Chapter 1

Cassandra Louise’s point of view

“Mamitaaaaa! Dadi Lo!” Malakas kong sigaw ang agad na umalingawngaw sa buong dining area pagkapasok na pagkapasok ko. Halos kasabay pa niyon ang mahihinang yabag ng paa ko habang nagmamadaling tumakbo papunta sa hapag. Kakagising ko pa lang, pero parang bigla akong binuhusan ng isang timba ng energy nang maisip ko ang plano kong matagal ko nang gustong gawin.

I already knew they wouldn't agree. Actually, sigurado akong kokontrahin nila ako.

Pero wala akong balak umatras. Kahit gaano pa katagal ang kulitan at lambingan na kailangan kong gawin, mapapa-oo ko rin sila.

“Good morning, iha,” malambing na bati ni Mamita nang makita niya ako.

“Let's eat first,” dagdag naman ni Dadi Lo habang inilalapag ang tasa ng kape.

“Good morning po.”

Ngumiti ako bago umupo sa harap nila. Tahimik muna kaming kumain, tanging tunog ng kubyertos at mahinang usapan ng mga kasambahay ang pumupuno sa paligid. Pero habang tumatagal, lalo lang akong kinakabahan.

This is it.

Huminga ako nang malalim at dahan dahang ibinaba ang kutsara.

Napatingin sa akin si Dadi Lo, tila agad nabasa ang ekspresyon ko. “May gusto ka bang sabihin, iha?”

Pareho silang tumingin sa akin, hinihintay ang sasabihin ko.

“I want to live like a normal person.”

Nanatiling tahimik ang dalawa kaya ipinagpatuloy ko.

“I know tinatago niyo po ako because of my safety. Alam ko rin kung bakit. And don't worry, hindi naman ako magpapakilala sa kahit kanino. I won't tell anyone who I really am.”

Saglit akong napayuko bago muling tumingin sa kanila. “I just... want to explore.”

Bahagyang nanghina ang boses ko habang unti unting lumalabas ang totoong nararamdaman ko.

“Gusto kong patunayan sa sarili ko na kaya kong mabuhay nang hindi umaasa sa pangalan ng pamilya natin. I want to know if I can stand on my own feet without being the Ledesma heiress.”

Naging tahimik ang buong dining room. Ramdam ko ang mabigat na titig nila sa akin.

“Iha...” mahinang tawag ni Mamita.

“Please po?” mabilis kong putol habang nakanguso. Tumayo pa ako at lumapit sa kanila, saka marahang yumakap kay Mamita.

“Just let me experience life. Please? Hindi naman po ako habang buhay magtatago. I want to see the world with my own eyes.”

Huminga nang malalim si Dadi Lo. “You don't know how dangerous the outside world is.”

“I know... pero gusto kong matuto.”

Muli nanaman silang natahimik at mukhang hindi talaga sila matitinag.

Napabuntong-hininga ako bago dahan-dahang lumingon sa taong kanina pa tahimik na nakaupo sa kabilang dulo ng mesa. Si Reed, ang matagal nang secretary nina Mamita at Dadi Lo.

“Reed...” halos pabulong kong tawag habang nakikiusap ang tingin ko.

One look was enough. Alam na niya agad ang gusto kong sabihin.

Ngumiti lang siya nang bahagya bago umayos sa pagkakaupo. “Let her be.”

Agad napalingon sa kanya sina Mamita at Dadi Lo.

“She isn't a minor anymore. She deserves to experience the real world.”

Tumigil siya sandali bago ako tinapik sa balikat. “And don't worry. I got her.”

Hindi ko napigilang mapangiti.

This is exactly why I love having Reed beside me. No matter how impossible things seemed, lagi siyang nasa likod ko. Lagi niya akong sinasalba sa mga sitwasyong alam niyang hindi ko kakayaning harapin mag isa.

Tahimik na nagkatinginan sina Mamita at Dadi Lo. Halatang nag uusap sila gamit lang ang mga mata.

Pagkaraan ng ilang segundo, napabuntong hininga si Dadi Lo.

“Alright.”

Bigla akong napatayo.

“Really?”

“You'll do this under one condition.”

Mabilis akong tumango. “Anything!” Sagot ko.

“Reed will be in charge.”

Napangiti si Reed habang nakahalukipkip.

“Aayusin niya ang lahat ng kailangan mong documents,” pagpapatuloy ni Dadi Lo. “Whatever you want to do... Reed will make sure you’re protected.” Seryosong sambit ni Dadi Lo.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

“Mamita!” Mahigpit ko siyang niyakap bago ko hinalikan sa pisngi. “Thank you po!”

Pagkatapos ay lumapit naman ako kay Dadi Lo at niyakap din siya. “You won't regret this.”

Napailing na lang silang pareho habang natatawa.

Nang mapalingon ako kay Reed, kumindat lang siya sa akin.

Napailing ako habang nakangiti.

Matagal na naming napag usapan ang planong ito. We already prepared everything. Hinintay lang namin ang tamang timing para sabihin kina Mamita at Dadi Lo. .. At mukhang gumana nga.

Instead of living comfortably as the Ledesma heiress, gusto kong magsimula sa pinakababa.

I wanted to become... a maid.

I wanted the experience.

Sanay naman akong gumawa ng gawaing bahay dahil madalas akong turuan ni Reed kapag wala sina Mamita. Natuto akong maglinis, maglaba, magplantsa, magluto ng simpleng pagkain, at mag ayos ng buong bahay.

“Ayan na.” Iniabot ni Reed ang isang brown envelope habang abala naman akong naglalagay ng mga gamit sa maliit kong luggage.

“Complete na lahat ng documents mo.”

Agad ko iyong kinuha at binuksan ang envelope.

Cassandra Louise Ledesma was gone.

Tanging Cassandra Ledesma na lamang ang nakalagay sa lahat ng dokumento.

“Your identity is ready. Nakapasa ka na rin sa interview sa Sandejas.”

Lalo pang lumawak ang ngiti ko. “Seriously?”

Tumango siya. “Naipasok na kita. Ihahatid na lang kita ngayon.”

Napatalon ako sa sobrang saya.

“Finally!”

“Easy.” Napatawa si Reed.

Hindi ko na halos mapigilan ang excitement ko. Pakiramdam ko, ngayon pa lang talaga magsisimula ang totoong buhay ko.

“Mag iingat ka,” seryoso niyang sabi habang inaayos ang buhok kong nagulo.

“As much as possible, magparamdam ka pa rin kina Mamita. You know how worried they can get.”

Tumango ako. “I will.”

“At isa pa.”

“Kapag hindi ka nag update, don't be surprised kung isang araw nasa harap na ng mansion ng mga Sandejas sina Mamita para sunduin ka.”

Napairap ako. “Don't let them.”

“As if may laban ako sa dalawang 'yon.”

Napatawa na rin ako.

Fair enough. Matapang lang siya kasi nandoon ako.

Ilang minuto ang lumipas bago tuluyang huminto ang sasakyan sa harap ng napakalawak na mansyon.

This is really happening.

Mas lalo akong kinabahan.

Huminga ako nang malalim habang nakatingin sa napakalaking gate.

Ito na ang simula ng buhay na matagal ko nang gustong maranasan.

"Good luck on your first day, Louise," nakangiting sabi ni Reed.

Napalingon ako sa kaniya. Marahan niya akong niyakap.

"Go make your own story."

Napangiti rin ako habang yumakap pabalik. "I will."

Pagkatapos niyang bitawan ang yakap ay kinuha ko ang maliit kong maleta at tuluyan nang naglakad papasok sa Sandejas Mansion.

Pagkapasok ko pa lamang ay agad akong sinalubong ng head housekeeper ng mansyon. "Ikaw ba ang bagong katulong?"

"Opo."

Tumango siya. "Halika. Marami tayong kailangang pag-usapan."

Tahimik akong sumunod habang ipinakikita niya sa akin ang iba't ibang bahagi ng napakalawak na mansyon. Hindi nagtagal ay ipinakilala niya ako sa iba pang mga kasambahay bago niya isa-isang ipinaliwanag ang mga patakaran.

"Walang pwedeng ma-late."

"Laging malinis ang buong mansyon."

"Bawal sumagot sa amo."

"At kapag may ipinagawang trabaho, tapusin agad."

Tahimik akong nakikinig.

"Isa pa." Tumigil siya sandali bago seryosong tumingin sa akin. "Ikaw ang magiging personal maid ni Señor Vicente,"

"Ikaw ang unang tutugon sa lahat ng kailangan niya. Kasabay niyan, magiging all-around na alalay ka rin ng buong pamilya."

Bahagya akong natigilan.

"Ako po?"

Tumango siya.

Hindi ko inaasahang ganoon kabigat ang trabahong naghihintay sa akin. Mukhang naisahan ako ni Reed sa pag aasikaso ng paers ko.

Hindi nagtagal ay iniabot niya sa akin ang uniporme.

"Magpalit ka na."

Tahimik akong tumango.

Nang maisuot ko ang uniporme at makita ang sarili ko sa salamin, hindi ko napigilang mapangiti. Hindi na ako si Cassandra Louise Ledesma. Isa na lamang akong ordinaryong katulong.

Hindi pa man ako tuluyang nakakahinga ay nagsimula na agad ang trabaho.

"Cassandra."

"Pakilinisan ang grand staircase."

"Opo." Sagot ko.

Pagkatapos noon ay pinapunta naman ako sa silid-aklatan upang magpunas ng mga estante. Hindi pa ako tapos ay inutusan naman akong tumulong sa kusina sa paghahanda ng tanghalian. Maya-maya pa ay ipinadala naman ako sa hardin upang magdala ng mga gamit. Halos hindi ako makapaniwalang sunod-sunod ang gawain.

Habang abala kaming lahat ay biglang tumahimik ang buong mansyon. Lahat ng kasambahay ay sabay-sabay na tumigil sa ginagawa.

Napatingin ako sa head housekeeper.

"Dumating na si Señor Vicente."

Agad niyang inayos ang aking postura.

"Straight."

"Walang maingay."

"Walang magkakamali."

Unti-unti akong kinabahan.

Makalipas ang ilang segundo ay bumukas ang malaking pinto. Pumasok ang isang matangkad na lalaki na nakasuot ng kulay abong suit.

Dere-diretso ang lakad nito habang tahimik na sinusundan ng kaniyang secretary at bodyguards.

Huminto siya sa gitna ng hallway.

"Ako ang bago mong personal maid, Señor," mahina kong bati habang yumuyuko.

Saglit niya lamang akong tiningnan bago ibinalik ang atensyon sa harap.

"Do your job well." Iyon lang ang sinabi niya bago tuluyang naglakad paakyat ng hagdan.

Napabuntong-hininga ako nang mawala siya sa aking paningin.

Hindi pa man natatapos ang unang araw ko ay pakiramdam ko ay ilang buwan na akong nagtatrabaho sa dami ng utos at responsibilidad. Ngunit kahit pagod na pagod ako, hindi ko alam na ang simpleng trabahong pinili ko upang maranasan ang ordinaryong buhay ang magiging simula ng pinakamalaking pagbabago sa buong buhay ko.