LOGINSa madilim at mapanganib na underworld ng Manila, Rafael “El Fuego” Valderama is a ruthless Mafia Don who lives by three uncompromising rules. Never leave a witness. Never lose control. Never let anyone get close. Enter Francesca “Frances” Reyes, isang chaotic at unfiltered na 23-year-old na ang tanging goal lang sa buhay noong gabing iyon ay makakain ng unlimited samgyupsal. Pero dahil sa isang maling liko sa maulang eskinita ng Pasig, aksidente siyang napadpad sa gitna ng isang dangerous mafia transaction. Armed with nothing but her pastel pink Crocs, oversized hoodie, and wintermelon milk tea, Frances manages to break every single one of Rafael’s rules. He was supposed to silence her. Pero imbes na patayin, kinidnap siya nito at ginawang fake fiancée para protektahan mula sa rival syndicates at takasan ang walang katapusang pressure ng kaniyang traditional Italian-Filipino family. Now forced to live under the same roof, Manila’s most feared Mafia Don finds himself slowly losing control dahil sa isang makulit, matigas ang ulo, at walang preno ang bibig na babae na walang takot na tawagin siyang “Bossing.” He was the fire everyone feared. She was the chaos he never saw coming.
View MoreKung may isang bagay na masterclass si Francesca “Frances” Reyes, iyon ay ang uncanny ability niyang sumalpok sa maling lugar at sa pinakamaling timing.
It was 11:45 PM on a stormy Tuesday night sa Pasig. Dapat sana ay payapa siyang nag-i-enjoy sa unli-samgyupsal habang nilulunod ang sarili sa melted cheese sa second floor ng isang lumang commercial building. Pero instead, kasalukuyan siyang nakasiksik sa likod ng maruming wooden crate sa ground floor, mahigpit na yakap-yakap ang wintermelon milk tea niyang kanina pa nagiging room temperature. “Kasalanan ’to ng Waze eh,” bulong niya sa sarili habang nanginginig ang binti. “Sabi, turn left at the red door. Pulang-pula naman ’tong p***o! Bakit puro lalaking amoy gunpowder at kasalanan ang bumungad sa akin imbes na side dishes?” May narinig siyang malakas na kalabog, sinundan ng tunog ng solidong suntok sa panga. Napapikit nang mariin si Frances sabay kagat sa sariling dila para lang pigilan ang sumigaw. “I’ll ask one last time, Marco.” Bumaba ang temperature sa buong bodega. The voice didn’t shout, pero sobrang talim at lamig nito, parang ice water running down your spine. Dahan-dahang sumilip si Frances sa gap ng crates. Sa gitna ng dim warehouse, may nakatayong matangkad na lalaki wearing a black silk shirt. Bahagyang unbuttoned ang collar nito at nakatupi ang sleeves hanggang siko, showing off heavy, dark tattoos all over his forearms. Sharp jawline, pointed nose, at cold, dead eyes. Model-tier sana ang hitsura kung hindi lang may hawak na naka-cock na baril. Frances had no idea na ang tinititigan niya ay si Rafael “El Fuego” Valderama, the type of man who never raises his voice because he doesn’t make threats—he just removes people. “I-I don’t know, Boss! I swear!” umiiyak na sagot ng duguang lalaki sa sahig. Rafael barely blinked. Totally deadpan ang expression. “Wrong answer.” Okay, Frances, she thought, panic rising sa dibdib niya. Time to moonwalk out of this crime scene. Dahan-dahan siyang umatras. Very mindful, very demure. Until her pastel pink Crocs stepped directly on an empty plastic straw wrapper. Sa dead silence ng bodega, parang microphone sa stadium ang tunog ng pagkayupi ng plastic. Instant snap. Lahat ng apat na armadong goons ay sabay-sabay na pumihit. Red laser sights and loaded barrels immediately aimed directly at her crate. “Patay,” Frances whispered under her breath. “Come out,” utos ni Rafael. He didn’t even bother looking at her direction. Flat, emotionless, clinical. “Or my men will turn you into target practice.” “Wait lang! Timeout muna, ceasefire!” sigaw agad ni Frances habang dahan-dahang lumalabas sa pinagtataguan. Both hands up in the air—phone sa right hand, lukewarm milk tea sa left hand like a white flag. “Wag niyo kong barilin, maawa kayo sa Crocs ko, authentic ’to!” Natigilan ang apat na goons, visibly confused looking at her. Dahan-dahang lumingon si Rafael. He scanned her from head to toe without a single flicker of emotion. Nakita niya ang oversized neon pink hoodie niya, grey sweatpants, pastel pink Crocs na may cartoon jibbitz, at ang milk tea with 50% sweetness. “Sino ’yan?” bulong ng isang goon. “Foodpanda delivery?” “Gago, pink ba bag ng Foodpanda? Grab ’yan,” sagot ng isa. “K-Bling Samgyupsal customer lang po ako, excuse me!” depensa agad ni Frances, voice cracking slightly. “Wrong entrance lang talaga! Huwag kayong mag-alala, may astigmatism ako na 300, basically legally blind ako tonight, wala akong nakitang illegal!” Walang imik na naglakad si Rafael papalapit sa kanya. Every single step was slow, calculated, and predatory. Naaamoy na ni Frances ang expensive mix ng sandalwood, expensive cologne, at fresh smoke habang humihinto ito directly sa harap niya. She had to tilt her head all the way back just to meet his gaze. Ang tingin ni Rafael sa kanya ay parang nire-review lang ang autopsy report. “Who sent you?” his voice was pure ice. “The Morettis? The Triad?” Napanganga si Frances before blinking rapidly. “Kuya, mukha ba akong secret agent sa outfit kong mukhang neon highlighter? I was sent by my digestive system! Pork belly lang hanap ko, hindi cartel shootout!” Rafael remained deadpan. Walang trace ng amusement sa mukha nito. “You expect me to believe you breached a high-security cartel operation... for pork?” “Yes! And for 50% sugar wintermelon with boba pearls!” Inangat pa niya ang cup for emphasis. “Look, Mr. W*****d CEO, linawin natin: bulag ako, bingi ako, certified amnesia victim ako starting tonight. You guys can pretend I never existed, tapos lalabas na ako nang dahan-dahan—” She spun on her heels, ready to sprint. Pero before her Crocs could even clear an inch, an iron grip caught her wrist. Before she could shriek, marahas ngunit effortless siyang hinila pabalik until her back slammed straight into his solid chest. Isang braso ang pumulupot across her waist, locking her in place like a steel clamp. “Nice try,” Rafael whispered dangerously close to her ear. Malamig pa rin ang tone, but laced with quiet authority. “You’ve seen my face. You know what happens to loose ends.” Frances stared down at the heavily tattooed forearm pinned against her stomach. Her heart was beating like crazy, pero naturally defective yata ang survival instincts niya whenever adrenaline took over. She took a deep breath. “So... ano ’to, Boss? Paninindigan mo talaga ’tong kidnapped arc ko?” Rafael’s jaw tightened slightly. Clearly, he was not used to dealing with noisy hostages. “Shut up.” “Seryoso nga kasi! Pwede bang dumaan muna tayong drive-thru bago mo ako i-interrogate?” hirit pa ni Frances, pilit sumusulyap sa profile ng mukha nito. “Because if my blood sugar drops below normal levels, mas violent pa ako sa syndicate mo. Mangangagat talaga ako rito, I'm telling you.” Katahimikan ang sumunod. The goons in the background were holding their breath, quietly waiting kung kailan puputukan ng amo nila ang babaeng neon pink. Rafael stared ahead, stone-faced. Pero bahagyang tumaas ang kaliwang kilay nito, a tiny, almost imperceptible reaction to her sheer audacity. “You speak too much for someone on the brink of death.” “Defense mechanism ko ’to kapag may holdap, okay?” irap ni Frances. “Saka sayang naman ang skin care routine ko kung mamamatay lang akong gutom.” Hindi sumagot si Rafael. Instead, he tightened his arm around her waist just enough to remind her who was in absolute control. “Name,” he demanded, clipped and sharp. “Francesca. Frances sa close friends, Ma’am Ganda sa mga tricycle driver,” sagot niya agad. She glanced up at him sideways. “Ikaw, Kuya Iceberg? May name ka ba o tatawagin na lang kitang Search Warrant?” A low, humorless exhale escaped Rafael’s chest. “Rafael.” “Rafael,” ulit ni Frances, nodding slightly like she was reviewing an ID card. “Sounds expensive. Very corrupt politician with a body count.” Rafael looked down at her, his dark eyes sharp and utterly merciless. “You are playing with fire, Francesca.” Frances glanced at the gun on his side, then at the unconscious guy on the floor, and back to Rafael's outrageously handsome, stone-cold face. She forced an awkward, stubborn grin. “Mabuti na ’yan,” sabi ni Frances sabay higop sa straw ng milk tea niya. “Ayoko kasi sa malamig. At least may pag-asa pang mag-defrost ’yang personality mo, Boss.”Hindi pa kayo tapos kumain, ubos na yung kanin.11:34 AM - yung tunog ng kalderong kinakamot na.Si Aling Nena, yung apo niya, hawak pa rin yung mangkok na may rosas. Kinakamot niya yung ilalim gamit daliri."Tita Clara, sayang yung tutong," sabi nung bata.Tumayo si Clara. Hindi siya nagalit. Kumuha siya ng isa pang mangkok, sinalinan ng mainit na tubig yung kalderong may tutong, at hinalo."Anak, sa amin dati, pag may natira, hindi tira. Simot. Kasi yung tutong, yun yung nagbantay sa apoy buong araw. Siya yung pinaka pagod. Kaya siya pinaka masarap."Pinainom niya yung tubig-tutong sa bata. Amoy bawang pa rin.Sa gilid, si Bea nakaupo na sa sako ng bigas. Kanina siya yung tumikim. Ngayon siya yung tahimik."Clara," tawag niya."Ano?""Yung 10 kilo? Kulang."Alam ninyong lahat kulang. 50 pax yung bilang niyo. Pero 67 yung dumating. May humabol na tricycle driver, may tatlong batang naka-tsinelas na putol, may si Manong na nagbebenta ng taho na hindi na nagtinda kasi naamoy daw yung b
Hindi kayo binigyan ng alarm clock5:11 AM pa lang may kumakatok na sa yero ninyoTok tok tok..Si Aling Nena May dalang dalawang batang bagong gising may dalang kaldero nilang walang laman"Clara sabi mo 50 pax sa Linggo Linggo na ngayon ah Nagbilang na ako 6 AM pa lang pila na kami para hindi maunahan ng taga kabilang street,”Tumingin ka sa labas Madilim pa Pero sa labas ng 300 sqm ninyo may apat na nanay na nakaupo na sa monobloc na hiniram pa sa chapel May mga dalang mangkok may dalang tupperware na may takip na Natawa si Atty Rossi Naka barong pa rin kahapon ngayon naka white shirt na at kape pa rin hawak "Clara in Italian we call this miracolo In Quezon City we call this naunahan ka sa puyat,”Pero walang nagreklamo Kasi yung dating akala ninyong 300 sqm na patay na lupa ngayon may apoy na6:30 AM - Mise en place ng mga bidaSi Clara nasa gitna pa rin Yung duster niya kahapon na may bawang sa bulsa ngayon may dagdag na listahan na sulat kamayManok 10 kilo binabad kagabi sa to
Hindi pa tapos yung K-drama. Kahapon, nasunog yung mansyon. Kagabi, dumating yung Fortuner. Kaninang umaga, tumanggi kayo sa pamilyang may plakang 8.Ngayon, 10:47 AM pa lang, pero amoy pawis na kayong lahat. Kasi yung 300 sqm na akala niyong patay na lupa, biglang naging construction site.Walang contractor. Walang foreman na naka hard hat.Si Foreman: Si Clara. Naka duster na may bulsa na maraming bawang, hawak yung walis tingting na ginawang panukat.Si Engineer: Si Atty. Giovanni Rossi. Naka barong pa rin, pero nakatupi na yung manggas, hawak yung titulo na parang plano. "Dito yung kalan, Clara. Dito dapat yung lababo, kasi dito yung tubo dati. Yung mango tree, wag gagalawin. Historical tree na yan."Si Labor: Si Rafael Valderama. Naka hubad na yung white t-shirt, naka black sando na lang, pawis, kita buong rosary tattoo na may apat na rosas. At sa likod, dagdag - maliit na kaldero. Bago. Kakatattoo lang nung isang linggo pa, sabi ni Madrina."Rafael, kailan ka nagpa dagdag?" siga
Umalis na yung Fortuner. Pero yung alikabok, naiwan. Yung parang amoy ng gobyerno na dumaan lang pero gusto mong ubuhin ka muna bago ka makahinga ulit.Tahimik kayong lahat sa kumot. Yung beep beep kanina, napalitan na ng tunog ng kaldero ni Clara na kumukulo ulit. At tunog ng sandok ni Rafael na tumatama sa aluminum.Si Rafael Valderama, yung lalaking dati kinatatakutan sa bodega sa likod ng maling samgyupsalan sa Pasig, ngayon naka black silk shirt, naka tupi hanggang siko, kita yung tattoo na rosary na may apat na rosas sa braso - isa para sa bawat Rossi - at nagsasandok ng extra rice galing sa barangay.Walang nagsalita for 10 seconds. Kasi lahat kayo gutom, pagod, amoy abo. At kasi lahat kayo pinoproseso na yung lalaki sa tabi ni Francesca, hindi na nakaluhod, hindi na may hawak na Del Monte pull-tab."Okay," sabi ni Valentina, breaking the silence, hawak pa rin yung Chickenjoy bucket na vault ng testamento. "So for the vlog, quick recap: nasunog bahay namin, may 2 million Euro k












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.