LOGINAng lamig ng gabi sa labas ay tila walang epekto sa loob ng customized matte-black SUV ni Rafael. Inside the tinted vehicle, the atmosphere was suffocatingly warm, heavy with the rich scent of leather and Rafael’s intoxicating cologne.
Si Frances ay nakaupo sa passenger seat, habang si Rafael ay nasa tabi niya, prenteng nakasandal at pinapanood ang bawat galaw niya. Sa back seat naman ay ang dalawa sa kaniyang mga tauhan na sina Gino at Marco—na ngayon ay may ice pack na nakatapat sa kaniyang basag na ilong. "Bossing," panimula ni Frances, dahan-dahang iniinom ang natitirang boba sa kaniyang baso. "Saan niyo ba talaga ako dadalhin? Kasi kung sa abandoned warehouse din lang ulit, medyo nakakasawa na 'yung aesthetic. Mas gusto ko 'yung may magandang lighting para aesthetic din 'yung hostage photos ko." Si Gino at Marco sa likod ay sabay na napasinghap. Mabilis na nagkatinginan ang dalawang matitipunong lalaki na parang hindi makapaniwala na may lakas ng loob ang babaeng ito na kausapin ang kanilang Capo nang ganoon. Rafael didn't yell. Instead, a tiny, almost imperceptible smirk tugged at the corner of his lips. Inilagay niya ang kaniyang siko sa may bintana at ipinatong ang kaniyang baba sa kaniyang kamao, his dark eyes tracking every shift in Frances's expression. "You speak too much, tesoro," Rafael said softly, his voice a quiet murmur that cut through the engine's hum. "In my line of work, loud people don't last very long." "Aba, Bossing, sa buhay ngayon, kapag tahimik ka, tatapakan ka lang," palaban na sagot ni Frances habang nakatingin sa kaniya. "At tsaka, kasalanan ko bang na-kidnap ako habang gutom? Try mo kayang maging hostage nang walang laman ang tiyan?" Bumaba ang tingin ni Rafael sa hawak niyang boba cup, bago muling tumingin sa kaniyang mga mata. "We're going to my penthouse. And yes, there is food." Pagkaraan ng dalawampung minuto, pumasok ang sasakyan sa underground garage ng isang ultra-exclusive high-rise tower sa Bonifacio Global City. The private elevator went straight up to the top floor, opening directly into a massive, minimalist penthouse. High ceilings, glass walls showing the Manila skyline, and black velvet furniture dominated the space. Pumasok si Frances habang nakatingala. "Ang yaman naman ni Bossing... Ito ba ang bunga ng hindi pagbabayad ng tax?" "Gino," utos ni Rafael habang tinatanggal ang kaniyang suit jacket at itinatapon ito sa sofa. "Order a full Italian dinner. And get... whatever it is she eats." "Samgyupsal, Kuya! Extra kimchi and cheese dip!" habol ni Frances bago pa makalabas si Gino. Nang maiwan silang dalawa sa malaking sala, naglakad si Rafael papunta sa bar counter para magbuhos ng scotch. Unbuttoning the top two buttons of his shirt, he turned around and leaned against the mahogany bar, taking a slow sip. "Now," Rafael started, his gaze turning razor-sharp. "Let's talk about our situation, Francesca." "Anong situation? You kidnapped me. Simple," sagot niya habang nakatayo sa gitna ng sala, nakahalukipkip at nakatingin sa kaniya. "It’s not that simple," Rafael countered, taking a step toward her. Bawat hakbang niya ay tila nakakapagpadagdag ng boltahe sa ere. "You saw Marco. You saw the guns. My rivals, the Moretti syndicate, already have eyes on that warehouse. If they find out an innocent civilian walked out of there alive, they will assume you are my witness... or my weakness." Napatigil si Frances. Ang mga mata niyang kanina pa puno ng biro ay biglang nanliit. "Weakness? Magkakilala nga lang tayo limang minuto ang nakalipas!" "They don't care about details," Rafael growled softly, stopping right in front of her. Towering over her small frame, he reached into his pocket and pulled out a sleek pair of silver handcuffs. Nanlaki ang mga mata ni Frances. "Wait! Hold on! Bossing, teka lang! Anong gagawin mo diyan?! W*****d romance ba 'to o police operation?!" Before she could step back, Rafael grabbed her hand with surprising gentleness, clicking one side of the cuff around her slender wrist. Then, with a smooth twist, he clicked the other side to his own left wrist. CLICK. The cold metal pressed against her skin, binding her directly to the most dangerous man in the city. "Rafael!" sigaw ni Frances, the flush on her cheeks turning violently red. "Ano 'to?!" Rafael leaned down until his lips were just inches away from her ear, his hot breath sending a violent wave of shivers down her spine. His free hand slowly wrapped around her waist, pulling her impossibly close until her chest was pressed against his broad, tattooed torso. "This," Rafael whispered, his deep voice dripping with dangerous promise, "is to make sure you don't do anything stupid tonight. Until I figure out how to keep you safe, Francesca... you're tied to me." Frances looked up into his dark, possessive eyes, feeling the rapid beat of her own heart racing against his. She swallowed hard, her mouth suddenly dry. "Bossing..." she squeaked softly, her brave front crumbling just a tiny bit under his intense stare. "Paano ako kakain ng samgyupsal nang nakatali sa'yo?" A slow, breath-taking smile spread across Rafael's lips—the first genuine smile she had seen on his face. "Then I guess," Rafael purred, his fingers tightening slightly on her waist, "I'll just have to feed you myself."Ang kusina ng Valderama ancestral estate sa Tagaytay ay kasinglaki ng isang commercial kitchen ngunit may init ng isang tradisyonal na tahanan. Ang mga dingding nito ay gawa sa lumang bricks, at ang kisame ay may mga nakasabit na sariwang herbs tulad ng rosemary at basil. Sa gitna ay naroon ang isang malaking wooden table kung saan nakalatag ang sangkap para sa paggawa ng sariwang pasta mula sa simula.Naka-apron si Frances na may kulay cream at nakatali nang maayos ang kaniyang buhok habang nakatayo sa tabi ni Nonna Valentina. Si Rafael naman ay nakatayo sa may pintuan, nakasandal ang balikat sa pader habang pinapanood sila habang umiinom ng tsaa."Listen closely, Francesca," wika ng matanda habang binabayo ang harina sa ibabaw ng lamesa. "A woman who enters the Valderama family must know how to feed her man, but more importantly, she must know how to protect her kitchen. In our world, poison is just as common as a bullet.""Naku Nonna, kung poison lang ang usapan, mas takot pa ako s
Ang ingay ng mga reporter at ang flash ng mga camera ay tuluyan nang napalitan ng katahimikan habang ang itim na limousine ay mabilis na lumabas sa BGC at tahimik na binaybay ang kahabaan ng South Luzon Expressway patimog. Layo sa siksikang siyudad at sa mga nagkalat na balita sa social media ang destinasyon nila ngayon.Naka-upo si Frances sa malambot na leather seat ng sasakyan habang dahan-dahang tinatanggal ang suot niyang tatlong pulgadang stilettos. Inilapag niya ang mga ito sa sahig at bumuntong-hininga nang malalim."Shet," bulong niya habang hinihimas ang kaniyang namamagang mga paa. "Akala ko sa pelikula lang nangyayari 'yung hinahabol ka ng mga reporter habang naka-designer dress. Nakakapagod lang pala at nakakamatay sa kaba."Si Rafael ay nakaupo sa kaniyang tabi habang seryosong nagbabasa ng ilang confidential documents sa kaniyang tablet. Nang marinig ang reklamo ng dalaga ay ibinaba nito ang gadget at ibinaling ang tingin sa kaniya. Isang mahinang ngiti ang sumilip sa m
Ang umaga sa BGC ay sinalubong ng isang malupit na katotohanan: ang privacy ay isang luho na matagal nang ibinasura ng mga taong mayayamang kriminal at ng mga naglalakihang media outlets.Pagkagising na paggising ni Frances, ang kaniyang lumang iPhone ay walang humpay sa pag-vibrate. Umabot na sa libu-libong notifications ang kaniyang social media accounts—mga dating kaklase noong elementarya na nagtatanong kung totoo bang ikakasal siya sa isang mafia lord, mga nagkalat na memes tungkol sa kaniyang oversized hoodie na ginawang emerald gown, at higit sa lahat, ang mga nagbabantang mensahe mula sa mga pekeng account na halatang galing sa mga tauhan ng Moretti Cartel."Rafael," tawag ni Frances habang nakatayo sa harap ng floor-to-ceiling mirror ng master bedroom, hawak ang kaniyang telepono na parang bomba na anumang oras ay sasabog. "Tingnan mo 'to. May nag-post pa ng lumang Facebook picture ko noong nag-OJT pa ako sa isang milk tea shop sa Cubao! May caption na: 'From Pearl Sucker to
Pagkalipas ng isang oras mula sa madugong pagsalakay sa Parañaque, ang kapaligiran ay biglang nagbago. Mula sa malamig at maalikabok na abandonadong bodega, napadpad sila sa isang maliwanag at maingay na Samgyupsal restaurant sa dulo ng Bonifacio Global City.Hatinggabi na, pero dahil bukas ang kainan nang 24 hours, puno pa rin ito ng mga kabataan at mga taong katatapos lang sa panggabing trabaho.Nakatayo si Gino sa labas ng kainan habang nakikipag-usap sa tatlong iba pang bodyguard na nakatago sa gilid ng dalawang itim na SUV. Sa loob naman, nakaupo sina Rafael at Frances sa isang sulok na pwesto malapit sa salamin.Naka-tactical pants at itim na t-shirt pa rin si Rafael. Ang kaniyang mga braso—na puno ng black-and-grey tattoos—ay nakalantad habang seryoso nitong hawak ang mga iron tongs, maingat na inilalatag ang manipis na hiwa ng pork belly sa ibabaw ng mainit na ihawan.Sa tapat niya, nakaupo si Frances habang masayang sumisipsip sa kaniyang pangalawang baso ng wintermelon boba
Ang gabi sa Parañaque ay tahimik, ngunit may kakaibang tensyon sa hangin na para bang nagbababala na may darating na malaking sakuna. Sa isang madilim at liblib na bahagi ng FTI compound kung saan nakatayo ang mga abandonadong warehouse, ang mga anino ng mga lalaking naka-itim na suit ay kumikilos nang tahimik. Ito ang tagpuan na nakuha ni Frances mula sa digital logs ni Marco—ang lihim na pagpupulungan ng mga tauhan ni Don Salvatore at ng nagtaksil na si Marco upang pagplanuhan ang susunod na pag-atake sa Valderama Syndicate.Sa loob ng isang itim na Bulletproof SUV na nakatigil ilang daang metro ang layo mula sa target warehouse, tahimik na nagmamasid si Rafael. Suot nito ang kaniyang madilim na tactical turtleneck at shoulder holster na may nakasuksok na siguradong kalibre .45 na baril. Ang mukha nito ay kasingtigas ng yelo, ang mga mata ay nakatutok sa binocular habang pinag-aaralan ang mga binabantayang pintuan at ang mga CCTV cameras sa paligid.At sa tabi niya, sa passenger sea
Ang katahimikan sa loob ng penthouse ay biglang naging siksik at mabigat, halos kasing-init ng ere bago sumabog ang isang bagyo. Ang tunog ng airconditioning ay tila nawalan ng bisa habang ang bawat segundo ay lumilipas na may dalang banta ng panganib. Ang intercom sa dingding ay patuloy na nagbuga ng mahinang static, habang sina Rafael at Frances ay nanatiling nakatayo sa magkabilang gilid ng marmol na kusina."Sino ang may hawak ng security blueprint bukod kay Gino?" tanong ni Frances, ang kaniyang boses ay seryoso at nawala ang anumang bakas ng biro. Ang kaniyang mga daliri ay nakapatong pa rin sa keyboard ng laptop, handang kumilos anumang oras."Only my inner council," sagot ni Rafael, ang kaniyang mukha ay kasing-tigas ng marmol na kinatungtungan nila. Ang kaniyang mga kamay ay mahigpit na nakakompres sa gilid ng counter, at ang mga ugat sa kaniyang mga braso ay umbok dahil sa tindi ng pigil na galit. "A security breach of this magnitude means one thing. We have a rat inside the







