Damian's Obsession

'Parker kız kardeşlerin ve kadın başrolün sana karşı yakınlık seviyeleri yüzde doksan beşe ulaştı! Kadın başrol Sophie Walker'le evlenme görevin tamamlandı! Tebrikler! Bu beden öldüğünde gerçek dünyaya dönebilecek ve dört milyar lira ödül alacaksın!'

İçimde kabaran heyecanı bastırdım. Sonunda geri dönebilecektim.

En büyük ablam Emily Parker'le üçüncü ablam Iris Parker, William Reed'in yanında kalacaklardı. Beni zorla eve götürmesi için ikinci ablam Scarlett Parker'i görevlendirmişlerdi.

İstemeden yanımdaki Scarlett'e göz attım.

Arabaya binerken yüzünden düşen bin parçaydı. Sanki burada olmaktansa başka herhangi bir yerde olmayı tercih ederdi.

Ama William'dan bir mesaj gelince sonunda gülümsedi.

Ona baktığımı fark edince hemen telefonunu kilitleyip kaşlarını çattı. "Ne var? Hâlâ yetmedi mi? Geri dönüp Sophie'yle Will'in arasını bozmayı mı düşünüyorsun? Will daha çok genç, üstelik bunca acı çekti. Neden onları rahat bırakmıyorsun?"

Parmaklarımı sımsıkı yumdum. Dudaklarımda kendimle alay eden bir gülümseme belirdi.

Oysa ben William'dan bir yaş küçüktüm.

Belki de yüzümdeki kasveti fark ettiği için Scarlett birden iç çekti. "Olanlar için Will'den özür dile, yeter. İnat etmenin sana bir faydası yok."

Başımı okşamak için elini uzattı. Belli belirsiz geri çekilip elinden kaçındım. "Neden ben özür diliyorum? Ne yaptım ki?" diye sordum.

Scarlett'in eli havada kaldı. Sonra sinirle, "Adrian! Şansını zorlama!" dedi.

Gözlerimi kapattım. Yalnızca görevleri yerine getiriyor olsam da bunca yıldan sonra onlarla aramda bir bağ oluşmuştu.

Onlar için gerçekten üzülüyordum.

Ama artık hepsi geçmişte kalmıştı.

"Will'in yarışması bitince bizimle gelip ondan özür dileyeceksin."

Tek kelime daha etmedim. Yalnızca zihnimde Sistem'e sordum: 'Yani bu beden öldüğünde geri döneceğim, öyle mi?'

'Doğru,' diye yanıtladı Sistem.

Nefesimi yavaşça verip camdan dışarı baktım, çevreyi kontrol ettim.

Etraftaki kimsenin zarar görmeyeceğinden emin olduktan sonra kapının kilidini açıp kapıyı birden açtım.

Durmadan konuşan Scarlett bir çığlık attı. "Ade, ne yapıyorsun?"

Onu umursamadan, hiç duraksamaksızın kendimi dışarı attım.

Keskin rüzgâr yüzüme çarptı. Bir anda boşlukta kalmış gibi hissettim.

Gözlerimi sımsıkı kapattım. Zerre korkmuyordum.

Ama bir sonraki saniye biri beni ansızın çekti.

Kendimi o kişinin kollarında buldum. Birlikte yol kenarındaki çalılıklara savrulduk.

Dünya etrafımda dönüyordu. Acı dolu bir inilti duydum.

Birkaç kez yuvarlandıktan sonra durabildik.

Bana sarılan kişinin tenini dallar kesmişti, yaralarından kan akıyordu. Benimse burnum bile kanamamıştı.

Başımı kaldırdım. Scarlett'in dehşet dolu gözlerine bakıp sakince, "Bırak beni," dedim.

Yüzümdeki kayıtsızlığı gören Scarlett bağırdı: "İki laf söyledik diye hareket hâlindeki arabadan mı atlıyorsun? Seni iyice şımartmışız! Yine dikkatimizi çekmeye çalışıyorsun, değil mi? Bırak artık şu oyunları!"

Yanıt vermeden ellerini üzerimden çektim.

Ayağa kalkıp etrafıma bakındım. Bize doğru hızla gelen siyah bir araba gördüm.

"Sorumlusu benim. Tamir masraflarını siz karşılayın," dedim.

Ardından kendimi arabanın önüne attım.

"Ade!" diye haykırdı Scarlett çaresizlik içinde. Ayağa kalkmaya uğraştı ama artık çok geçti.

Ölümü beklerken içim umutla doluydu.

Gerçek dünyaya döndükten kısa süre sonra da öleceğimi biliyordum. Yine de burada bir saniye daha geçirmek istemiyordum.

Frenler kulakları tırmalayan bir ses çıkardı. Siyah araba aniden durdu.

Geriye sendeledim. Yanıma yetişen Scarlett'in kollarına düştüm.

"Delirdin sen! Adrian, aklını mı kaçırdın?" Scarlett'in gözleri kızarmıştı. Parmaklarıyla yüzümü ve omuzlarımı yokladı. "Araba sana çarptı mı? Yaralandın mı? Söylesene!"

Yine başaramamıştım. Hayal kırıklığıyla gözlerimi indirdim.

Bakışlarım Scarlett'in bacağına takıldı. Pantolonunun paçası kana bulanmıştı.

Yarası belli ki ciddiydi. Kanaması hâlâ sürüyordu.

Eskiden olsa içim parçalanır, onun yerine ben yaralansaydım diye kahrolurdum.

O an ise hiçbir şey hissetmeden gözlerimi kaçırdım. "Ne yani? Ölmek için de mi senden izin almam gerekiyor?"