Chapter 2

Cassandra Louise’s point of view

“Nobody warned me na ganito pala kakapagod ang maging personal maid.” Halos nakahandusay na ako sa kama habang kausap si Reed sa video call. Gabi na, at ngayon lang siya nagkaroon ng oras para kumustahin ako at ibalita kina Mamita at Dadi Lo na buhay pa rin ako matapos ang halos isang buwang pakikipagsagupaan sa mansion ng mga Sandejas.

Napabuntong-hininga ako.

God... I already miss them. I miss the warmth of home. I miss Mamita's cooking. I even miss Dadi Lo's endless reminders.

At higit sa lahat... Miss ko na ang buhay na walang isang Amadeo Vicente Sandejas.

Sa kabilang linya, narinig ko ang mahinang pagtawa ni Reed.

“Bakit?” natatawang tanong niya. “Papasundo ka na ba?”

Napairap ako kahit alam kong hindi niya naman makikita.

“Of course not.”

“Sure ka?”

“Yes!”

Bahagya akong umupo sa kama bago nagsimulang magreklamo.

“Pero bwisit ka talaga.”

“Ano na naman ginawa ko?”

“Bakit hindi mo sinabi sa akin na personal maid pala ako rito?”

Bahagya siyang natigilan ng ilang segundo.

“Oh…” Narinig ko pa ang mahinang paghinga niya. “I forgot to tell you.” Sabay tawa ng malakas.

“Reed!” Inis kong singhal.

“Ayos ba?” tanong pa niya habang halatang pigil na pigil ang tawa.

Napapikit ako sa inis.

“Kapag ikaw talaga kinarma…”

“Nope.” Natatawa pa rin siya. “Hindi gumagana sa akin ang karma.”

“Ang kapal mo.”

“Thank you.”

Napailing na lang ako.

Seriously, minsan gusto ko na lang talaga siyang sapakin.

“Sige na,” ani Reed matapos humupa ang tawa niya. “Magpahinga ka na.”

“Isang buwan ka pa lang diyan.”

“Behave.”

Napanguso ako.

“Behave? Ako?”

“Yes.”

“Impossible.”

“Exactly.”

Narinig ko pa ang mahina niyang pagtawa bago tuluyang naputol ang tawag.

Nanatili ako sa ilalim ng kama ng nakatitig sa screen ng cellphone ko.

"Magpakabait."

Mapang-asar akong natawa, at sinabing, “Very funny.” Inaaway ko na nga si Vicente halos araw-araw.

Mag-iisang buwan pa lang ako sa mansion ng mga Sandejas. At sa loob ng halos tatlumpung araw na pananatili ko rito... Nagawa ko nang sagut-sagutin si Vicente nang hindi mabilang. Hindi ko rin maintindihan kung bakit parang naging normal na lang iyon sa aming dalawa. Every single day, may bagong dahilan kami para magbangayan.

Kapag umaga, nag-aaway. Kapag tanghali, nagtatalo. Kapag gabi... Nag-aasaran.

At kinabukasan, uulit na naman. But despite that, naging close naman ako sa buong pamilya niya. Lalo na kay Agnes.

She's literally a sunshine. Napakabubbly, sweet, at sobrang gaan niyang kasama. Complete opposite ng kuya niyang walking stress.

Kung si Agnes ay parang anghel... Si Vicente naman ay certified demonyo.

Walking red flag. Walking headache. Walking high blood.

“Where the hell is Cassandra?”

Naputol ang pag-iisip ko nang marinig ko ang malakas na boses ni Vicente mula sa labas ng kwarto ko.

Napakunot-noo ako. Sinilip ko ang wall clock.

12:00 AM.

Napabuntong-hininga ako bago lumabas ng kwarto. Naabutan kong pinapagalitan niya ang kasambahay na sumalubong sa kanya.

Sinenyasan ko agad ang maid. “Ako na.”

Tumango ito bago tuluyang umalis.

Nakahalukipkip akong humarap kay Vicente. “Ano na naman ang problema mo?”

Tinaasan ko pa siya ng kilay.

Paglingon niya sa akin, halatang iritado ang mukha niya. “Why are you not answering my calls and texts?”

Napakurap ako.

“Excuse me?”

“Mukha bang allowed akong mag-cellphone habang nagtatrabaho, Vicente?”

Kapag kaming dalawa lang ang magkasama, first name basis lang kami. Hindi ko siya tinatawag na Sir o Señor. At surprisingly... Hindi rin naman siya nagrereklamo.

Lumapit ako sa kanya habang nananatiling nakataas ang isang kilay.

“Baka nakakalimutan mong ikaw mismo ang sumita sa akin noon kasi nakita mong tumitingin ako sa phone habang naglilinis.”

Humalukipkip ako.

“You literally scolded me in front of everyone.”

“At ikaw pa mismo ang nagbawal na gumamit ng gadgets habang nasa trabaho.”

Saglit akong tumigil bago siya masamang tiningnan.

“Tapos ngayon mag-iinarte ka kasi hindi kita nire-replyan?”

Napailing ako.

“Iumpog ko kaya yang ulo mo.”

Sunod-sunod kong sambit habang unti-unting umiinit ang ulo ko.

Bwisit talaga.

“Saka…” Sinipat ko ang suot niya.

“Alas-dose na ng madaling-araw.”

“Ngayon ka lang umuwi?”

Hindi man lang siya kumurap.

“Hindi.” Saglit siyang tumingin sa sarili niyang suot.

“Hindi naman halata sa suot ko, 'di ba?”

Napapikit ako.

Lord... Bigyan Mo pa ako ng mahabang pasensya at baka sa kulungan ako mapadpad kapag pinatulan ko ang lalaking 'to.

Bigla siyang lumapit sa akin.

Napaatras tuloy ako ng bahagya.

“Amoy alak…” Napangiwi ako. “Tsk.”

Halos nasa mukha ko na siya.

“You're drunk.”

Ngumiti siya nang bahagya. Then he stared at me.

“You're pretty.”

Bahagyang kumunot ang noo ko.

“Bagay pala sa'yo kapag wala kang salamin.”

Napakurap ako.

Lasing nga. Totally drunk.

“Halika na nga.” Napabuntong-hininga ako. “Ihahatid na kita sa kwarto mo.”

Maingat kong inalalayan ang braso niya. Halos pareho kaming pagewang-gewang habang naglalakad sa hallway.

Grabe, hindi ko akalaing ganito siya kabigat.

“Business meeting?” tanong ko habang tinutulungan siyang maupo sa kama.

Mahina lang siyang tumango. Mukhang pagod na pagod din.

Tatalikod na sana ako, kaso… Bigla niyang hinila ang braso ko.

“Ah!”

Nawalan ako ng balanse.

Diretso akong bumagsak... Sa ibabaw niya.

Nanlaki ang mga mata ko. “G-gago!”

Hindi agad ako nakagalaw. Ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso ko.

Pero mas lalo akong natigilan nang maramdaman kong... Mahigpit na pumulupot ang isang braso niya sa baywang ko. Parang ayaw niya akong pakawalan.

“Vicente.”

Hindi siya sumagot. Bahagya lang siyang napapikit.

Napaismid ako.

“Ang baho mo.” Napangiwi ako habang pilit siyang itinutulak.

“Umayos ka nga.”

“Maligo ka muna.”

Pagkabitaw ng braso niya, mabilis akong tumayo. Inayos ko ang nagusot kong damit bago lumabas ng kwarto.

Paglabas ko ay naabutan ko agad si Agnes na nakasandal sa pader sa labas. Parang kanina pa naghihintay.

“Kakauwi lang?”

Tumango ako.

Ngumiti siya. “Can we talk?”

“May ikukuwento ako.”

Hindi na ako nakatanggi. Hinila na niya ako papunta sa balcony.

Tahimik ang paligid at tanging malamig na hangin at liwanag ng buwan ang kasama namin.

“Lasing si Kuya?”

“Oo.”

Napatingin ako sa kanya. “Bakit? Alam mo?”

“Syempre.” Napanguso siya. “Kami yata dahilan.”

Napakunot-noo ako. “Bakit?”

Huminga muna siya nang malalim.

“Kasi ate…”

“Napapansin naming palagi kayong nag-aaway.”

"Sa lahat ng naging personal maid ni kuya, sayo kami humanga. Ikaw lang ang may lakas ng loob na sagut sagutin ‘yon."

"Yung iba, nanginginig na kapag nakita siya."

"Ikaw? Ikaw pa ang nakikipagtalo."

Tumango ako, “kapikon kuya mo e”.

“Well… Normal na yata 'yon. ”

Napatawa siya.

“You know Kuya.”

“Kapag badtrip siya… Damay-damay lahat ”

“So we tried talking to him.”

Napataas ang kilay ko. “Tungkol saan?”

“Sinabi ko na you know, instead na ikaw ang personal maid niya… ”

“Sa akin ka na lang ilagay.”

Nanlaki ang mata ko. “Ha?”

“Para hindi na kayo laging nag-aaway.”

Napangiti siya.

“Kaso…”

“Badtrip na badtrip si Kuya.”

“Hindi raw pwede.”

Mas lalo akong nagtaka.

“Eh bakit siya naglasing?” Tanong ko.

Napangisi si Agnes. “Kasi napagtripan siya.”

“Sige ate.”

“Matutulog na ako.”

Hindi na niya hinintay ang sagot ko. Tumakbo na siya pabalik sa kwarto niya at naiwan akong mag-isa sa balcony. Still trying to process everything she said.

What did she mean?

Nahuli ang kahinaan niya?

Naputol ang pag-iisip ko nang bumukas muli ang pinto.

Paglingon ko... Si Vicente.

Mukhang bagong ligo na. Basang-basa pa ang buhok niya habang nakasuot ng simpleng shirt at sweatpants. Mukhang nahimasmasan na rin.

“Bakit nandito ka?”

“Nagpapahangin lang.” Simple kong sagot. Hindi ko na binanggit na kasama ko rito kanina si Agnes, at lalong hindi ko sasabihing pinag-uusapan namin siya.

Tumango lang siya. “Matulog ka na.”

“Mayamaya.”

Tinitigan ko siya.

“Bakit lumabas ka pa?”

Bahagya siyang nanahimik bago muling nagsalita. “If Agnes tells you na sa kanya ka na lang as personal maid…”

Bahagya siyang huminga.

“Say no.”

Napataas ang kilay ko. “At bakit?”

“Basta.”

Napangiti ako nang mapanukso.

“Mas okay kaya kay Agnes.”

“Close kami.”

“Hindi niya ako inaaway.”

Sinadya kong asarin siya. Wala naman talaga akong balak lumipat.

Sa totoo lang... Naeenjoy ko na rin ang pang-aasar sa kanya. Lalo na kapag nakikita kong tila natataranta siya.

His jaw tightened.

“Never mind.” Wala nang emosyon ang mukha niya. “Do whatever you want.”

Pagkasabi niyon... Tinalikuran niya ako at mabilis na naglakad pabalik sa kwarto niya..

Naiwan nanaman akong nakatingin sa likod niya habang unti-unting lumalalim ang kunot ng noo ko.

What was that?