Chapter 2: Severino Montenegro

Hindi ko agad naigalaw ang katawan ko matapos kong marinig ang malamig niyang tinig.

“Too late.”

Parang tumigil ang oras.Sa isang iglap, nawala ang ingay ng mundo at tanging tibok ng puso ko na lang ang naririnig ko. Mabagal, mabigat, at punong-puno ng damdaming hindi ko maipaliwanag. Ang hangin sa paligid ay tila naging mas malamig, ngunit ang init ng presensya niya ay nananatiling buhay sa pagitan namin. Sa bawat segundo, parang humahaba ang sandali—isang sandaling puno ng pananabik, takot, at pagnanais. Ang mga mata naming nagtagpo ay tila may sariling kwento, mga lihim na hindi kailangang sabihin. At sa katahimikang iyon, doon ko naramdaman na minsan, isang simpleng sandali lang ang kayang magbago ng buong buhay mo.

Hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumigat ang hangin sa paligid namin.

Pakiramdam ko, kahit simpleng paghinga ay naging mahirap.

Napatingin ako kay Angelica.

Tahimik siya, pero halata ang bigat ng iniisip niya. Ang mga mata niya’y puno ng pag-aalala, habang mahigpit niyang kinakagat ang ibabang labi na para bang may gustong sabihin ngunit pinipiling itago. Sa paraan ng pagtitig niya sa akin, ramdam kong may mali—parang may lihim siyang pilit kinikimkim. At sa mga sandaling iyon, mas lalo akong nilamon ng kaba at kuryosidad.

Kita ko ang tensyon sa mukha niya.

Mahigpit ang pagkakakuyom ng mga kamao niya, habang ang panga niya ay tila pinipigilan ang galit na gustong kumawala. Mabigat ang bawat paghinga niya, at sa mga mata niya ay may halo ng takot, galit, at pag-aalala. Parang anumang oras ay maaari siyang sumabog o tuluyang bumigay. Sa simpleng titig pa lang niya, ramdam ko na may mas malalim siyang dinadala—mga bagay na pilit niyang itinatago, ngunit unti-unti nang lumalabas sa bawat kilos at ekspresyon niya.

Parang natatakot siya.

Hindi sa mga taong humahabol sa amin. Hindi sa gulo. Hindi sa dugong matagal na niyang kinasanayan.

Kundi sa akin.

Sa mga matang matagal kong iniiwasan, nakita ko ang kakaibang bigat na hindi ko pa nararanasan mula sa kanya. Ang lalaking sanay mag-utos, pumatay, at kontrolin ang lahat—ngayon ay tila nawawala sa sarili sa harap ko.

Mahigpit ang panga niya, ngunit nanginginig ang paghinga.Parang bawat salitang lalabas sa bibig niya ay kayang wasakin ang lahat.

At sa unang pagkakataon, nakita ko si Severino hindi bilang mafia lord…kundi bilang isang lalaking takot mawalan.

At iyon ang mas lalong nagpalakas ng kaba sa dibdib ko.

Mahigpit niyang hinila ang braso ko.

Napasinghap ako sa lakas ng pagkakahawak niya, halos mawalan ako ng balanse sa biglaang paglapit namin sa isa’t isa. Ramdam ko ang init ng palad niya sa balat ko, kasabay ng mabilis na tibok ng puso ko. Ang mga mata niya ay nakatutok lang sa akin—mabigat, matalim, at tila may gustong sabihin na hindi kayang bigkasin ng salita. Sa pagitan ng katahimikan, parang mas lumalakas ang tensyon sa hangin. Hindi ako makagalaw, hindi dahil sa takot… kundi dahil sa kakaibang damdaming unti-unting bumabalot sa akin.

“Francesca, tara na.”

Ngunit bago pa man ako makahakbang, muling nagsalita ang lalaki.

“Hindi mo man lang ba ipapakilala ang kaibigan mo, Angelica?”

Mababa ang boses niya.Mabigat.

Parang bawat salitang lumalabas sa labi niya ay may dalang utos na hindi ko kayang tanggihan. Hindi siya sumisigaw.Hindi niya kailangan.

Sa simpleng paraan pa lang ng pagsasalita niya, ramdam ko na agad ang bigat ng presensya niya.

Parang kaya niyang patahimikin ang buong paligid sa isang salita lang.

At sa bawat paglapit niya…

mas lalo kong nararamdaman ang kakaibang kaba sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung takot ba iyon—

o may ibang bagay na mas mapanganib.

Kalma.

Pero may awtoridad.

Hindi niya kailangang itaas ang boses para mapansin. Sa simpleng pagtayo pa lang niya, ramdam na agad ang bigat ng presensya niya. Parang bawat kilos ay kontrolado, bawat tingin ay may utos na hindi mo kayang tanggihan. Ang lamig ng ekspresyon niya ay hindi nangangahulugang mahina—kabaliktaran pa nga. Mas lalo itong nagbibigay ng kaba, dahil alam mong sanay siyang masunod. At sa paraan ng pagsasalita niya, mabagal ngunit tiyak, parang bawat salita ay may dalang kapangyarihan na kayang patahimikin ang buong paligid.

Yung tipong hindi mo kayang balewalain.

Parang bawat salitang bumibitaw sa labi niya ay may bigat na dumidiretso sa dibdib ko. Hindi siya kailangang sumigaw para mapansin. Sapat na ang presensya niya para tumigil ang paligid, parang kusang umaayon ang lahat sa bawat galaw niya. May kakaibang awtoridad sa paraan ng pagtitig niya—malamig, matalim, at tila kayang basahin ang lahat ng itinatago ko. Yung klase ng presensyang kahit pilitin mong iwasan, kusa kang babalik. Nakakatakot. Nakakabighani. At higit sa lahat… imposibleng balewalain.

Huminto si Angelica.

Dahan-dahan siyang humarap.

“Severino... she’s just my friend.”

Severino.

Ngayon ko lang narinig nang buo ang pangalan niya.

At hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang bigat iyon.

Parang may dalang panganib.

Unti-unti siyang lumapit sa akin.

Isang hakbang.

Dalawa.

Hanggang sa halos isang dangkal na lang ang pagitan namin.

Napayuko ako nang bahagya dahil sa tangkad niya.

Ramdam ko ang presensya niya.

Nakakabingi.

Nakakatakot.

At nakakaakit.

“Francesca...” dahan-dahan niyang sambit, tila ninanamnam ang pangalan ko.

Napalunok ako.

“O-opo?”

Bahagya siyang ngumiti.

Pero hindi iyon mainit.

Malamig.

Mapanganib.

“Bagay sa’yo.”

Napakunot-noo ako.

“Ano po?”

“Ang pangalan mo.”

Naramdaman kong uminit ang pisngi ko.

Hindi ko alam kung bakit.

Hindi naman iyon espesyal.

Pero sa paraan ng pagkakasabi niya...

parang may ibang ibig sabihin.

Biglang sumingit si Angelica sa pagitan namin.

“Severino, stop.”

Tumaas ang kilay niya.

“Protective?”

Mahigpit ang hawak ni Angelica sa akin.

Parang gusto niya akong ilayo.

Pero hindi ko maintindihan kung bakit.

“Francesca, hindi ka bagay dito,” bulong niya.

Napatingin ako sa kaniya.

“Ano?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, mabilis niya akong hinila palayo.

Ngunit bago ako tuluyang makalayo, hindi ko napigilang lumingon.

At naroon pa rin siya.

Nakatayo.

Nakatingin.

Diretso sa akin.

At sa unang pagkakataon...

naramdaman ko ang kakaibang panginginig sa buong katawan ko.

Parang may binuksang pinto ang isang simpleng tingin.

Pagpasok namin sa loob ng mansyon, agad kong hinarap si Angelica.

“Sino siya?”

Tahimik siya sandali.

Parang nag-iisip kung sasagutin ba ako.

“Kaibigan ko.”

“Hindi lang ‘yon.”

Huminga siya nang malalim.

“Severino Alonzo Montenegro.”

Napakunot-noo ako.

“Bakit parang takot ang lahat sa kaniya?”

Saglit siyang natawa, pero walang saya.

“Kasi may dahilan.”

“Anong dahilan?”

Tumingin siya sa akin.

Diretso.

Mabigat.

“Hindi mo kailangang malaman.”

Lalo akong nainis.

“Ano ba, Angelica. Bakit parang ang dami mong tinatago?”

Biglang nag-iba ang ekspresyon niya.

Mas seryoso.

“Makinig ka sa akin, Francesca. Kung gusto mong manatiling payapa ang buhay mo, lumayo ka kay Severino.”

“Pero bakit?”

“Because he ruins everything he touches.”

Tumahimik ako.

Hindi ko alam kung bakit, pero tumatak iyon sa isip ko.

Sinubukan kong kalimutan ang nangyari.

Buong gabi, pilit kong iniiwas ang sarili ko sa kaniya.

Pero sa tuwing lumilingon ako—

naroon siya.

Tahimik lang.

Nakatingin.

Parang sinusundan ang bawat galaw ko.

At hindi ko maintindihan kung bakit.

Pagkalipas ng ilang oras, nagpasya na akong umuwi sa kwartong tinutuluyan ko sa mansyon.

Pagkapasok ko sa hallway, agad kong naramdaman ang katahimikan.

Malayo sa ingay ng party.

Malayo sa gulo.

Huminga ako nang malalim.

Pero bago pa ako tuluyang makapasok sa kwarto—

may humawak sa braso ko.

Mabilis akong napalingon.

At nanigas ako.

Siya.

Si Severino.

Masyadong malapit.

Masyadong mapanganib.

“A-anong ginagawa mo?”

Hindi siya agad sumagot.

Tinitigan lang niya ako.

Parang sinusuri.

Parang hinahanap ang kahinaan ko.

“Bakit mo ako iniiwasan?”

Mababa ang boses niya.

Napaatras ako.

“Hindi kita iniiwasan.”

“Liar.”

Napalunok ako.

“Hindi kita kilala.”

Bahagya siyang ngumiti.

“At gusto mo akong kilalanin.”

Mabilis akong umiling.

“H-Hindi.”

Lumapit siya.

Mas lalo.

Hanggang sa likod ko na ang pader.

Wala na akong matakbuhan.

“Be careful, Francesca,” bulong niya.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Bakit?”

Dahan-dahan siyang yumuko, sapat para maramdaman ko ang init ng hininga niya sa tainga ko.

“Because once I want something...”

Huminto siya.

At mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

“I don’t let it go.”

At sa gabing iyon—

unang beses kong naramdaman ang totoong panganib.

At ang mas nakakatakot?

Hindi ko alam kung bakit...

pero gusto kong malaman kung sino talaga si Severino Montenegro.