Nabili na ba ng Papa mo iyong lupa sa southern?”

Maraming taong interesado sa lupang iyon. Pero una, sobrang mahal nito. Pangalawa, mahirap makakuha ng tamang koneksyon para mabibili ito. Kaya hanggang ngayon, wala pa ring nakakuha nito.

“Narinig kong halos ayos na raw, pero hindi ako sigurado. Tatanungin ko si Dad pagdating niya mamaya, Mom.”

“Hindi na kailangan na itanong,” kaswal na sabi ni Mama. “Nagtanong lang naman ako.”

Ngumiti naman si Mama luise. “Lumawak ang kumpanya niyo at pumasok sa mas maraming negosyo nitong mga nakaraang taon. Sa hinaharap, kailangan mong tulungan ang pamilya natin.”

“Mom…” malambing na sagot ni Amarah. “Ano ba ang sinasabi mo? Pamilya naman tayo. Hindi na kailangang pag-usapan kung sino ang tutulong kanino. Kung negosyo ng pamilyang Sarmiento, negosyo rin iyon ng pamilyang Salas.”

Palihim akong napailing, dahil iyon ang eksakto na gustong marinig ni Mama. Mas lalo pang lumawak ang ngiti nito.

Pagkatapos, napalingon siya sa akin nanatiling nakatayo pa rin. May malinaw na mensahe sa kanyang mga mata. Na parang sinabi niyang pwede na akong umalis, dahil hindi na kailangan pang magpaalam.

Agad kong naintindihan iyon, kaya agad akong tumalikod at umalis ng walang sinasabi. Para akong isang taong walang lugar sa pamilyang iyon.

Habang naglalakad ako sa hallway, nakasalubong ko pa si Khalil. May dala siyang ilang malalaki at maliliit na bag.

“Aalis ka na?” tanong niya.

“Yes.” Ani ko at walang balak na sundan iyon.

“Dapat sana ay sa postpartum care center muna manatili si Amarah, pero ayaw niya don at gusto niyang umuwi. Kaya kumuha kami ng pinakamagaling na postpartum nanny para alagaan siya.”

Wala akong ipinakitang emosyon. “Ano bang gusto mong sabihin?”

“Wala. Gusto ko lang ipaalam sayo.” Sabi nito na para bang kailangan niya talaga iyong sabihin sa akin.

“Huwag ka nang maging polite,” kalmado kong sagot. “Parang kaya ko namang magdesisyon para sa’yo. Gawin mo kung ano ang gusto mo.”

Biglang dumilim ang mukha ni Khalil. “You…”

Pinutol ko agad ang sasabihin niya. “Khalil, pinapatawad na kita.”

Tahimik ko siyang tinitigan. (“Pinapatawad kita sa pagiging malamig mo sa akin. At pinapatawad kita sa pagtataksil mo. Dahil wala na itong halaga sa akin.”)

Tumalikod ako at naglakad palayo nang hindi na lumingon pa sa kanya. Nakatayo ng tuwid ang likod ko. Pantay at kalmado ang bawat hakbang ko. Iniwan ko si Khalil habang pinanood akong mawala sa hallway.

Hindi ako umuwi dahil sa halip ay dumiretso ako sa obstetrics and gynecology department ng ibang ospital.