LOGINAng lamig ng gabi sa labas ay tila walang epekto sa loob ng customized matte-black SUV ni Rafael. Inside the tinted vehicle, the atmosphere was suffocatingly warm, heavy with the rich scent of leather and Rafael’s intoxicating cologne.
Si Frances ay nakaupo sa passenger seat, habang si Rafael ay nasa tabi niya, prenteng nakasandal at pinapanood ang bawat galaw niya. Sa back seat naman ay ang dalawa sa kaniyang mga tauhan na sina Gino at Marco—na ngayon ay may ice pack na nakatapat sa kaniyang basag na ilong. "Bossing," panimula ni Frances, dahan-dahang iniinom ang natitirang boba sa kaniyang baso. "Saan niyo ba talaga ako dadalhin? Kasi kung sa abandoned warehouse din lang ulit, medyo nakakasawa na 'yung aesthetic. Mas gusto ko 'yung may magandang lighting para aesthetic din 'yung hostage photos ko." Si Gino at Marco sa likod ay sabay na napasinghap. Mabilis na nagkatinginan ang dalawang matitipunong lalaki na parang hindi makapaniwala na may lakas ng loob ang babaeng ito na kausapin ang kanilang Capo nang ganoon. Rafael didn't yell. Instead, a tiny, almost imperceptible smirk tugged at the corner of his lips. Inilagay niya ang kaniyang siko sa may bintana at ipinatong ang kaniyang baba sa kaniyang kamao, his dark eyes tracking every shift in Frances's expression. "You speak too much, tesoro," Rafael said softly, his voice a quiet murmur that cut through the engine's hum. "In my line of work, loud people don't last very long." "Aba, Bossing, sa buhay ngayon, kapag tahimik ka, tatapakan ka lang," palaban na sagot ni Frances habang nakatingin sa kaniya. "At tsaka, kasalanan ko bang na-kidnap ako habang gutom? Try mo kayang maging hostage nang walang laman ang tiyan?" Bumaba ang tingin ni Rafael sa hawak niyang boba cup, bago muling tumingin sa kaniyang mga mata. "We're going to my penthouse. And yes, there is food." Pagkaraan ng dalawampung minuto, pumasok ang sasakyan sa underground garage ng isang ultra-exclusive high-rise tower sa Bonifacio Global City. The private elevator went straight up to the top floor, opening directly into a massive, minimalist penthouse. High ceilings, glass walls showing the Manila skyline, and black velvet furniture dominated the space. Pumasok si Frances habang nakatingala. "Ang yaman naman ni Bossing... Ito ba ang bunga ng hindi pagbabayad ng tax?" "Gino," utos ni Rafael habang tinatanggal ang kaniyang suit jacket at itinatapon ito sa sofa. "Order a full Italian dinner. And get... whatever it is she eats." "Samgyupsal, Kuya! Extra kimchi and cheese dip!" habol ni Frances bago pa makalabas si Gino. Nang maiwan silang dalawa sa malaking sala, naglakad si Rafael papunta sa bar counter para magbuhos ng scotch. Unbuttoning the top two buttons of his shirt, he turned around and leaned against the mahogany bar, taking a slow sip. "Now," Rafael started, his gaze turning razor-sharp. "Let's talk about our situation, Francesca." "Anong situation? You kidnapped me. Simple," sagot niya habang nakatayo sa gitna ng sala, nakahalukipkip at nakatingin sa kaniya. "It’s not that simple," Rafael countered, taking a step toward her. Bawat hakbang niya ay tila nakakapagpadagdag ng boltahe sa ere. "You saw Marco. You saw the guns. My rivals, the Moretti syndicate, already have eyes on that warehouse. If they find out an innocent civilian walked out of there alive, they will assume you are my witness... or my weakness." Napatigil si Frances. Ang mga mata niyang kanina pa puno ng biro ay biglang nanliit. "Weakness? Magkakilala nga lang tayo limang minuto ang nakalipas!" "They don't care about details," Rafael growled softly, stopping right in front of her. Towering over her small frame, he reached into his pocket and pulled out a sleek pair of silver handcuffs. Nanlaki ang mga mata ni Frances. "Wait! Hold on! Bossing, teka lang! Anong gagawin mo diyan?! W*****d romance ba 'to o police operation?!" Before she could step back, Rafael grabbed her hand with surprising gentleness, clicking one side of the cuff around her slender wrist. Then, with a smooth twist, he clicked the other side to his own left wrist. CLICK. The cold metal pressed against her skin, binding her directly to the most dangerous man in the city. "Rafael!" sigaw ni Frances, the flush on her cheeks turning violently red. "Ano 'to?!" Rafael leaned down until his lips were just inches away from her ear, his hot breath sending a violent wave of shivers down her spine. His free hand slowly wrapped around her waist, pulling her impossibly close until her chest was pressed against his broad, tattooed torso. "This," Rafael whispered, his deep voice dripping with dangerous promise, "is to make sure you don't do anything stupid tonight. Until I figure out how to keep you safe, Francesca... you're tied to me." Frances looked up into his dark, possessive eyes, feeling the rapid beat of her own heart racing against his. She swallowed hard, her mouth suddenly dry. "Bossing..." she squeaked softly, her brave front crumbling just a tiny bit under his intense stare. "Paano ako kakain ng samgyupsal nang nakatali sa'yo?" A slow, breath-taking smile spread across Rafael's lips—the first genuine smile she had seen on his face. "Then I guess," Rafael purred, his fingers tightening slightly on her waist, "I'll just have to feed you myself."Hindi kayo binigyan ng alarm clock5:11 AM pa lang may kumakatok na sa yero ninyoTok tok tok..Si Aling Nena May dalang dalawang batang bagong gising may dalang kaldero nilang walang laman"Clara sabi mo 50 pax sa Linggo Linggo na ngayon ah Nagbilang na ako 6 AM pa lang pila na kami para hindi maunahan ng taga kabilang street,”Tumingin ka sa labas Madilim pa Pero sa labas ng 300 sqm ninyo may apat na nanay na nakaupo na sa monobloc na hiniram pa sa chapel May mga dalang mangkok may dalang tupperware na may takip na Natawa si Atty Rossi Naka barong pa rin kahapon ngayon naka white shirt na at kape pa rin hawak "Clara in Italian we call this miracolo In Quezon City we call this naunahan ka sa puyat,”Pero walang nagreklamo Kasi yung dating akala ninyong 300 sqm na patay na lupa ngayon may apoy na6:30 AM - Mise en place ng mga bidaSi Clara nasa gitna pa rin Yung duster niya kahapon na may bawang sa bulsa ngayon may dagdag na listahan na sulat kamayManok 10 kilo binabad kagabi sa to
Hindi pa tapos yung K-drama. Kahapon, nasunog yung mansyon. Kagabi, dumating yung Fortuner. Kaninang umaga, tumanggi kayo sa pamilyang may plakang 8.Ngayon, 10:47 AM pa lang, pero amoy pawis na kayong lahat. Kasi yung 300 sqm na akala niyong patay na lupa, biglang naging construction site.Walang contractor. Walang foreman na naka hard hat.Si Foreman: Si Clara. Naka duster na may bulsa na maraming bawang, hawak yung walis tingting na ginawang panukat.Si Engineer: Si Atty. Giovanni Rossi. Naka barong pa rin, pero nakatupi na yung manggas, hawak yung titulo na parang plano. "Dito yung kalan, Clara. Dito dapat yung lababo, kasi dito yung tubo dati. Yung mango tree, wag gagalawin. Historical tree na yan."Si Labor: Si Rafael Valderama. Naka hubad na yung white t-shirt, naka black sando na lang, pawis, kita buong rosary tattoo na may apat na rosas. At sa likod, dagdag - maliit na kaldero. Bago. Kakatattoo lang nung isang linggo pa, sabi ni Madrina."Rafael, kailan ka nagpa dagdag?" siga
Umalis na yung Fortuner. Pero yung alikabok, naiwan. Yung parang amoy ng gobyerno na dumaan lang pero gusto mong ubuhin ka muna bago ka makahinga ulit.Tahimik kayong lahat sa kumot. Yung beep beep kanina, napalitan na ng tunog ng kaldero ni Clara na kumukulo ulit. At tunog ng sandok ni Rafael na tumatama sa aluminum.Si Rafael Valderama, yung lalaking dati kinatatakutan sa bodega sa likod ng maling samgyupsalan sa Pasig, ngayon naka black silk shirt, naka tupi hanggang siko, kita yung tattoo na rosary na may apat na rosas sa braso - isa para sa bawat Rossi - at nagsasandok ng extra rice galing sa barangay.Walang nagsalita for 10 seconds. Kasi lahat kayo gutom, pagod, amoy abo. At kasi lahat kayo pinoproseso na yung lalaki sa tabi ni Francesca, hindi na nakaluhod, hindi na may hawak na Del Monte pull-tab."Okay," sabi ni Valentina, breaking the silence, hawak pa rin yung Chickenjoy bucket na vault ng testamento. "So for the vlog, quick recap: nasunog bahay namin, may 2 million Euro k
Beeeeeep. Beeeeeep. Beeeeeep.Hindi kulo ng adobo. Busina ng itim na Fortuner na may plakang puro 8. Yung busina na hindi nagmamadali. Yung busina na nagsasabing akin ang kalsada, akin ang munisipyo, at baka pati abo niyo akin na rin.Lahat kayo napatigil sa pagkain. Si Miming na may adobo sa balbas, tail up. Si Clara tinakpan agad yung kaldero na parang ayaw ipaamoy sa iba. Si Valentina hawak pa rin yung Chickenjoy bucket na ginawa nang vault ng testamento.Bumaba ang bintana. Naka barong, naka Ray-Ban kahit gabi na."Magandang gabi, mga Rossi. Pinapunta lang ako ni Cong. Marcos. Narinig ng pamilya na nasunog ang mansyon niyo. Prime lot daw. Sayang. Interested ang pamilya na bilhin. Cash. Above market value. Para hindi na kayo mahirapan," sabi ni Vice, ngiting sanay sa campaign.Si Atty. Giovanni Rossi na akala mo tapos na duty, nilapag yung manok. "Ano pong offer?"At bago pa makasagot si Vice, may isa pang tunog ng makina. Hindi Fortuner. Matte black na pickup na luma pero malinis.
Tok. Tok. Tok.Hindi yung tok ng multo. Yung tok ng taong naiinip kasi ayaw niyong buksan yung pinto ng van.Lahat kayo nakatingin. Pati si Miming, na nasa ulo pa rin ni Madrina na mukhang basang lumpia, nakatingin.Si Atty. Giovanni Rossi na mukhang pagod na sa buong angkan niyo, dahan-dahang umatras."Hindi ako kasama diyan," bulong niya. "Hanggang papel lang ako. Hindi ako marunong sa jump scare."Bumukas yung pinto ng van. Mag-isa.At bumaba siya.Naka-white crocs na may jibbitz na sili. Naka oversized hoodie na may sulat na "ROMA IS NOT BUILT IN A DAY BUT ADOBO IS". May dalang Jollibee Chickenjoy bucket na amoy pa lang, mas mahal na kaysa sa mansyon niyong nasunog. At may mukha.Mukha niyo."Buonasera!" sigaw nung babae, gutom na gutom. "May adobo ba kayo? Na-traffic ako sa SLEX. Sabi ni Lolo, dito daw ang reunion!"Si Isabella ang unang nahimatay. Pero hindi tuluyan kasi hawak pa rin siya ni Bea."ISA PA?!" sigaw ni Francesca. "Lolo! Ano ba! Family planning! Hindi family plantat
Hindi pa rin patay ang apoy. Pero mas malakas na ang amoy ng sinigang kaysa sa amoy ng grappa. Which is, honestly, improvement.Nakatayo pa rin kayo sa hardin. Duguan, mausok, naka-pajama pa si Bea na butas-butas, si Francesca may buhok pa ni Isabella sa kamay, si Isabella may buhok pa ni Francesca sa kabilang kamay. Si Clara hawak pa rin yung kaldero na wala nang laman pero may dangal pa rin. Si Rafael nakatutok pa rin yung baril na wala nang bala, na ngayon ay ginagamit na niyang pang-kamot sa likod. Si Sofia tulog na sa balikat ni Clara, pero gising ang rosas sa likod niya. At si Madrina, nakalublob pa rin sa damuhan, mukhang kimchi na naka-red dress, basa sa sinigang.At sa harap niyo, si Atty. Rossi.Puti ang buhok kahit 30 pa lang. Naka-black suit sa gitna ng sunog. May hawak na bouquet ng rosas na gawa sa papel. Yung tipong ginagawa sa MAPEH pag walang budget."Buonasera, triplets," sabi niya ulit. Medyo kinakabahan. Halatang first time niyang mag-deliver ng bad news habang may



![Escaping from the OBSESSED MAFIA SON [MADRIGAL SERIES 2]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



