Mag-log in
"Ate, huwag mo sanang kakalimutan yung kakailanganin kong tuition para bukas, ha? I love you!"
Napabuntong hininga si Sania matapos mabasa ang text message galing sa nakababata niyang kapatid na si Yngrid. Exam kasi nito bukas kaya kakailanganin na nilang bayaran ang remaining balance nito sa paaralan. Fourth year college na nito sa kursong nursing. Sobrang gastos ng kurso na kinuha ng kanyang kapatid, pero dahil sa nakikita niyang kagustuhan nitong makapagtapos ay sinuportahan niya ito kahit na halos wala ng matira pa sa kanya. Ulila na silang magkapatid sa mga magulang at tanging ang lola na lang nila ang karamay nila sa buhay. Isa iyon sa dahilan kaya natigil siya sa pag-aaral. Highschool graduate lang siya at hindi na nakatungtong pa sa college sa kawalan ng pera at suporta. Kaya imbes na magpatuloy ay naghanap na lang siya ng trabaho upang mapag-aral ang kapatid. Nagbabalak pa rin naman siyang ipagpatuloy ang kolehiyo kapag nakatapos na ito, kaya kahit kaunti o barya lang ang natitira sa kanya ay itinatabi niya para sa muli niyang pagbabalik sa pag-aaral. "I love you too! Basta gagalingan mo sa pag-aaral, ha?" nakangiti niyang reply sa kapatid. Matapos nun ay dali-dali siyang sumakay ng tricycle papunta sa bakery na pinagtatrabahuan. Pagkatapos ng shift niya sa bakery ay dishwasher naman siya sa restaurant kapag tanghali, sa gabi naman ay bartender siya sa isang bar. Kung anu-anong raket ang pinapasok niya para lang mabuhay silang tatlo at may pangtustos sa pag-aaral ng kanyang kapatid. Napatawa si Sania sa magkabilaan niyang mga trabaho. Kulang na lang ay hatiin niya ang sarili upang kumita pa ng mas marami. Ngunit kahit ganun, sa kabila ng hirap ay nananatili pa rin siyang positibo sa buhay. "Kuya, wala bang discount diyan para sa mga magaganda?" biro niya sa driver na kakilala niya. "Naku, ikaw na naman!" tawa ng driver nang mapagtanto kung sino ang pasahero. Ilang beses na niyang naisakay ang dalaga kaya alam na niya kung gaano ito kakwela. "Si Manong oh, parang ayaw akong makita eh kailan lang nung nireto mo ako sa anak mo," tawa naman ni Sania nang maalala ang huling engkwentro sa driver. Napakamot naman ng ulo ang lalaki at natawa na lang din. Abot langit naman ang ngiti ni Sania nang makakuha nga siya ng discount sa pamasahe. Biro lang niya ang mga iyon pero kapag may kumagat eh di go. Makaka-save pa siya ng pamasahe. "Oh, Sania. Hindi ka ba nasabihan ni boss kagabi?" bungad ng kaibigan niyang si Carol. "Nasabihan saan?" taka naman niyang tanong habang inaayos ang kanyang apron. "Tanggal ka na raw, bakla. Bigla-bigla na lang nagtanggal ng mga trabahador kahapon at isa ka na dun. Tinanong ko nga si boss kung bakit ka napasama eh pareho na tayong matagal dito. Ayon, walang sagot. Random lang daw ang pagpili," puno ng simpatya na wika ng kaibigan. Lumaylay ang mga balikat ng dalaga sa narinig. May palagay siyang dahil iyon sa pagtanggi niya sa panliligaw ng anak nito. Intsik kasi ang amo nila. Eh ayaw naman niya dahil sobrang istrikto ng anak nito. Bukod pa doon ay hindi niya gusto ang lalaki dahil masangsang sa ilong ang amoy ng putok ito. Bigla siyang napangiwi. Si Carol naman ay natawa sa reaksyon niya na para bang alam na kung ano ang kanyang iniisip. "Ewan ko ba dun sa boss natin. Tatanggalin ka kapag hindi nakuha ang gusto. Ganun siguro ang mga may pera, no? Kainggit," litanya ni Carol habang nagmamasa. Hindi siya nag-aalala sa kaibigan dahil alam niyang madiskarte ito at makakakita rin ng bagong trabaho. Napanguso na lang si Sania habang pinapanood ang ginagawa ng kaibigan. Nanghihinayang siya dahil malaki laki rin ang pasahod sa bakery. Plano pa naman sana niyang i-advance ang sweldo niya sa buwan na ito. "Patulan mo na lang kaya ang anak ng boss natin?" suhol ni Carol na natatawa. "Magbubuhay prinsesa ka doon. Yun nga lang ay kailangan mong tiisin ang kili-kili power niya every day." "Baliw!" tawa niya at binatukan ito. "Hindi pa ako nasisiraan ng bait upang gawin yan." Kapag nagka-boyfriend siya, gusto niya yung mahal niya at gusto niya talaga. Kahit na mahirap lang din kagaya niya basta responsable at may pangarap sa buhay ay okay na siya. ..... "Pasensya na po pero ang kailangan kasi namin ay college graduate eh. Base kasi dito sa resume mo ay hanggang highschool ka lang," anang staff na kausap ni Sania sa isang maliit na department store na pinag aaply'an niya. "Kuya, alam ko po ang mag-sales talk. May experience din ako sa paglalako. Magaling din akong mambola ng mga customers para may bumili. Kayang-kaya ko ang trabaho. Promise!" pagpupumilit pa niya dito. Sinamahan pa niya iyon ng puppy eyes. Naawa naman ang lalaki at bahagyang namula ang mga pisngi. Ang ganda kasi nito at nagpapa-cute pa pero siya naman ang malalagot kapag hindi siya sumunod sa patakaran. "P-Pasensya na talaga, miss. Hindi talaga pwede eh. Baka sesantehin ako kapag pinalusot kita." Hindi na napigilan ni Sania ang mapasimangot. Pang anim na itong rejection niya sa araw na ito. Lahat ay college graduate ang hanap. Gusto pa sana niyang humirit sa lalaki pero baka maagrabyado nga niya ang trabaho nito kaya umalis na lang siya. Sa huli ay wala siyang choice kundi ang i-withdraw ang ipon niya para sa pag-aaral upang may pangdagdag sa tuition ng kapatid niya. Mangiyak-ngiyak pa nga siya habang binibilang ang pera. Ilang taon din niya iyong pinag-ipunan tapos iglap lang ay mawawala agad iyon sa kanya. "Okay lang, para naman ito sa kapatid ko. Malapit na siyang magtapos. Kaunting tiis na lang..." pagpapalakas niya sa kanyang loob. Ngunit saktong paglabas niya sa bangko ay biglang may humablot sa hawak niyang bag. Nanlamig ang buong katawan niya dahil nandoon ang perang para sa tuition ng kapatid niya! "M-Magnanakaw! Kuya guard, tinangay yung bag ko!" naghihisterya niyang sigaw sa guard ng bangko na agad hinabol ang snatcher. Ang isang guard na naiwan ay may tinawagan sa radyo. Wala naman sa sariling napatakbo pasunod si Sania upang sundan ang mga ito. Hindi pwedeng matangay ang pera niya! Gusto niyang maglupasay na lang sa kalsada at mag-iiyak pero hindi naman siya ganun kagaga. Dahil sa matinding emosyon at adrenaline sa katawan, pakiramdam niya ay siya si superman at basta na lang siyang tumawid sa kabilang kalsada! Huli na nang mapansin niya ang isang humaharurot na sasakyan at bigla siyang nabangga.Logan still clearly remembered that very moment. Halos panawan siya ng bait sa gustong mangyari ng kanyang ina. He was ready to always follow their whims but that? Marry a woman he doesn't even love was a big blow to his fraying sanity. Si Sania lang ang mahal at tanging mamahalin niya. Ayaw niyang sumunod sa gusto ng ina dahil sobrang pang-aabuso na iyon sa kanya. But does he have a choice that time? Wala. His parents were already on move before he could even lay his cards to play. Inaamin din niyang may kasalanan siya sa mga pangyayari. Masyadong siyang naging kampante. Ang dami niyang sinabing pangako sa dalaga ngunit ni isa doon ay walang natupad. Bagkus ay siya pa mismo ang sumira sa lahat ng iyon.Hindi naman siya bobo. Matalino siya. Ngunit ewan ba niya at parang hindi gumagana ang utak niya ng mga panahong kailangang-kailangan niya ito.He could use force and violence just like what he always did but fear had strucked him first. Natatakot siya sa kung ano pa ang mangyari kay
Namayani ang mahabang katahimikan sa pagitan nilang dalawa. Masarap ang niluto nitong mga pagkain pero unti-unti na iyong nawawalan ng lasa sa kanyang bibig."Sania..." His voice was broken when he spoke. Sinulyapan niya ito ngunit nakatingin lang ito sa pagkain nito. Nang mag-angat ito ng tingin ay halos malula siya sa emosyong nasa mga mata nito.Nang ginagap nito ang kanyang kamay na nasa mesa ay hindi siya nakagalaw. "I'm sorry for everything," anito sa puno ng sakit na boses. His mask was gone. Kita niya ang paghihirap sa mga mata nito kaya bigla rin siyang nahirapang huminga. "Save me, please. Hindi ko na kaya," he rasped and squeezed her hand gently. "A life without you was a daily torture. Walang araw at gabi na hindi kita inisip. You're always in my mind.. and in my heart. I tried to forget you for your own good but I just can't. I couldn't."Nagbara ang lalamunan niya ngunit sinubukan pa rin niyang magpakatatag. "Bakit mo sinasabi sa akin ito? Hindi ka ba natatakot sa mga
Sania went downstairs. Hindi niya maiwasan ang mamangha sa buong kabahayan. It was a mix of Spanish and modern minimalist style. The grand staircase and chandelier on the living room was the highlight of the house. Naglapat ang labi niya nang mula sa nakabukas na malawak na pintuan ay nakita niya ang ilang mga kalalakihan na nagkalat sa labas. Bakit kailangan pa na magbantay ang mga tauhan nito? Hindi naman siya tatakas kahit na gustuhin man niya. Kung tama ang hinala niya ay nasa isang isla sila kaya paano siya makakaalis nito? She saw some yachts and several boats along the shore from the terrace earlier. Mabuti sana kung alam niya kung paano gamitin ang mga iyon, or maybe she can bribe one of Logan's men which she knew it was impossible. Hindi rin siya suicidal upang languyin ang karagatan. She will be patient since she already had a deal with Logan. Ngayon lang at isang araw pa ay makakabalik na siya sa Manila.Hindi na rin siya nagtaka na may ganitong property ito. He was craz
Isang nang-uuyam na tawa ang kumawala sa labi ni Sania. Huwag daw siyang magalit? Ginagawa ba siya nitong gago? Lahat ng init na nararamdaman niya sa katawan ay agarang natupok dahil sa sinabi nito. Inipon niya ang lahat ng lakas upang itulak ito palayo sa kanya. Mukhang nagulat ito sa pagbabago ng mood niya kaya hindi nito inaasahan ang pagtulak niya. He stumbled back in confusion.Pinagpag niya ang damit kahit wala namang dumi iyon. Mariin niya itong tinitigan bago nagsalita. "Nakalimutan ko na ang lahat ng nangyari noon, Logan. Pero sa ginawa mong ito ay binuksan mo ulit ang sugat sa aking puso. Kaya kasalanan mo kung bakit ako nagagalit ngayon. In fact, kasalanan mo naman lahat."Kita niya ang pagtatagis ng ngipin nito habang nakatitig sa kanya. Nagpatuloy siya."Kung talagang nababahala ka na sisirain ko ang kasal ng kapatid mo then fine, I'll stay here until the wedding is done. But you have to promise me to bring me back in the city," aniya sa matigas na boses. Kung iyon lang
Uminit ang ulo ni Sania sa paratang na iyo ni Logan sa kanya. Kung pwede lang siyang magbuga ng apoy ay kanina pa niya ito binugahan. How dare him accused her of ruining the wedding? Hindi siya ganun!She wanted to attend to celebrate with the couple. At ngayon na nandito siya sa kung saang lupalop man ng Pilipinas ay paniguradong hindi na siya makakadalo sa kasal. Paniguradong magtatampo ng husto si Kyle sa kanya.Kyle had completely moved on from her. Alam niya iyon at dama niya sa pagitan ng tawag nila kung gaano na nito kamahal si Clarisse. She was certain of it. Hindi siya tanga. And she knew Kyle very well. Hindi ito magpapakasal sa isang babae kung wala itong nararamdaman dito. And the fact that he offered Clarisse a wedding says it all.At ang bwisit na lalaking ito ay hindi nito iyon maiintindihan. Ano nga ba ang alam nito sa pag-ibig? Umismid siya nang makita ang ngisi sa labi nito. He thought this was funny now?"Don't give me that look," anito at humalukipkip. "Nakita ko
Logan placed his wineglass on the table when he spotted the yacht's navigation lights from the sea. He loosened his necktie and stood up. They're here. Finally.Bumaba siya upang salubungin ang pagdating ng mga ito. He was in constant restlessness the whole day. And now, he couldn't explain how his heart was beating frantically with anticipation. He couldn't calm down and drinking some wine thought would help but that made him even more anxious.Nang dumaong ang yate sa pampang ay agad siyang tumuntong doon. "How is she? Hindi niyo ba sinaktan?" tanong niya sa matigas na boses."Hindi po, boss. At tulog pa rin siya hanggang ngayon."Hindi na nagsalita si Logan at dumiretso na sa silid sa yate. Natigilan pa siya ng ilang minuto at tumitig sa pintuan. His emotions were in a haywire of guilt, regrets, love and longing...and most of all desperate that he had to resort to this.Marahan niyang binuksan ang pintuan. And there, laying unconscious on the bed was the woman he only love in his







