LOGINCassandra Louise’s Point of View By the time we reached the safe house, halos gabi na. Hindi ko na namalayan kung gaano katagal ang biyahe dahil buong daan ay tahimik lang kami ni Vicente. After receiving the warning that morning, hindi na namin tinuloy agad ang pagpunta sa last known address ni Marcelino Reyes. Instead, Vicente decided that we needed to move somewhere safer habang chine-check ng mga tao niya kung may sumusunod sa amin. The safe house was located in a quiet area outside the city. Simple lang ang bahay mula sa labas, with a small garden and old wooden gate. Hindi ito mukhang lugar na pag-iisipan ng kahit sino na pagtaguan namin. Pagkapasok namin, inilapag ni Vicente ang bag niya sa isang maliit na table malapit sa living room. “You can stay here tonight.” Tiningnan ko ang paligid. “Tonight?” “For now.” Napatingin ako sa kanya. “That's not very reassuring.” “It's not supposed to be.” Napabuntong-hininga ako at umupo sa sofa. Pagod na pagod na ako,
Agnes Riley’s Point of ViewBy ten in the morning, nasa office na ako ni Reed.Hindi ko alam kung bakit kailangan pa niyang tawagin akong pumunta rito nang personal. Kaya naman naming pag-usapan sa phone ang assignment, pero knowing Reed, gusto niya lahat nasa harap niya bago siya magsimula.Pagpasok ko sa office niya, nakita ko siyang nakaupo sa likod ng desk habang may ilang documents na nakakalat sa harap niya.Hindi man lang siya tumingin agad.“You're late.”Napatingin ako sa wall clock.“I'm five minutes early.”He finally looked at me.“Five minutes early?”“Yes.”“Then you're on time.”“Exactly.”Umiling siya at kinuha ang isang folder.“Sit down.”“Please lang.”“What?”“Don't order me around.”“I didn't.”“You literally said, ‘Sit down.’”“Because we have work to do.”Napabuntong-hininga ako habang umuupo sa kabilang side ng desk.“You're really annoying in the morning.”“And you're always like this.”“Like what?”“Loud.”Napatingin ako sa kanya nang masama.“Excuse me?”A s
Cassandra Louise’s Point of ViewThe next morning, maaga akong nagising kahit halos gabi na ako nakatulog.I stayed in bed for a few minutes, staring at the ceiling habang iniisip ang mga sinabi ni Vicente kagabi. For the first time, he had finally told me everything he could confirm. Hindi man kumpleto ang mga sagot, at least alam ko na kung saan kami nagsisimula.Pero habang iniisip ko iyon, mas lalo kong nararamdaman na may malaking bahagi pa ng story na hindi namin alam.I got up and went downstairs.Tahimik pa ang buong bahay. Sa sala, nandoon pa rin ang mga documents na tinitingnan namin kagabi. Umupo ako sa sofa at isa isa kong kinuha ang mga papel.Property records.Old business documents.Names of former employees.Transfers.Dates.I slowly read each page again, hoping na may mapansin akong bagay na hindi ko nakita kagabi.Then I stopped.May isang pangalan na ilang beses kong nakita sa mga old records.Marcelino Reyes.Napakunot ang noo ko.“Who are you?”I picked up anothe
Cassandra Louise’s Point of ViewDumating si Vicente sa bahay kinabukasan ng hapon.I was already sitting in the living room, going through the copies of the old documents my father had given me when I heard the door open. Hindi ko na kailangang tumingin para malaman kung sino iyon. Ilang segundo lang, nakita ko na si Vicente na papalapit sa akin.He looked tired.Hindi lang iyong simpleng pagod na nakikita pagkatapos ng mahabang araw. His hair was slightly messy, his sleeves were folded up, at halatang hindi siya nakatulog nang maayos. May hawak siyang folder sa isang kamay at phone naman sa kabilang kamay.Paglapit niya sa akin, hindi siya agad umupo.“I owe you an apology.”Tumingin ako sa kanya.“For what?”Huminga siya nang malalim bago inilapag ang folder sa mesa.“For keeping you in the dark.”Nanatili akong tahimik.Hindi ko alam kung ano ang gusto niyang marinig mula sa akin. Maybe an argument. Maybe anger. Pero sa totoo lang, pagod na akong makipagtalo. Ilang araw na rin ako
Agnes Riley’s Point of ViewNagising ako dahil sa liwanag na pumapasok sa pagitan ng kurtina.For a few seconds, hindi ko agad naalala kung nasaan ako. Nakatingin lang ako sa kisame habang pilit binabalikan ang mga nangyari kagabi. The unfamiliar room, the old safe house, the investigation, at ang katotohanang kailangan naming manatili rito dahil may mga taong sumusunod sa amin.Then I remembered the bed.Napalingon ako sa kabilang side.Wala na si Reed.Napabangon ako nang bahagya at napangiwi nang maramdaman ko ang sakit sa ankle ko. Hindi na kasing sakit kagabi, pero ramdam ko pa rin kapag gumagalaw ako.“Good morning.”Napatingin ako sa may doorway.Nandoon si Reed, may hawak na dalawang paper cups ng kape. Mukhang kanina pa siya gising. Nakaayos na rin ang jacket niya at may phone siyang hawak sa kabilang kamay.“You're awake.”“Obviously,” sagot ko habang inaayos ang buhok ko. “Hindi naman ako patay.”He gave me a look.“Don't joke about that.”Napatingin ako sa kanya nang ilang
Agnes Riley’s Point of ViewAng imbestigasyon namin ni Reed ay tuluyang nagdala sa amin sa isang lumang safe house sa labas ng city.Gabi na nang makarating kami roon. Habang papalayo kami sa main road, unti unti ring nabawasan ang mga ilaw at bahay sa paligid. Mas naging tahimik ang daan, at puro puno, madidilim na lote, at iilang bahay na lang ang nakikita ko. Halos wala nang dumadaan na sasakyan, kaya ramdam ko kung gaano kami kalayo sa mga lugar na madalas naming puntahan.Hindi ko alam kung gaano talaga kasafe ang lugar na iyon, pero ayon kay Reed, matagal na itong ginagamit ng pamilya niya kapag kailangan nilang manatili somewhere private. Sa sitwasyon namin ngayon, kailangan namin ng ganoong lugar.Ilang araw na rin kaming nakakapansin ng mga bagay na hindi na namin puwedeng basta balewalain. May mga taong tila sumusunod sa amin, at ilang beses naming nakita ang parehong sasakyan sa iba't ibang lugar. Hindi pa namin alam kung sino sila o kung ano talaga ang gusto nila, pero sap







