LOGINNapakurap si Frances, staring directly into Rafael’s dark, uncompromising eyes habang unti-unting nagpa-process sa utak niya ang sinabi nito.
Engagement. Fake fiancée. Mob wife in the making. “Teka lang, hold your horses, Kuya Iceberg,” Frances said, her voice jumping two octaves higher as she tried to lean back—which was entirely impossible dahil nakakulong pa rin siya sa bisig ng lalaki. “Fiancée agad?! Hindi ba pwedeng intern muna? Like, entry-level hostage with room for career growth? Diretso agad sa board of directors ng kasalan? Ni hindi nga tayo dumaan sa getting-to-know-you stage!” Rafael didn’t budge. He looked down at her with that deadpan, aristocratic coldness, his expression as unreadable as an encrypted file. “We skip the pleasantries, Francesca,” he said smoothly, his tone flat and authoritative. “The Moretti family is ruthless, but they are traditionalists. A casual fling is disposable. An employee is replaceable. A fiancée carries the Valderama name. Touch you, and it’s a declaration of total war.” “Eh paano kung gusto ko lang mag-work from home safely sa province? Like, magtago sa Baguio, magtanim ng strawberries, totally off the grid?” “They own the ports, the bus terminals, and the local police in three provinces,” Rafael stated, cold and matter-of-fact. “You wouldn’t make it past the Balintawak tollgate alive.” Frances groaned, throwing her head back in sheer defeat. “Grabe naman ’yang threat level niyo, nationwide coverage. Walang dead spot?” “None.” “At saka, hello? Look at me!” Ininguso niya ang suot niyang neon pink hoodie na may bahagyang mantika ng samgyupsal at ang pastel Crocs niya sa sahig. “Mukha ba akong asawa ng billionaire cartel lord? People will look at us and think you’re sponsoring my college tuition under an outreach program! Magiging meme tayo sa T*****r, Boss!” The corner of Rafael’s mouth gave a faint, dangerous twitch—the closest he ever came to an actual smirk. Without releasing her waist, he used his free hand to catch a stray strand of hair falling across her face, tucking it behind her ear with slow, calculating precision. “Tomorrow morning, an entire styling team from Milan will be here to fix that,” he murmured, his deep voice vibrating right against her collarbone. “You will wear the diamonds, you will stand by my side, and you will play the part of the only woman who has ever managed to hold my attention.” Napakapit si Frances sa silk shirt nito purely on instinct, conscious sa bigat ng titig ni Rafael na parang kayang tunawin kahit ang pinakamatigas na yelo sa Pasig. “Hold your attention?” bulong niya, eyebrows lifting slightly despite her racing pulse. “More like held your wrist against my will. May paid leave ba ’tong fiancé position? May 13th month pay? HMO package with mental health coverage? Kasi feeling ko magkaka-PTSD ako sa business model niyo.” Rafael leaned down slightly, his lips grazing the shell of her ear, his breath warm against the freezing chill of the penthouse. “Unlimited budget, full cartel protection, and anything you ask for,” he whispered, his tone dropping into something far darker, heavy with a silent promise. “Except your freedom.” Frances swallowed hard, feeling the cold steel of the penthouse floor beneath her Crocs, the absurd smell of Korean BBQ still lingering in the air, and the absolute, iron-clad certainty na wala na nga siyang kawala. She let out a long, dramatic sigh against his chest. “Fine,” she muttered, looking up at him with pure resignation. “Pero sagot mo ang unli-cheese dip sa wedding reception. Deal-breaker ’yon, Bossing.” Rafael looked down at her, the cold ice in his gaze finally cracking into something uncomfortably close to amusement. “Deal, tesoro.”Hindi pa kayo tapos kumain, ubos na yung kanin.11:34 AM - yung tunog ng kalderong kinakamot na.Si Aling Nena, yung apo niya, hawak pa rin yung mangkok na may rosas. Kinakamot niya yung ilalim gamit daliri."Tita Clara, sayang yung tutong," sabi nung bata.Tumayo si Clara. Hindi siya nagalit. Kumuha siya ng isa pang mangkok, sinalinan ng mainit na tubig yung kalderong may tutong, at hinalo."Anak, sa amin dati, pag may natira, hindi tira. Simot. Kasi yung tutong, yun yung nagbantay sa apoy buong araw. Siya yung pinaka pagod. Kaya siya pinaka masarap."Pinainom niya yung tubig-tutong sa bata. Amoy bawang pa rin.Sa gilid, si Bea nakaupo na sa sako ng bigas. Kanina siya yung tumikim. Ngayon siya yung tahimik."Clara," tawag niya."Ano?""Yung 10 kilo? Kulang."Alam ninyong lahat kulang. 50 pax yung bilang niyo. Pero 67 yung dumating. May humabol na tricycle driver, may tatlong batang naka-tsinelas na putol, may si Manong na nagbebenta ng taho na hindi na nagtinda kasi naamoy daw yung b
Hindi kayo binigyan ng alarm clock5:11 AM pa lang may kumakatok na sa yero ninyoTok tok tok..Si Aling Nena May dalang dalawang batang bagong gising may dalang kaldero nilang walang laman"Clara sabi mo 50 pax sa Linggo Linggo na ngayon ah Nagbilang na ako 6 AM pa lang pila na kami para hindi maunahan ng taga kabilang street,”Tumingin ka sa labas Madilim pa Pero sa labas ng 300 sqm ninyo may apat na nanay na nakaupo na sa monobloc na hiniram pa sa chapel May mga dalang mangkok may dalang tupperware na may takip na Natawa si Atty Rossi Naka barong pa rin kahapon ngayon naka white shirt na at kape pa rin hawak "Clara in Italian we call this miracolo In Quezon City we call this naunahan ka sa puyat,”Pero walang nagreklamo Kasi yung dating akala ninyong 300 sqm na patay na lupa ngayon may apoy na6:30 AM - Mise en place ng mga bidaSi Clara nasa gitna pa rin Yung duster niya kahapon na may bawang sa bulsa ngayon may dagdag na listahan na sulat kamayManok 10 kilo binabad kagabi sa to
Hindi pa tapos yung K-drama. Kahapon, nasunog yung mansyon. Kagabi, dumating yung Fortuner. Kaninang umaga, tumanggi kayo sa pamilyang may plakang 8.Ngayon, 10:47 AM pa lang, pero amoy pawis na kayong lahat. Kasi yung 300 sqm na akala niyong patay na lupa, biglang naging construction site.Walang contractor. Walang foreman na naka hard hat.Si Foreman: Si Clara. Naka duster na may bulsa na maraming bawang, hawak yung walis tingting na ginawang panukat.Si Engineer: Si Atty. Giovanni Rossi. Naka barong pa rin, pero nakatupi na yung manggas, hawak yung titulo na parang plano. "Dito yung kalan, Clara. Dito dapat yung lababo, kasi dito yung tubo dati. Yung mango tree, wag gagalawin. Historical tree na yan."Si Labor: Si Rafael Valderama. Naka hubad na yung white t-shirt, naka black sando na lang, pawis, kita buong rosary tattoo na may apat na rosas. At sa likod, dagdag - maliit na kaldero. Bago. Kakatattoo lang nung isang linggo pa, sabi ni Madrina."Rafael, kailan ka nagpa dagdag?" siga
Umalis na yung Fortuner. Pero yung alikabok, naiwan. Yung parang amoy ng gobyerno na dumaan lang pero gusto mong ubuhin ka muna bago ka makahinga ulit.Tahimik kayong lahat sa kumot. Yung beep beep kanina, napalitan na ng tunog ng kaldero ni Clara na kumukulo ulit. At tunog ng sandok ni Rafael na tumatama sa aluminum.Si Rafael Valderama, yung lalaking dati kinatatakutan sa bodega sa likod ng maling samgyupsalan sa Pasig, ngayon naka black silk shirt, naka tupi hanggang siko, kita yung tattoo na rosary na may apat na rosas sa braso - isa para sa bawat Rossi - at nagsasandok ng extra rice galing sa barangay.Walang nagsalita for 10 seconds. Kasi lahat kayo gutom, pagod, amoy abo. At kasi lahat kayo pinoproseso na yung lalaki sa tabi ni Francesca, hindi na nakaluhod, hindi na may hawak na Del Monte pull-tab."Okay," sabi ni Valentina, breaking the silence, hawak pa rin yung Chickenjoy bucket na vault ng testamento. "So for the vlog, quick recap: nasunog bahay namin, may 2 million Euro k
Beeeeeep. Beeeeeep. Beeeeeep.Hindi kulo ng adobo. Busina ng itim na Fortuner na may plakang puro 8. Yung busina na hindi nagmamadali. Yung busina na nagsasabing akin ang kalsada, akin ang munisipyo, at baka pati abo niyo akin na rin.Lahat kayo napatigil sa pagkain. Si Miming na may adobo sa balbas, tail up. Si Clara tinakpan agad yung kaldero na parang ayaw ipaamoy sa iba. Si Valentina hawak pa rin yung Chickenjoy bucket na ginawa nang vault ng testamento.Bumaba ang bintana. Naka barong, naka Ray-Ban kahit gabi na."Magandang gabi, mga Rossi. Pinapunta lang ako ni Cong. Marcos. Narinig ng pamilya na nasunog ang mansyon niyo. Prime lot daw. Sayang. Interested ang pamilya na bilhin. Cash. Above market value. Para hindi na kayo mahirapan," sabi ni Vice, ngiting sanay sa campaign.Si Atty. Giovanni Rossi na akala mo tapos na duty, nilapag yung manok. "Ano pong offer?"At bago pa makasagot si Vice, may isa pang tunog ng makina. Hindi Fortuner. Matte black na pickup na luma pero malinis.
Tok. Tok. Tok.Hindi yung tok ng multo. Yung tok ng taong naiinip kasi ayaw niyong buksan yung pinto ng van.Lahat kayo nakatingin. Pati si Miming, na nasa ulo pa rin ni Madrina na mukhang basang lumpia, nakatingin.Si Atty. Giovanni Rossi na mukhang pagod na sa buong angkan niyo, dahan-dahang umatras."Hindi ako kasama diyan," bulong niya. "Hanggang papel lang ako. Hindi ako marunong sa jump scare."Bumukas yung pinto ng van. Mag-isa.At bumaba siya.Naka-white crocs na may jibbitz na sili. Naka oversized hoodie na may sulat na "ROMA IS NOT BUILT IN A DAY BUT ADOBO IS". May dalang Jollibee Chickenjoy bucket na amoy pa lang, mas mahal na kaysa sa mansyon niyong nasunog. At may mukha.Mukha niyo."Buonasera!" sigaw nung babae, gutom na gutom. "May adobo ba kayo? Na-traffic ako sa SLEX. Sabi ni Lolo, dito daw ang reunion!"Si Isabella ang unang nahimatay. Pero hindi tuluyan kasi hawak pa rin siya ni Bea."ISA PA?!" sigaw ni Francesca. "Lolo! Ano ba! Family planning! Hindi family plantat







