KABANATA 2

Maaga akong pumasok sa mall kinabukasan. Bago pa man sumikat nang husto ang araw ay nasa aking pwesto na ako. Ang hangarin ko ay iwasan si Alejandro hangga’t maaari. Nais kong magpanggap na parang walang naganap na usapan noong nakaraang gabi, na parang hindi ko siya muling nakita matapos ang mahabang panahon ng pagkawala niya.

Ngunit sa kabila ng pilit kong pagkalimot, hindi ko magawa.

Habang maingat kong inaayos ang mga nakasabit na damit sa estante, paulit-ulit na umuugong sa aking isipan ang kanyang mga sinabi: “Sa loob ng dalawang taon, hinanap kita.”

Hinanap? Ako?

Mapakla akong napangiti nang tahimik. Minsan ay tinatanong ko sa aking sarili kung ako ba ay nagiging bulag o manhid. Paano niya ako hahanapin kung siya mismo ang kusang lumayo at iniwan akong walang paalam? Paano niya sasabihing hinahanap niya ako gayong ako naman ang matagal na nagtatanong kung nasaan siya at kung bakit niya ako tinalikuran?

“Lyka, maayos ka lang ba?” tanong ni Ate Mila nang mapansin ang malalim na pag-iisip ko.

Mabilis akong tumingala at pilit na ngumiti upang itago ang aking tunay na nararamdaman. “Opo, Ate. Huwag po kayong mag-alala. Puyat lang siguro ang dahilan kaya medyo malabo ang isip ko.”

Ngunit ang katotohanan ay hindi pagod o kakulangan sa tulog ang bumabagabag sa akin. Si Alejandro iyon, at ang katotohanang ibinunyag niya. At higit sa lahat, ang papel na ginampanan ng aking pinsan na si Trixie sa lahat ng ito.

 

Dumating ang alas-onse y media ng tanghali, ang oras ng aking pahinga. Lumipat ako sa isang tahimik na sulok sa loob ng pasilidad upang makakain nang payapa. Kinuha ko ang aking telepono upang tingnan ang oras, ngunit may nakita akong mensaheng kakatanggap ko lamang.

Mula kay Trixie.

“Lyka, huwag kang maniwala sa anumang sasabihin ni Alejandro. Ginagamit ka lamang niya. Naaawa lang siya sa iyong kalagayan dahil alam niyang mahirap ka.”

Nanigas ang aking buong katawan habang binabasa ang mga salitang iyon. Bakit kailangan pa niyang makialam? Bakit kailangan niyang pumasok pa rin sa isipan ko at magtanim ng pagdududa?

Naghanda akong sumagot at itanong kung ano ang kanyang pinagbabatayan, ngunit agad ko ring binura ang mga salitang nai-type ko. Ayokong magsimula ng alitan. Ayokong dagdagan pa ang bigat na pasan ko ngayon.

Gayunpaman, may bahagi ng kanyang sinabi na tumimo sa aking isipan. Totoo naman—mahirap ang aking kalagayan. Si Alejandro ay nabibilang sa mundo ng mga mayayaman at makapangyarihan. Ano nga ba ang maibibigay ko sa kanya? Ano ang kanyang makukuhang pakinabang sa isang babaeng tulad ko? Baka tama nga siya, baka awa lamang ang dahilan ng kanyang pagbabalik.

Ngunit kung awa lamang ang kanyang nadarama, bakit kailangang tumagal ng dalawang taon? Bakit hindi niya ako basta-basta iniwan at itinuloy ang kanyang buhay nang walang pagbabalik-tanaw? Maraming babae ang handang tanggapin siya nang walang pag-aalinlangan, kaya bakit ako pa rin ang kanyang hinahanap?

 

Nang matapos ang aking oras ng trabaho ay agad akong umuwi. Tahimik ang aming munting tahanan nang aking makapasok. Mahimbing na natutulog si Ina matapos uminom ng kanyang gamot, habang ang aking nakababatang kapatid ay nasa paaralan pa at uuwi pa sa gabi.

Umupo ako sa gilid ng aking higaan at dahan-dahang inilabas mula sa aking pitaka ang pulseras na ibinigay ni Alejandro. Hawak ko ito nang maingat, tila isang bagay na marupok at mahalaga. Nakaukit pa rin dito ang mga letrang L at A at ang taong 2015.

Biglang bumalik sa aking alaala ang araw na iyon sa aming bayan sa probinsya. Walo taong gulang pa lamang ako noon, habang si Alejandro ay sampu. Naaalala ko ang kanyang seryosong mukha noong hawak niya ang aking kamay at nangako ng habambuhay. Noong panahong iyon, inakala ko na ito ay laro lamang ng mga bata, mga salitang walang bigat at madaling makalimutan.

Ngunit ngayon, unti-unti kong nauunawaan na para sa kanya, ang mga salitang iyon ay seryoso at may kahulugan.

Ipinikit ko nang mariin ang aking mga mata at pinakalma ang aking mabilis na pagtibok ng dibdib. Kung totoo ang lahat ng kanyang sinabi, ibig sabihin ay ako ang tunay na hinahanap ng kanyang puso at hindi si Trixie. Ibig sabihin, ang pagkakamali at panlilinlang ng aking pinsan ang naging dahilan ng aming paghihiwalay.

Dumaloy ang matinding galit sa aking dibdib. Galit ako kay Trixie sa kanyang kasakiman at panlilinlang. Ngunit higit sa lahat, mas galit ako sa aking sarili—dahil sa kabila ng sakit, pagdududa, at lahat ng nangyari, nariyan pa rin ang pagnanais kong makausap si Alejandro at malaman ang buong katotohanan.

 

Pagsapit ng ikapitong oras ng gabi, tumunog muli ang aking telepono. Ang pangalang lumitaw sa screen ay nagpabilis lalo ng aking tibok ng puso. Hinawakan ko ito nang mahigpit at ilang sandali ay nag-alinlangan kung sasagutin ko o hindi.

“Lyka,” narinig ko ang kanyang boses sa kabilang linya. Mahina ito, mababa, at may halong pagod na tila matagal na siyang hindi nakakatulog nang maayos. “Maaari ba kitang makausap bukas? Sa ganap na ikaanim ng gabi, sa loob ng Cafe Luna. Isang pagkakataon lamang ito. Matapos ang ating usapan, hindi na kita guguluhin pa kung iyon ang iyong nais.”

Isang beses lang.

Gusto kong sumagot ng matatag na “hindi.” Gusto kong sabihing wala na akong oras para sa mga bagay na magdadala lamang ng gulo sa aking isipan. Ngunit bago pa man mapigilan ng aking kaisipan ang aking dila, may salitang lumabas na sa aking bibig.

“Opo.”

Walang ibang salitang idinagdag pa bago niya pinutol ang tawag. Ako naman ay naiwang nakatayo sa gitna ng silid, nanginginig ang mga kamay at dibdib.

Isang beses lang. Ito ang huling pagkakataon upang malaman ang lahat ng sagot sa mga tanong na bumabagabag sa akin sa loob ng dalawang mahabang taon. Matapos ito, anuman ang maging wakas, handa na akong harapin ang kahihinatnan.