Chapter 3.1

SUMAMA NA ANG hilatsa ng mukha ni Jax. Nagawa pa nitong tumingin sa labas ng kotse at huwag ng pansinin ang ama. Kumibot-kibot na ang bibig niya.

“Hindi niya sinagot ang tawag ko kanina. Ilang beses ko siyang tinawagan, Daddy. Kaya bakit ako sasagot?” 

“Jax, may trabaho ang Mommy at malamang ay hindi niya napansin iyon. Hindi ba at tanghali siya madalas na tumatawag sa’yo? Tinawagan mo siya ng umaga. Hindi ito naka-schedule kaya malamang di nasagot.” 

“Kahit na, Daddy…” 

Hindi malaman ni Leon kung bakit siya nagpapaliwanag sa anak. 

“Are you siding with Mom?” 

“Hindi. Ini-explain lang ng Daddy kung ano ang maaaring nangyari kanina.” 

Patungo na sila ng school noon. Ihahatid siya ni Leon bago pumasok ito ng trabaho. Ilang beses pang tumawag si Gail at nang wala pa rin sagot ay ang landline na ang tinawagan niya. 

“Si Jax, Manang?” 

“Ayos naman po Madam, pumasok po ng school.” 

Doon pa lang nakahinga nang maluwag si Gail. Akala niya ay ano na ang nangyari sa anak. 

“Sigurado ka?” 

“Opo, hinatid po siya ni Sir Leon.” 

“Ah sige, maraming salamat Manang.” 

Binaba na ni Gail ang tawag at nagpatuloy siya sa kanyang trabaho ng araw na iyon. Lingid sa kanyang kaalaman ang magaganap na pag-uwi ng kanyang mag-ama. The envelope containing the divorce agreement and other papers na pinapabigay niya kay Leon ay hindi na muling naalala pa ng asawa matapos ng gabing iyon. Tuluyan iyong nakalimutan ng lalaki.  

“Are you ready to go back, Jax?” 

“Yes, Daddy!” 

Nang bumalik sila sa Laguna, hindi niya rin iyon nadala dahil tinago ng maid sa cabinet at hindi naman din iyon binanggit pa sa kanila. Wala  pa ‘ring malay si Gail sa araw ng pagbabalik ng mag-ama ng Laguna. Walang nagsabi sa kanya kahit si Zion ay inilihim iyon. It has been half a month since she moved out of the villa. Sa nakalipas na dalawang Linggo, unti-unti niyang nakasanayan ang buhay na mayroon siya ngayon at mas maliit na tirahan. Sa katunayan ay mas nae-enjoy niya ang buhay ngayon na tahimik at mag-isang nabubuhay.

“Good morning!” inat niya ng dalawang braso. 

Tanghali na siya nagising dahil weekend noon at wala siyang trabaho. After getting up and washing up, Gail drew back the curtains and saw that the sun was shining brightly outside. Muli pa siyang nag-inat, nagdilig ng ilang halaman sa paso. Akmang magluluto na siya ng almusal para sa kanyang sarili na madalas niyang gawin sa maliit niyang balkonahe nang marinig niyang may nag-door bell. Ang kapitbahay niyang nakatira iyon sa katapat na street.

“Naistorbo ba kita?”

“Hindi naman, gising na rin ako.” 

“Dinalhan kita ng homemade banana cake. Ako ang nagluto nito. Fresh from the oven.” 

“Maraming salamat, pero—” 

“Huwag mo ng tanggihan. Masama ang tumatanggi sa grasya lalo na kung pagkain.” 

Pilit na ang naging ngiti ni Gail. Napilitan na siyang tanggapin iyon. 

“Sige, salamat ulit.” 

“Walang anuman, kulang pa nga iyan sa ginawa mo sa aming pabor. If it weren’t for you saving my sweetie few days ago, hindi ko na alam ang gagawin kung nakagat siya ng bang-aw na aso. Gusto sana kitang pasalamatan ng maayos, ngunit dahil busy kami ng asawa ko sa trabaho at hindi makahanap ng tamang pagkakataon kaya ito na lang muna.” 

“Walang anuman, kahit sino naman ang nasa ganung sitwasyon.” 

Hindi na nagtagal pa ang kapitbahay niya agad na nagpaalam. Bumalik sa loob ng kanyang bahay si Gail dala ang binigay ng kapitbahay. Nagtimpla na lang siya ng kape na partner ng banana cake na bigay. Habang kumakain ay nagbasa si Gail ng kanyang pinagkakaabalahan.

“Sarap ah, hindi gaanong matamis.” 

Tanghali nang makatanggap si Gail ng notification na related sa Laguna University na may centennial celebration. Saglit na natigilan ang babae at nag-online. Natagpuan niya na trending nga ang topic na iyon na may hashtags pa. Isa siya sa graduate ng naturang university at nabigyan ng invitation na pumunta doon. Ilang beses iyong tiningnan ni Gail. Nagsimula siyang mag-scroll ng kuha ditong mga larawan, nang makita ang ilang pamilyar na mukha hindi niya mapigilang mapabalik-tanaw sa kanyang nakaraan. Her heart suddenly became chaotic. Kung hindi siya nagpakasal pagkatapos ng graduation, malamang ay sikat at isa na rin siya na honorary alumni na iimbitahan ng naturang University sa ceremony. Pwede naman pumunta doon kahit hindi pa sikat, bukas naman ang University para sa lahat.

Nagdesisyon si Gailyn na pumunta. Halos hapon na nang sapitin niya iyon. Many of the important figures who were invited back to school for the ceremony have already left. Ganun pa man ay marami pa rin na mga tao doon. Gail was wandering aimlessly around the campus when a familiar voice called out to her as she walked downstairs to the familiar laboratory.

“Gailyn?” 

Napalingon na ang babae. 

“Hala, ikaw nga!” 

Padamba siyang niyakap ni Maura, kaklase niya noon sa University. Nagpasya ang dalawa na pumunta ng cafe malapit lang sa harap ng mismong University iyon. 

“Kumusta ka na?” 

“Ayos lang naman, except we are getting divorce.” 

“Hala, sorry to hear that. Hindi ba kayo magkasundo ng asawa mo?” 

“Parang ganun na nga.” 

“So anong plano mo next? Gusto mo bang bumalik sa pharmaceutical companies?” 

“Mayroon naman akong plano kaya lang—” 

“Kailangan ka ng company, Gail. Saka may malaking parte ka doon. I hope you can come back and take charge again.” 

Ganun na lang ang iling ni Gail. 

“Hindi ko sure.” 

Hindi sa ayaw ni Gail, ngunit gaya ng sabi niya marami siyang bagay na dapat niyang isaalang-alang. Pakiramdam niya ay nahuhuli na siya kung kaya dapat na pag-aralan iyon. Matagal na siyang wala sa industry na iyon. At malamang ay kinakalawang na ang kaalaman. Anim na taon iyon, hindi lang basta anim na buwan. Even if she went back now, she would probably fall behind the times. Hindi na siya kagaya ng dati na fresh pa ang utak. 

Gaya ng marami, hindi kilala ni Maura kung sino ang asawa ni Gail. Basta ang alam niya ay may asawa ito. Dahil na rin sa ibang bansa sila kinasal at naging intimate wedding iyon, walang sinuman ang nagpakalat ng mga naging larawan online. 

“Bumalik ka na Gail. It’s okay to fall behind for a while.” patuloy kumbinsi ng kausap na si Maura.