Kabanata 5

Hyacinth's POV:

MAKALIPAS ANG ILANG TAON…

“Avenne! Asher!” tawag ko habang nakatayo sa labas ng kotse. Tiningnan ko ang oras sa relo ko at napangiti nang bahagya, kahit hindi ko na maitago ang pagkainip ko.

Dapat ay nakalipad na kami sakay ng private jet namin labinlimang minuto na ang nakalipas. Pero bilang isang ina ng kambal, isang lalaki at isang babae na halos hindi mapaghiwalay pero nakakahanap pa rin ng dahilan para mag-away araw-araw, masasabi kong full-time job talaga ang pagpapalaki sa kanila.

“Mommy, we're ready!” masayang sigaw ni Avenne habang tumatakbo papunta sa kotse.

Bago ko pa siya masabihang dahan-dahan lang, sumunod naman agad sa kanya si Asher. Nakasuot ang backpack nito sa mga balikat niya habang tumatakbo. Napabuntong-hininga ako at napailing na lang habang nakangiti. Matapos kong matiyak na nakasuot nang maayos ang seat belt ng dalawa, sumakay na ako sa likod ng itim kong SUV. Kumaway ako sa mga staff ng bahay na nakapila para magpaalam sa amin.

Pitong taon.

Pitong taon na ang nakalipas mula nang umalis ako sa mansyon na iyon, dala lang ang isang maliit na bag at pusong wasak na wasak.

Ang unang dalawang buwan matapos akong umalis ang pinakamahirap na panahon ng buhay ko. Nakahanap ako ng isang maliit at luma nang apartment sa isang lugar na halos hindi ko kayang bayaran ang upa. Tatlong trabaho ang pinasukan ko. Naging waitress ako, naglinis ng mga bahay, at tumanggap ng kahit anong trabahong pwede kong makuha basta may bayad at hindi masyadong maraming tanong ang mga taong kukuha sa akin.

Hanggang sa malaman kong buntis ako.

Dalawang araw akong umiyak nang makita ko ang dalawang guhit sa pregnancy test. Hindi dahil ayaw ko sa magiging anak ko, kundi dahil wala akong ideya kung paano ko kakayaning buhayin ang isang bata. Hirap na hirap na nga akong magbayad ng renta noon.

Pero makalipas ang dalawang buwan, nalaman kong kambal ang dinadala ko.

At sa pagkakataong iyon, may nagbago sa loob ko.

Kailangan ako ng mga batang ito. Sa akin sila aasa. At hinding-hindi ko hahayaang maranasan nila ang mga bagay na ginawa sa akin ng mga taong dapat sana ay nagmamahal sa akin.

Kaya mas lalo akong nagsikap. Inipon ko ang bawat perang kaya kong itabi. Nag-aral ako ng pagsusulat at fashion design gamit ang mga libreng online course. Madalas, gabing-gabi na ako natatapos sa mga shift ko bago ko simulan ang pag-aaral. Tumanggap din ako ng mga ghostwriting project at kahit anong trabahong may kinalaman sa pagsusulat na pwede kong pagkakitaan.

At unti-unti, kahit parang imposibleng mangyari noon, nagsimula akong makabuo ng sarili kong pangarap.

Nang ipanganak ang kambal, sapat na ang naipon kong pera para makapagpahinga muna nang ilang buwan. Pinangalanan ko silang Avenne at Asher. Mga pangalang matagal ko nang gusto at para sa akin ay sumisimbolo sa lakas ng loob at katatagan.

Nang anim na buwan na sila, ginawa ko ang pinakamalaking desisyon sa buhay ko.

Inimpake ko ang kakaunti naming gamit at lumipat kami sa Floridablanca, isang lungsod sa kabilang panig ng mundo. Halos walong oras ang biyahe sakay ng eroplano mula sa lugar na pinanggalingan namin.

Alam kong walang sapat na pakialam sa akin ang mga taong iniwan ko para hanapin pa ako. Pero gusto ko ang layo ng lugar na iyon. Gusto kong makapagsimula ulit sa isang lugar kung saan walang nakakakilala sa akin at wala akong kailangang patunayan sa kahit sino.

Sa Floridablanca ko nakilala si Lucian. Nagkasundo kami agad, pero hindi sa romantikong paraan. Naging magkaibigan kami at magkapareha sa negosyo.

Sa mga sumunod na taon, may nabuo kaming isang bagay na hindi ko kailanman naisip na magiging posible. Nagkaroon ako ng sarili kong fashion line, at lumago iyon nang higit pa sa inaasahan ko.

Ngayon, sa edad na twenty six years old, isa na akong CEO ng sarili kong fashion company. Isa akong ina. At isa akong babaeng nakapagtayo ng sarili niyang imperyo mula sa wala.

At ngayon, babalik na ako.

“How do you feel about going back?” tanong ni Lucian mula sa kabilang upuan ng private jet nang makasakay na kami at maayos nang nakaupo.

Agad na tumakbo palapit sa kanya ang kambal at sabay na sumigaw ng, "Uncle Lucian!”

Punong-puno ng saya ang mga boses nila. Para na talaga siyang kapamilya namin. Sa totoo lang, siya ang isa sa iilang taong maituturing kong tunay na pamilya.

Tinanggap ko ang baso ng champagne na iniabot ng flight attendant at pinag-isipan nang mabuti ang tanong ni Lucian.

“I honestly don't know,” tapat kong sagot habang pinagmamasdan ang kambal na komportableng nakaupo at abala na sa kani-kanilang iPad. “But one thing is certain. I need everyone to see that the old Hyacinth Juarez no longer exists.”

Dahan-dahang tumango si Lucian. Nakikita ko sa mga mata niya na naiintindihan niya ang ibig kong sabihin. Alam niya ang buong kuwento ko. Alam niya ang lahat ng pinagdaanan ko para makarating sa kinaroroonan ko ngayon.

Matapos kong tiyaking komportable ang mga bata at abala na sila sa pinapanood nilang pelikula, napatingin ako sa labas ng bintana. Ilang sandali lang, unti-unti na akong nakatulog dahil sa pagod.

Nang imulat ko ulit ang mga mata ko, iba na ang tanawing nasa labas. Pamilyar ang langit, pero sa tuwing tinitingnan ko iyon, parang may kung anong humihigpit sa dibdib ko.

Nakalapag na kami.

Inalis ko ang seat belt ko nang ipahayag ng piloto na nakarating na kami sa aming destinasyon. Nagising din agad ang kambal at naging alerto kahit mahaba ang naging biyahe namin.

“We're here,” sabi ko, halos pabulong, na para bang hindi pa rin ako makapaniwalang nakabalik na talaga ako.

“Is this where you were born, Mommy?” tanong ni Avenne habang hawak niya ang kamay ko. Nakahanda na kaming bumaba ng eroplano.

“Yes, baby. This is home.”

Kakaiba sa pakiramdam na sabihin ang salitang iyon.

Home.

Dati, baka nasaktan pa ako sa tuwing maririnig ko ang salitang iyon. Pero ngayon, hindi na. Hindi na kayang kontrolin ng lugar na ito ang nararamdaman ko.

Sumilip si Asher mula sa kinauupuan niya. Seryoso ang ekspresyon ng mukha niya nang magsalita siya.

“Is this where all the bad people live?”

Napahinto si Lucian sa pag-aayos ng tablet at briefcase niya bago siya napasamid sa pagpigil ng tawa.

“Straight to the point, as always,” komento niya.

Napangiti ako habang tinatanggal ang seat belt ni Avenne at tinutulungan siyang tumayo.

“Not everyone here is a bad person, sweetheart. There are just... people we left behind.”

“You mean the people you never wanted to see again,” pagwawasto ni Asher habang bahagyang nakakunot ang noo.

Ganoon talaga siya kapag may napapansin siyang hindi sinasabi nang direkta. Napakatalino ng anak kong ito. Pareho silang matalino, pero minsan, nakakatakot ang talas ng isip ni Asher. Para bang nakakakita siya ng mga bagay na hindi napapansin ng karamihan, kahit ng mga matatanda.

“Exactly,” natatawa kong sagot habang tumatayo.

Binuksan ng flight attendant ang pinto ng eroplano, at agad na pumasok ang mainit na hangin mula sa labas.

Dumampi sa balat ko ang mainit na simoy ng hangin habang nakatayo ako sa may hagdan ng eroplano. Parang isang alaala ang bumalik, isang alaalang matagal ko nang pilit kinakalimutan.

Pero iba na ako ngayon. Mas matatag na ako.

Hinawakan ko ang mga kamay ng dalawa kong anak habang dahan-dahan kaming bumababa.

“Welcome to Olandia, ma'am,” bati sa akin ng mga airport officer. Magalang at propesyonal ang kanilang pakikitungo. Tinulungan pa ako ng isa sa kanila sa huling baitang ng hagdan.

Nginitian ko sila nang taos-puso.

“Thank you.”

Halos walang ipinagbago ang private terminal mula sa huling beses na nakita ko ito. Makikintab na sahig. Mga security guard na may maayos at propesyonal na ngiti. Mga tinted na bintanang nagtatago sa mga mamahaling kotseng naghihintay sa labas.

Ganoon talaga ang pera. Kahit saan ka magpunta, parang pare-pareho ang itsura ng mga lugar na napapalibutan nito.

Lumapit sa amin si Lucian habang naglalakad kami patungo sa exit.

“The house is ready,” sabi niya. “I told the head of staff to wait until we arrived before setting everything up. You'll like it. It's quiet, private, and beautiful. Everything you asked for.”

“Good,” mahinang sagot ko. “I didn't come back to hide, but I'm not here to put myself on display either.”

Binigyan niya ako ng makahulugang tingin.

“You mean you came back to be seen and heard, but on your own terms.”

Hindi ko napigilang ngumiti.

“Exactly.”

Malamig at tahimik sa loob ng SUV nang sumakay na kami. Habang binabaybay namin ang mga kalsada ng lungsod, sunod-sunod na bumalik sa isip ko ang mga alaala.

Naalala ko ang mga bakasyon namin noon kasama si Jamaica at ang mga magulang ko. Noong bata pa kami, madalas kaming mag-travel bilang isang pamilya.

Pero may isang alaala na hinding-hindi ko makalimutan. Mga walong taong gulang pa lang ako noon nang tuluyan akong makalimutan ng sarili kong mga magulang sa airport.

Mahigit limang oras akong naglakad-lakad doon habang umiiyak at hindi alam kung saan pupunta. Wala akong ibang ginawa kundi maghintay hanggang sa tuluyan nilang mapansin na nawawala ako at bumalik para sunduin ako.

Dalawa lang naman ang anak nila noon. Paano nila ako nakalimutan?

“You okay?” tanong ni Lucian mula sa harapan. Nakatingin siya sa akin sa pamamagitan ng rearview mirror.

Tumango ako habang marahang nakapatong ang mga kamay ko sa kandungan ng kambal.

“I'm fine. Just... remembering who I was the last time I left this place.”

Tumingala sa akin si Avenne. Malalaki ang mga mata niya at halatang nag-aalala.

“Were you scared, Mommy?”

“Yes, sweetheart. I was very scared.”

Hindi ko kailanman ipinangako sa sarili kong itatago ko ang katotohanan sa mga anak ko. Gusto kong lumaki silang alam na normal lang matakot, masaktan, o malungkot. Ang mahalaga ay hindi ka susuko sa mga bagay na iyon.

Noon, halos wala akong pera at pakiramdam ko ay mag-isa ako sa buong mundo. Wala akong malapitan o matakbuhan. At nang malaman kong buntis ako, pakiramdam ko iyon na ang huling dagok na tuluyang magpapabagsak sa akin.

Pero ngayon, mahal ako ng mga taong pinili kong manatili sa buhay ko. Matagumpay na ako. At kasama ko ang tatlong taong naniniwalang kaya kong gawin ang kahit ano.

Si Lucian at ang dalawa kong pinakamamahal na mga anak. Sila ang pamilya ko.

Sumandal si Asher sa braso ko. Ramdam ko ang init ng maliit niyang katawan habang nakasandal siya sa akin.

“But you came back. So that means you're not scared anymore, right?”

Sandali akong natahimik at pinag-isipan ang sinabi niya.

Natatakot ba ako? Sa posibilidad na makita ulit si Soren? Sa pagharap sa pamilya ko? Sa pagbabalik sa mundong minsang sumira sa akin at itinuring akong parang wala lang?

Hindi. Hindi na ako natatakot. Handa na ako.

“No, sweetheart,” malumanay kong sagot habang hinahaplos ang buhok niya. “I'm not the same person I was back then. I'm ready now.”

Lumiko ang kotse patungo sa highway habang unti-unting bumabalot sa amin ang lungsod.

Parehong skyline. Parehong ingay at sigla. Parehong pakiramdam na para bang hindi natutulog ang buong lugar.

Pero hindi na ako ang babaeng tumakas mula rito pitong taon na ang nakalipas, walang sapin sa paa at wasak ang puso.

Hindi na ako ganoon kahina.

Matatag na ako ngayon. Buo na ulit ang sarili ko. Hindi ko na kailangan ang pagsang-ayon ng kahit sino. Hindi ko na kailangang magmakaawa para lang mapansin o kilalanin nila ang halaga ko.

Hindi ako bumalik para humingi ng anuman.

Bumalik ako para kunin ang nararapat sa akin. Para angkinin ang lugar na matagal nang ipinagkait nila sa akin. At para ipakita sa lahat ng nanakit sa akin kung ano ang nawala sa kanila nang piliin nila akong saktan at talikuran.

Habang tumataas ang mga gusaling nadaraanan namin, bahagyang nagbago ang puwesto ng mga ulap. Salit-salitang tumatama ang liwanag at anino sa mga kalsada at gusali.

Nakatitig lang ako sa labas ng bintana nang magsalita ako kay Lucian sa mahinang boses.

“I need to talk to you about something,” sabi ko, sinisigurong hindi kami maririnig ng mga bata.

Nakatulog na ulit si Avenne. Ganoon talaga siya kapag mahaba ang biyahe. Madalas siyang antukin at mahirapan sa pagbabago ng oras kapag galing kami sa malayong lugar. Samantala, abala pa rin si Asher sa paglalaro sa iPad niya.

“What's on your mind?” tanong ni Lucian.

Nag-alinlangan ako sandali bago sabihin ang bagay na ilang buwan ko nang pinag-iisipan.

“I need to officially end my marriage. I want to get the divorce finalized. It's been seven years, but legally, I'm still married to him.”

Tumango si Lucian na para bang inaasahan na niya ang sasabihin ko.

“I figured that was part of the plan.”

“Yes,” sagot ko. Sandali akong tumigil bago nagpatuloy. “And I need to be prepared for my family to find out I'm back. Especially when they learn about the kids.”

Maingat akong pinagmasdan ni Lucian bago siya nagtanong.

“Do you think they'll try to claim the children? Or use them somehow?”

Kusang tumigas ang panga ko sa narinig ko.

“They can try. But they won't succeed.”

Hindi ko hahayaang gamitin nila ang mga anak ko para sa sarili nilang interes. Hindi ko hahayaang ulitin nila sa mga bata ang ginawa nila sa akin.

“What about Soren?” mahinang tanong ni Lucian. “He's their father. Don't you think he has a right to know?”

Napalingon ako kay Avenne na mahimbing na natutulog, saka tumingin kay Asher na abala pa rin sa laro niya.

“Children need love, Lucian. Not biology. Not just a name on a birth certificate. Love.”

Mahina ang boses ko, pero malinaw ang bawat salitang binitiwan ko.

“I grew up in a house with both parents and a sister, and I was still completely alone. I was unloved, unwanted, and treated like I was nothing. I won't let my children experience that. I won't let them be exposed to people who don't know how to love.”

Hindi ko gustong maranasan ng mga anak ko ang parehong sakit na pinagdaanan ko. Ayokong lumaki silang nagtatanong kung bakit hindi sila sapat para mahalin ng mga taong dapat sana ay unang nagmamalasakit sa kanila.

Ayokong maramdaman nilang kailangan nilang patunayan ang halaga nila para lang tanggapin sila ng sarili nilang pamilya.

“That's fair,” sagot ni Lucian. “But what if he wants to be in their lives? What if your family pushes back?”

Muli akong tumingin sa labas ng bintana.

Patuloy na dumaraan ang mga gusali at sasakyan. Ang lungsod na ito ang lugar kung saan ako nasaktan, iniwan, at itinuring na parang wala akong halaga.

Pero hindi na ganoon ang lahat ngayon.

“Then they'll see exactly who I've become,” mahinang sagot ko. “I'm not the girl who left. I'm not weak. I'm not voiceless. I'm not someone they can push around, control, or manipulate.”

Sandali akong tumigil. Huminga ako nang malalim bago muling nagsalita. Sa pagkakataong ito, mas matatag na ang boses ko. Wala nang pag-aalinlangan. Wala nang takot.

“I'm back,” bulong ko, mas para sa sarili ko kaysa kay Lucian.

“At makikita nilang lahat na hindi na ako ang babaeng umalis noon. Isa na akong babaeng hindi na nila kayang sirain. Hindi na nila ako kayang balewalain o tapakan na lang na para bang wala akong halaga.”

Bahagya akong napangiti habang patuloy na nakatingin sa labas ng bintana.

“At sa pagkakataong ito, matututuhan nilang lahat ang leksyong matagal na nilang dapat natutuhan.”