KABANATA 4

Kinabukasan, maaga pa lamang ay gising na ako. Hindi dahil kailangang pumasok sa trabaho, kundi dahil hindi ako makatulog nang maayos. Ang mga pangyayari kagabi ay tila gumugulo sa aking isipan—ang katotohanang ibinunyag ni Alejandro, ang susing ibinigay niya, at ang tanong kung dapat ko ba talagang paniwalaan ang lahat ng ito.

Nang bumaba ako sa sala, nadatnan ko si Mama na nakaupo sa may bintana. Hawak niya ang isang basong mainit na tubig, at ang kanyang mga mata ay nakatingin sa malayo.

“Maaga ka rin, anak,” bati niya nang mapansin akong lumapit.

“Opo, Ma. Hindi po ako makatulog nang mahimbing,” sagot ko habang umuupo sa tabi niya.

Tumingin siya sa akin nang may pagmamahal at pag-unawa. “May pinagdadaanan ka, ‘no? Mula noong nakaraang mga araw, iba ang iyong tingin at kilos. Kung may nais kang ikuwento, handa akong makinig.”

Napabuntong-hininga ako. Paano ko ipapaliwanag ang lahat? Ang tungkol sa kasunduan noong bata pa kami, ang panloloko ni Trixie, at ang pagbabalik ni Alejandro matapos ang dalawang taon ng pananahimik.

“May lalaki po kasing bumalik sa buhay ko, Ma. Siya po ‘yung iniwan ako noon nang walang paalam. Pero ngayon, sinasabi niyang may dahilan ang lahat, at matagal na niya akong hinahanap,” paliwanag ko nang dahan-dahan.

Nag-isip sandali si Mama bago sumagot. “Anak, ang puso ay madaling maniwala, ngunit ang isip ay dapat maging matalino. Huwag kang magmadali. Kung ang kanyang hangarin ay mabuti, ipapakita niya ito sa gawa, hindi lamang sa mga salita.”

Ang kanyang mga salita ay nagsilbing gabay. Tama siya—hindi sapat ang mga dokumento at pangako lamang. Kailangan kong makita ang kanyang tunay na layunin sa mga susunod na araw.

 

Bandang alas-diyes ng umaga, may kumatok sa aming pinto. Nang buksan ko ito, nakita ko si Alejandro. Suot niya ang simpleng damit, hindi ang kanyang karaniwang pormal na kasuotan. Sa kanyang mga kamay ay may dalang supot ng pagkain at ilang prutas.

“Magandang umaga, Lyka,” bati niya nang may ngiti. “Pwede ba akong pumasok?”

Tumango ako at inihatid siya sa sala. Nang makita siya ni Mama, bahagyang namangha ngunit nanatiling kalmado.

“Magandang umaga po, Ginang Jimenez,” magalang na pagbati ni Alejandro. “Ako po si Alejandro Bauer. Kaibigan po ako ng inyong anak.”

Tumingin si Mama sa akin, tila humihingi ng kumpirmasyon. Nang tumango ako, dahan-dahan siyang ngumiti. “Mabuti naman. Halika, umupo ka. Salamat sa mga dala mo.”

Habang nagkukuwentuhan sila, napansin ko kung paano kumilos si Alejandro. Hindi siya mapagmataas kahit na alam kong mayaman siya. Nakikinig siya nang mabuti sa mga tanong ni Mama, at sumasagot nang may respeto. Ipinakilala niya ang kanyang sarili nang walang pagmamalaki, at sinabi niyang nais lamang niyang makilala nang lubos ang pamilya ko.

Nang oras na para kumain, tumulong pa siya sa pag-aayos ng mesa at paghahain ng pagkain. Para siyang ibang tao kumpara sa lalaking malamig at seryoso na nakita ko sa mall.

“Nagustuhan ko ang iyong pag-uugali, Alejandro,” sabi ni Mama matapos kumain. “Madalas kong sabihin kay Lyka na ang tunay na halaga ng tao ay wala sa kanyang yaman, kundi sa kanyang puso at pag-uugali.”

“Maraming salamat po, Ginang Jimenez. Gagawin ko ang lahat ng aking makakaya upang hindi kayo mabigo,” sagot ni Alejandro nang tapat.

 

Matapos ang ilang oras ng pananatili sa bahay, iminungkahi ni Alejandro na maglakad-lakad kami sa paligid ng aming bayan. Pumayag ako, at habang naglalakad kami, nanatili ang katahimikan sa pagitan namin—ngunit hindi na ito ang katahimikang puno ng pagkailang. Sa halip, ito ay katahimikang puno ng pag-iisip at pagmamasid.

“Lyka,” panimula niya habang dahan-dahang naglalakad sa gilid ng kalsada. “Alam kong mahirap para sa iyo ang maniwala agad. Naiintindihan ko kung bakit may pagdududa ka pa rin. Kung ako ang nasa iyong kalagayan, marahil ay ganoon din ang aking mararamdaman.”

Tumingin ako sa kanya. “Kung alam mong mahirap, bakit mo pa sinubukang bumalik? Bakit hindi mo na lang ipagpatuloy ang iyong buhay at kalimutan ang lahat?”

Huminto siya at humarap sa akin. Ang kanyang mga mata ay puno ng sinseridad. “Dahil hindi ko magagawa. Mula noong bata pa tayo, ikaw na ang nasa isip ko. Noong inakala kong ikaw ang nanloloko sa akin, nasaktan ako ng labis. Ngunit nang malaman ko ang katotohanan, ang tanging nasa isip ko ay hanapin ka at ipaliwanag ang lahat. Hindi ko kayang magpatuloy nang wala ka.”

Habang nagsasalita siya, naramdaman ko ang bigat ng kanyang mga salita. May katotohanan sa kanyang boses, ngunit ang sugat ng nakaraan ay hindi pa tuluyang gumagaling.

“Magbibigay ako ng pagkakataon, Alejandro,” sabi ko nang dahan-dahan. “Ngunit huwag mong asahan na agad kong ibabalik ang tiwala ko. Masakit ang iniwan mo sa akin. Dalawang taon akong nagtanong kung ano ang mali sa akin. Hindi ko ito makakalimutan sa isang iglap lamang.”

Tumango siya at inabot ang aking kamay nang marahan. “Hihintayin ko. Kahit gaano katagal, hihintayin kong mabawi ang iyong tiwala. Hindi ako magmamadali. Ang mahalaga ay nandito ako ngayon at handang ipakita sa iyo ang tunay kong hangarin.”

 

Sa pag-uwi namin, may mga kapitbahay na tumitingin sa amin nang may pagtataka. Hindi karaniwan na makita ang isang lalaking maayos manamit na kasama ako. Ilan sa kanila ay bumubulong, at narinig ko pa ang ilang salitang may pagdududa.

“Baka may iba siyang layunin,” bulong ng isa.

“Mahirap lang si Lyka, bakit naman siya pipiliin ng ganyang lalaki?” dagdag pa ng isa.

Naramdaman ko ang init ng aking pisngi at ang pagnanais na itago ang aking sarili. Ngunit nang tumingin ako kay Alejandro, nakita kong hindi siya nagpapansin sa mga usapan. Sa halip, hinawakan niya nang mahigpit ang aking kamay at ngumiti sa akin, tila sinasabing huwag akong mag-alala.

“Hayaan mo sila,” bulong niya. “Ang mahalaga ay kung ano ang alam natin sa ating mga puso.”

Nang makarating kami sa tapat ng aming bahay, bago siya umalis, muli siyang nagsalita.

“Bukas, nais kong dalhin ka sa isang lugar. Kung nais mo, samahan mo ako. Kung hindi, nirerespeto ko ang iyong desisyon.”

Tumingin ako sa kanya. Sa kabila ng lahat ng pagdududa, may bahagi ng aking puso na nagnanais na makita pa ang higit pa.

“Sasama ako,” sagot ko.

Ngumiti siya nang malawak—isang ngiting puno ng pag-asa. “Salamat, Lyka. Hanggang bukas.”

Pagkaalis niya, pumasok ako sa loob ng bahay at huminga nang malalim. Ang araw na ito ay hindi naging madali, ngunit may isang bagay na malinaw: ang pagbabalik ni Alejandro ay hindi lamang simpleng pagpapakita. Ito ay simula ng isang mahabang proseso—ng paggaling, pag-unawa, at posibleng muling pagbuo ng pagmamahal na nasira ng panahon at panlilinlang.

Ngunit sa likod ng lahat ng ito, may isang anino pa ring bumabalot—isang anino na alam kong hindi pa tapos kumilos. Si Trixie ay hindi pa susuko, at alam kong mayroon pa siyang mga balak upang sirain ang lahat ng ito.