kabanata 2

: ANG HULI NITONG PAGKAKATAON — PAGPAALAM SA PILIPINAS

Ang araw ng pag-alis ay maagang dumating.

Si Yana ay gumising ng alas-singko ng umaga, hawak ang kanyang maliit na maleta. Si Mia ay naghatid sa kanya papunta sa daungan ng Manila North Harbor — ang daan ay tahimik pa, tanging ang ilaw ng sasakyan at ang mga bituin sa langit ang nagbibigay ng liwanag.

“Baka makalimutan mo ako dyan sa ibang bansa,” sabi ni Mia, ngiti ngunit may luha sa mga mata.

“Hindi ko makakalimutan ka, Mia,” sabi ni Yana, hawak ang kanyang kamay. “Ikaw lang ang natira sa akin. Babalikan kita, promise.”

“Basta tandaan mo — kung may kailangan ka, tawag ka agad. At huwag mong kalimutang patunayan ang iyong sarili. Alam kong hindi ka mandaraya.”

Nang makarating sila sa daungan, nakita nila ang MS Pacifica — isang malaking cruise ship na kumikinang sa umaga. Malaki ito, parang isang maliit na lungsod na nakalutang sa dagat — may maraming palapag, bintana, at isang malaking tangke na may pangalan ng barko. Para sa ibang tao, ito ay isang barko ng kaligayahan at paglalakbay. Para kay Yana, ito ay isang barko ng pag-asa — ang kanyang huli nitong pagkakataon.

“Mag-ingat ka, Yana,” sabi ni Mia, niyakap siya ng mahigpit. “Balitaan mo ako palagi.”

“Oo,” sabi ni Yana, tumalikod na at tumakbo patungo sa daungan. Ang kanyang mga paa ay nangangatog, ngunit may lakas siya na hindi niya alam na mayroon siya.

Pagpasok niya sa barko, sinalubong siya ng isang babae sa puting uniporme ng crew. “Ikaw ba si Yana Reyes? Ang bagong nurse?” tanong nito.

“Oo po,” sabi ni Yana.

“Ako si Liza, kasamahan mo sa nursing department,” sabi ng babae, ngumiti. “Hatid na kita sa iyong kwarto. Pagkatapos, ipapakilala kita sa iba pang kasamahan.”

Ang kwarto ni Yana ay maliit ngunit maayos — may isang kama, isang mesa, at isang maliit na bintana na nakatingin sa dagat. Pagkatapos niyang ilagay ang kanyang gamit, kumuha siya ng puting uniporme ng nurse at isinuot ito. Sa salamin, nakita niya ang sarili na ibang-iba — hindi na siya ang batang babae na may pangarap na maging doktor, kundi isang babae na nagtatrabaho para mabuhay.

“Tara na,” sabi ni Liza. “Kailangan nating pumunta sa medical bay para ihanda ang mga gamot. Malapit nang dumating ang mga pasahero.”

Ang medical bay ay malaki at maayos — may maraming kama, gamot, at kagamitan para sa pangangalagang medikal. Habang sila ay nag-aayos ng mga gamot, dumating ang iba pang kasamahan: si Mang Kiko, ang mgaherong may malaking tawa at maputing ngipin; si Jun, ang technician na tahimik ngunit matiyaga; at si Ms. Dela Cruz, ang pinuno ng nursing department na istrikto ngunit mabait.

“Magandang umaga, lahat!” sabi ni Ms. Dela Cruz. “Ang barko ay mag-aalis ng dalawang oras mula ngayon. Kailangan nating lahat na handa. Ang mga pasahero ay inaasahan na tayo ay magbibigay ng magandang serbisyo.”

Habang sila ay nagtutulungan, narinig ni Yana ang isang malakas na boses na nag-uutos. “Lahat ng crew, pumunta sa inyong mga pwesto! Ang mga pasahero ay darating na!”

Lumabas sila ng medical bay at nakita nila ang isang lalaki na nakasuot ng puting uniporme ng kapitan — may malaking bandila sa balikat at isang tala na nasa kanyang kwelyo. Matangkad siya, may matibay na pangangatawan, at ang kanyang mga mata ay maitim at matalim — parang isang leon na nangangasiwa sa kanyang kaharian. Ang lahat ng crew ay tumutugma sa kanya, nagbibigay ng paggalang.

“Iyan si Kapitan Lucas Montenegro,” bulong ni Liza kay Yana. “Istrikto siya, tahimik, at mahirap lapitan. Huwag mong gawing maling galaw sa harap niya, ha? Mabilis siyang magalit.”

Si Kapitan Alex — o si Lucas, tulad ng tinatawag siya — ay tumitingin sa lahat ng crew, at nang ang kanyang mga mata ay tumapat kay Yana, huminto siya sandali. Ang kanyang tingin ay malalim at misteryoso — parang alam niya ang lahat tungkol sa kanya. Yana ay napayuko, kinakabahan.

“Bagong tauhan ka?” tanong ni Kapitan Alex, lumapit sa kanya. Ang kanyang boses ay mababa at may timbre na nakakapukaw ng kaba.

“Oo po, Kapitan,” sabi ni Yana, hindi tumitingin sa kanya. “Ako po si Yana Reyes, bagong nurse.”

“Nurse,” ulit ni Kapitan Alex. “Siguraduhin mong alam mo ang iyong trabaho. Hindi tayo naglalaro dito sa barko. Ang buhay ng mga pasahero ay nasa ating mga kamay.”

“Oo po, Kapitan,” sabi ni Yana.

Kapitan Alex ay tumingin sa kanya ng ilang sandali pa, tapos ay tumalikod at nagpatuloy sa pag-uutos. Yana ay napahinga ng maluwag — hindi niya alam kung bakit, ngunit may kakaibang pakiramdam siya sa kapitan. Parang may koneksyon silang hindi niya maipaliwanag.

Ilang sandali pa, narinig nila ang tunog ng mga sasakyan na dumating. Ang mga pasahero ay nagsimulang pumasok sa barko — may mga mayayaman na nakasuot ng mamahaling damit, may mga pamilya na may mga bata, may mga matatanda na naglalakbay para makita ang mundo. Ang lahat ay may ngiti sa mukha, puno ng pag-asang makakita ng bagong lugar at makaranas ng bagong karanasan.

Para kay Yana, ang pag-alis ng barko ay parang pag-alis mula sa kanyang nakaraan. Habang ang MS Pacifica ay umalis ng daungan at lumilipad patungo sa dagat, tiningnan niya ang Maynila na lumalayo — ang mga gusali, ang mga daan, ang tahanan na hindi na siya tanggap. Ngunit sa kabila nito, may maliit na ngiti na lumitaw sa kanyang mukha. Ang dagat ay naghihintay sa kanya — at baka doon, matagpuan niya ang sarili niyang landas, at baka doon, matagpuan niya rin ang katotohanan na kanyang hinihintay.