Chapter 4

Agnes Riley’s point of view

“Sa tingin mo ba sasama si Kuya sa event?” Tanong ko habang magkatabi kaming nagme-meryenda ni Ate Cassandra sa garden. Tahimik ang paligid, tanging huni ng mga ibon at mahinang ihip ng hangin ang bumabasag sa katahimikan. Nakalatag sa mesa ang iba't ibang pastries at tsaa, pero mas abala kaming magkuwentuhan kaysa kumain.

Napatawa lang si Ate Cassandra. Mukhang hindi na niya kailangang pag-isipan ang isasagot.

“No.” Bahagya siyang umiling habang umiinom ng tsaa.

“Hindi niyo mapipilit 'yon.”

Napahalakhak ako.

“Bakit naman?”

Ibinaba niya ang tasa bago humalukipkip.

“Simple lang.”

Isa-isa niyang itinuro ang mga daliri niya habang nagbibilang.

“Takot sa tao.”

“Masungit.”

“Ayaw sa maraming tao.”

“Certified introvert na suplado.”

Hindi ko napigilang matawa nang malakas.

“Naks.”

“Kabisadong-kabisado mo na talaga si Kuya.”

Napakibit-balikat siya.

“Sanay lang.”

“Isang buwan ba namang araw-araw kong kaaway.”

Napatawa ulit ako.

“Ugali na talaga ng kuya mo 'yan.”

Napailing na lang ako habang natatawa.

Sa loob lang ng halos isang buwan, sobrang naging close na kami ni Ate Cassandra. Minsan nga nakakalimutan na nilang maid lang siya rito dahil sobrang gaan niyang pakisamahan. Hindi siya mayabang, hindi rin siya mapili sa trabaho. Kapag may kailangang gawin, ginagawa niya agad nang walang reklamo. Pero sa tuwing napapansin niyang parang naiiba ang trato sa kanya, agad niya iyong pinipigilan.

"Pantay-pantay lang tayo rito." Iyon palagi ang sinasabi niya.

No special treatment. No favoritism. Pare-pareho lang silang nagtatrabaho sa mansion, At isa iyon sa mga dahilan kung bakit napakadali niyang mahalin bilang kaibigan. at isa iyon sa mga dahilan kung bakit napakadali niyang mahalin bilang kaibigan.

Tumayo siya at inayos ang laylayan ng uniporme niya.

“Sige.”

“Iiwan na muna kita.”

“Kailangan ko pang ayusin ang gamit ng kuya mo.”

Napabuntong-hininga pa siya bago umiling.

“Kapag dumating 'yon at may hindi nagustuhan... siguradong magdi-diwara na naman.”

Napatawa ako. Hindi naman kasi siya nagsisinungaling.

“Kapag nagalit pa naman 'yon...” pagpapatuloy niya habang napapikit. “Nakakasira ng buong araw.”

“Napakasungit.” Pabiro niyang sambit.

Napangiti ako.

“Hay nako, Ate.”

“Buti natitiis mo.”

“Sabi ko nga sa'yo, lumipat ka na lang sa akin.”

Natatawa siyang umiling. “Ayos na ako sa kuya mo.”

Pagkatapos ay lumapit siya sa akin at bahagyang yumuko. Mahina siyang bumulong na parang may malaking sikreto.

“Watch me tame him.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Ate!”

Napatawa lang siya nang mahina bago kumindat.

Pagkatapos ay tumalikod na siya at naglakad papunta sa opisina ni Kuya. Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa tuluyan siyang mawala sa hallway.

Napailing ako habang napapangiti. Hindi ko rin talaga maintindihan si Ate Cassandra.

Pakiramdam ko... Nag-e-enjoy din siya sa pang-aasar at pakikipagbangayan kay Kuya. At sa totoo lang, mukhang si Kuya rin.

Kailangan ko na talaga sigurong tigilan ang birong agawin si Ate at baka mapahamak pa ako kay Kuya.

Habang nag mumuni muni ay bigla na lang tumunog ang cellphone ko. Napatingin ako sa screen pero hindi ko na inabalang tingnan kung sino ang tumatawag. Sinagot ko agad.

“Hello, Mom?”

“Kamusta ang ipinapagawa ko sa'yo?”

Napabuntong-hininga ako.

Bigla kong naalala ang charity auction.

Crap.

Hindi ko pa pala naaasikaso nang maayos. I had so many ideas in mind. Ang dami ko nang gustong idagdag sa event. Pero hanggang ngayon, wala pa ring nangyayari dahil hindi pa ako nakakapag-meeting nang maayos sa mga organizers at coordinators.

“Yes, Mom.”

“I'll take care of it.”

“Good.” Saglit na natahimik si Mom bago muling nagsalita.

“Anyway...”

“May tutulong sa'yo.”

Napakunot-noo ako.

“Mhm?”

“Who?”

“You'll see.” Sagot niya, pagkatapos ay pinatay na ang tawag.

Napatingin ako sa cellphone ko.

Seriously? Yun lang? Wala man lang clue?

Napabuntong-hininga na lang ako. Mukhang wala na akong choice kundi simulan na ang preparations.

Hindi rin naman ito bago sa akin. Ako talaga ang laging inaatasan nina Mom at Dad kapag may mga ganitong klaseng event. According to them... Hindi raw boring ang mga event na pinaplano ko. I always make sure na lively ang atmosphere. Ayoko ng tahimik o sobrang formal. As someone na madaling antukin sa mga boring na gathering... I always make sure everyone enjoys.

Halos buong hapon akong abala. Palipat-lipat ako ng table habang kinakausap ang iba't ibang coordinators.

May inaayos na program flow, may kinakausap na suppliers, may chine-check na stage design, may ina-approve na menu. Everything had to be perfect.

Hindi ko namalayang sobrang lalim na pala ng iniisip ko habang naglalakad. Hanggang sa may matigas akong nabunggo.

Napaatras ako ng isang hakbang ay napakunot-noo ako habang inaayos ang hawak kong mga folders.

“Who are you?” Automatic na tanong ko nang hindi man lang tumitingin nang maayos sa lalaking nabunggo ko.

“Wow.”

“Instead of saying sorry...”

“'Who are you?' agad?”

Bahagya niyang tinaas ang isang kilay.

“Really?”

Saka ko lang siya tuluyang tiningnan.

Matangkad. Well-dressed. Mukhang mayabang. At higit sa lahat... Mukhang nakakairita.

Napaismid ako.

Wrong timing, busy ako at wala akong pasensya ngayon.

“Fuck off.”

“I'm busy.”

Tumawa siya nang mahina.

“Ikaw ang bumangga sa akin.”

“You should be the one saying sorry.”

Napailing ako habang mas lalo akong nainis. Napaka-kapal.

He looked amused. As if entertaining para sa kanya ang inisin ako.

“Well...”

“I'm not gonna say sorry.”

Bahagya siyang yumuko para tingnan ang hawak kong event layout.

“And by the way...”

“This sucks.”

Mahina lang ang pagkakasabi niya. Pero sapat iyon para marinig ko. At sapat din iyon para tuluyan akong mainis.

Unti-unting humigpit ang pagkakahawak ko sa mga folders.

Who the hell does this guy think he is?

Anong karapatan niyang husgahan ang ilang linggo kong pinaghirapan?

He doesn't even know me.

He doesn't know the amount of work I've already put into this event.

“You should die, fucker.” Walang emosyon kong sabi habang diretso siyang tinitigan.

Nanatili lang ang ngisi sa labi niya. Mukhang lalo pa siyang natuwa.

“So...” “That's how you welcome your guest?”

Saglit siyang huminto.

“Or should I say...”

“Partner?”

Parang biglang huminto ang oras.

Nanlaki ang mga mata ko.

Don't tell me... Ito ang tinutukoy ni Mom?

Oh, God.

Please...

Not him.

Anything but him.

Napapikit ako nang mariin bago muling tumingin sa kanya. “What a wonderful day.” Sarkastiko kong bulong.

Napangisi siya lalo.

“As I expected.”

Napangisi siya lalo. “As I expected.”

Napailing ako. “Shut up.”

Hindi ko na namalayang kanina pa pala kami nagtatalo sa gitna ng venue. Unti-unti nang napapalingon sa amin ang mga coordinators, staff, at suppliers. Halos lahat ay nakatingin na sa amin.

At base sa mga tingin nila... Mukhang iniisip nilang matagal na kaming magkakilala.

If only they knew...

Five minutes pa lang kaming nagkikita. At gusto ko na siyang ibaon sa lupa.