Dangerously Yours, Bossing

If there was one thing Francesca "Frances" Reyes excelled at, iyon ay ang pagkakaroon ng malas at perpektong disastrous na timing.

11:45 PM na ng Martes at umuulan nang malakas sa Pasig. Instead na nag-e-enjoy siya sa unlimited samgyupsal sa second floor ng isang lumang commercial building, kasalukuyan siyang nakatago sa likod ng isang napakalaking kahoy na crate sa ground floor. Hawak-hawak niya ang kaniyang lukewarm wintermelon milk tea na parang banal na proteksyon laban sa kamatayan.

"Bakit kasi walang signage dito?" bulong ni Frances sa sarili habang ipinapatong ang likod sa malamig na kahoy. "Sabi sa Waze, pasok sa pulang p***o. Pulang p***o naman 'to, a! Bakit muscular men with silencers ang nandito at hindi kimchi?"

Isang mabigat na kalabog ang umalingawngaw sa buong silid, kasunod ang basag na tunog ng isang malakas na suntok sa mukha.

"I'll ask one last time, Marco," boses ng isang lalaki ang narinig niya—dangerously smooth, at may kakaibang silk-lined authority na hindi makatarungang pakinggan sa ganoong kagagandang tono. "Where is the shipment from Palermo?"

Dahan-dahang sumilip si Frances sa tabi ng crate.

Sa gitna ng dimly lit warehouse, nakatayo ang isang lalaki na mukhang ginawa ni Michelangelo, sinanay ng CIA, at binitisan ng Armani. Ang itim niyang silk shirt ay may ilang nakatagong buttons na nakabukas sa may leeg, at nakatupi ang mga manggas nito hanggang siko—ipinapakita ang mga detalyadong black-and-grey tattoos na nakapulupot sa kaniyang braso.

Ito, nang walang kaduda-duda, ay si Rafael "El Fuego" Valderama.

"I-I don't know, Boss! I swear!" daing ng duguang lalaki sa sahig habang hawak ang basag niyang ilong.

Bumuntong-hininga si Rafael. Dahan-dahan niyang chineck ang k*****a ng kaniyang matte-black pistol na parang ordinaryong bagay lang. Nahagip ng kumukurap na ilaw ang napakatajam niyang jawline.

Okay, Frances. Time for a quiet, tactical retreat, isip-isip niya habang dahan-dahang gumagalaw paatras.

CRUNCH.

Napatigil si Frances. Pagbaba ng tingin niya sa kaniyang pastel pink Crocs, nakita niya ang nadurog na plastic wrapper ng straw.

Sa sobrang tahimik ng bodega, ang maliit na tunog na iyon ay parang sumabog na granada.

Agad-agad na kumasa ang apat na baril. Lahat ng ito ay nakatutok mismo sa kahoy na pinagtataguan niya.

"Shet," squeak ni Frances.

"Come out," malamig at kalmadong utos ni Rafael, nang hindi man lang lumingon sa kaniya. "Or my men will turn whatever is behind that box into Swiss cheese."

"Wait! Huwag kayong babaril!" sigaw ni Frances habang dahan-dahang lumalabas sa dilim na nakataas ang dalawang kamay—ang isa ay hawak ang phone, at ang isa ay nakahawak pa rin sa boba tea niyang 50% sugar. "I am just a civilian! A hungry, innocent civilian!"

Kumukurap na napatingin sa kaniya ang apat na henchmen na naka-tailored suits.

Dahan-dahang lumingon si Rafael. Ang kaniyang icy dark eyes ay bumaba mula sa kaniyang oversized neon pink hoodie, papunta sa kaniyang grey sweatpants, hanggang sa boba cup na hawak niya na parang sandata.

"Sino 'yan?" bulong ng isang henchman sa kasama niya. "Delivery girl?"

"Tanga, walang Foodpanda bag," bulong naman ng isa pabalik.

Nagsimulang maglakad si Rafael lapit sa kaniya. Bawat hakbang nito ay predatory, precise, at nakakatakot ang tahimik. "Who sent you? Is it the Moretti family? The Triad?"

"I was sent by my stomach!" giit ni Frances habang pinipigilan ang panginginig ng kaniyang boses. "Kuya, maling p***o lang talaga. I was looking for 'K-Bling Samgyupsal.' Sabi sa G****e Maps, second floor. Malay ko bang underground mafia hub 'to."

Huminto si Rafael ilang pulgada lang ang layo sa kaniya. Napakatangkad nito—easily six-foot-two—kaya kailangang tingalain nang husto ni Frances ang mukha nito. Up close, napakabango niya: amoy sandalwood, expensive cigars, at malamig na ulan.

"You expect me to believe you stumbled into a high-security cartel transaction because you wanted... pork belly?" tanong ni Rafael sa malalim nitong boses na may faint Italian cadence at matalas na Tagalog accent.

"Yes! And 50% sugar wintermelon boba!" itinaas nang kaunti ni Frances ang baso. "Look, mister... kung sino ka man na mukhang kontrabida sa W*****d, zero vision ako right now. Wala akong nakita. I'm leaving!"

Mabilis siyang tumalikod para tumakbo palabas, pero bago pa man makahakbang ang kaniyang paa, isang mabigat at mainit na kamay ang mabilis na humawak sa kaniyang pulso.

In one swift motion, hinalikitan siya ni Rafael pabalik. Napasinghap si Frances nang ang likod niya ay direktang sumalpak sa malapad at matigas na dibdib ng lalaki. Ang kabilang braso nito ay pumulupot nang mahigpit sa kaniyang baywang, na nagkulong sa kaniya sa isang bakal na yakap.

Ang init na nagmumula sa katawan nito ay agad na nagdulot ng kilabot sa buong gulugod niya.

"Nice try, tesoro," bulong ni Rafael sa tainga niya, ramdam ang mainit nitong hininga sa balat niya. "Napanood mo na ang lahat. You think I'm just going to let you walk out?"

Napalunok si Frances habang ang puso niya ay dug-dug-dug ang tibok sa kaniyang dibdib. Huminga siya nang malalim at isinandal ang ulo sa dibdib nito.

"So..." singhap ni Frances habang nakatingin sa sharp profile nito. "Paninindigan mo 'tong kidnapped arc ko? Or can we at least order takeout first? Because if my blood sugar drops, mas nakakatakot pa ako sa buong syndicate mo."

Isang mabagal at nakamamatay na ngiti ang lumabas sa mga labi ni Rafael. Lalong lumapit ang mukha nito, halos humalik na ang labi sa kaniyang tainga habang lalong humihigpit ang hawak sa kaniyang baywang.

"You have a big mouth for someone in a room full of loaded guns, Frances."

"Francesca," pagtatama niya agad, habang nag-iinit ang kaniyang mukha at leeg. "Frances lang sa mga kaibigan ko. Eh ikaw, anong pangalan mo, Bossing?"

Rumuresponde ang mahinang tawa ni Rafael—isang low, dangerous rumble na nag-vibrate mula sa dibdib nito papunta sa likod ni Frances.

"Rafael," bulong nito na may kasamang possessive grip. "And you, Francesca, are playing with fire."

Tumingin si Frances sa may tattoo nitong braso na nakakulong sa kaniyang katawan, bago sinalubong ang madilim at nakalasing nitong mga mata.

"At least mainit," bulong niya pabalik, may kaunting ngiti sa kaniyang labi. "Ayoko kasi sa malamig."