Chapter 2.3

NANG MALAMAN NA kasalukuyang ongoing na ang pagdi-distribute ng tickets ay walang inaksayang sandali si Gail na tumawag na. Agad namang sinagot iyon ng organizer ng magiging events doon.

“Please reserve a ticket for me at the partnership announcements and medical conferences next month.” 

Biglang nagkaroon ng katahimikan sa kabilang linya.

“Are you sure? Upon checking your name, dalawang beses na po kayong nagpapareserved ng ticket pero hindi naman po kayo pumupunta. So many people dream of getting those tickets, and you just wasted them.” 

Bayad naman iyon kaya walang karapatan siyang sermonan kahit hindi niya puntahan, marahil ay nanghihinayang lang ang kanyang kausap kung kaya nakakapagsalita ito ng ganun. Mahirap makapag-reserved ng ticket dito. Their company also secured several slots at top employee lang ang nagkakaroon ng chance na makipag-participate din doon. For them, every spot is extremely valuable. Naiintindihan naman iyon ni Gail at desidido siya ngayon.

“Let’s have a deal. If I don’t attend this time either, I will never speak to you again.”

Walang naging sagot sa kabilang linya na ang ibig sabihin, malamang pinag-iisipan iyon. 

“Deal.” 

Napangiti na si Gail. Kaya niya gustong umattend doon ay upang magkaroon ng bagong opportunity. Isa siyang Chemist Researches at gusto niyang bumalik sa dating laboratory na pinagplanuhan nilang buohin at umpisahan. Noong magpakasal siya, pinili niyang bumuo ng pamilya kung kaya naman nag-backed out. Kung hindi niya iyon ginawa, baka malayo na ang narating niya. Halos kakasimula pa lang ng company na iyon at isa siya sa mga pioneer. Stepping back to focus on her family dream, na-disrupted noon ang development ng kanilang company kung saan ay napakaraming opportunities ang kanyang pinalampas. Nagalit sa kanya ang mga kasamahan na sa paglipas ng mga taon ay nawalan sila ng contact.

“Babalik ako. Makakabalik ako. Kailangan ko lang maghintay ng tamang pagkakataon.”

Matagal ng panahon na hindi niya nagagamit ang kanyang husay, kung kaya naman kailangan niyang ihanda ang kanyang sarili. Malamang napag-iiwanan na siya ng mga kasama dahil sa naging experience nila sa nakalipas na ilang taon at siya, secretary lang siya. Pharmaceutical company pa rin naman ang pinasok, ngunit hindi ito ang pinag-aralan niya.

Sa mga sumunod na araw ay nag-focused si Gail sa kanyang trabaho habang hinihintay ang approval ng resignation, hindi siya pwedeng magmadali na on the spot iyon agad. Hinahanapan pa siya ni Zion ng magiging kapalit at naiintindihan niya rin ang bagay na ito. Kasamay noon ay pinag-aralan niya ang trabahong kanyang pina-planong balikan. Hindi niya tinawagan ang anak, at maging ang asawa. Hindi rin sila nag-contact sa kanya. Hindi na nagulat doon si Gailyn. Sanay naman siya na ganun ang trato sa kanya ng mag-ama niya eh. 

“Nakaka-miss pero, kailangan kong pangatawanan ang desisyon ko sa buhay.” 

Samantala, tutal hindi na tumatawag ang ina kay Jax mas nabaling pa ang atensyon ng bata kay Nica. Nagbigay pa ito ng daan na mas maging malapit sila ng stepsister ng kanyang ina. 

“Anong nangyari sa’yo, Jax? Umiyak ka?” 

“Dad, sabi ni Tita Nica pupunta na siya ng Laguna at doon na magtra-trabaho.” 

Natigilan si Leon nang makita ang pangingilid na naman ng luha ng kanyang anak. 

“Alam mo ba iyon, Dad? Ibig sabihin ay hindi ko na siya makakasama?” 

“Jax—” 

“Alam mo  ba iyon, Dad?”

Huminga nang malalim si Leon. Una siyang nakaalam doon pero hindi binanggit kay Jax. 

“Oo, alam ko.” 

“Kailan pa? Bakit hindi mo sinabi sa akin?” garalgal na ang tinig ng kanyang anak, umiiyak.

“Noong nakaraang araw pa.” 

“You are so mean, Daddy! Bakit hindi mo sinabi sa akin? Ayokong umalis si Tita Nica. Dapat kung nasaan tayo ay naroon din siya. Kung wala na dito si Tita Nica, ayoko na mag-aral. Sumama tayo sa kanya pabalik ng Laguna, Daddy. Sama tayo kay Tita Nica, please, Daddy…”

Pagak ng tumawa si Leon.

“Sino bang may sabi na hindi niya tayo kasama? Lalaki ka. Hindi ka dapat iyakin.” 

Marahas na pinalis ni Leon ang luha ng anak sa mata matapos na dumukwang palapit. 

“Ano ang ibig mong sabihin, Daddy?” 

“Ang ibig kong sabihin ay babalik na rin tayo ng Laguna, next week. May inaayos lang ako.”

Napaawang na ang bibig ni Jax na biglang napatayo sa kanyang upuan. 

“Talaga, Daddy? Makakasama pa rin natin si Tita Nica?” 

“Oo, kaya matuto kang magtanong muna bago umiyak. Bakla ka ba? Daig pa ang babae eh.” 

Muling naupo sa kanyang bangko si Jax upang ituloy ang pagkain niya. 

“Pero kasi ang sabi ni Tita Nica baka once a year na lang kami magkita.” 

Tumikwas na ang gilid ng labi ni Leon. 

“Sa tingin mo papayag ang Daddy na mangyari iyon?” 

Hinagod na ni Leon ang ulo ng anak na nabasa na ng pawis at kanyang mga luha. 

“Of course not, Jax.” 

“Then, Dad, huwag natin sabihin kay Tita Nica na uuwi na rin tayo. Let’s surprise her!”

Sinang-ayunan iyon ni Leon. 

“Dad…” 

“Hmm?” 

“Si Mommy, hindi pa rin ako tinatawagan. Should I give her a call?” 

Tumagal ang titig ni Leon sa mukha ni Jax. Medyo nag-aalala na kasi ang bata. 

“Kahapon, hindi ba siya tumawag?” 

“No, mula noong pumunta siya dito. Hindi na siya tumawag sa akin.” 

Natahimik si Leon, nararamdaman niyang may mali sa asawa ngunit anong pakialam niya?

“Bakit hindi mo siya tawagan ngayon?” 

“Should I?” 

Tumango si Leon. Anuman ang mangyari ina pa rin ito ng kanyang anak at nami-miss.

“Yes, kung nag-aalala ka sa kanya at tawagan mo siya.”

Nasa byahe noon si Gail at naka-silent ang kanyang cellphone. Nakita lang niya ang tawag ng anak pagdating niya sa kanyang table. Umabante ang kanyang pagkakaroon ng pusong ina. Sa unang pagkakataon ay nakaramdam siya ng galak. Iyon ang unang pagkakataon na tumawag ang anak. Hindi nga lang niya nasagot. Bagamat sinukuan na niya ang custody sa bata, anak niya pa rin ito. She still bears a certain responsibility towards him as her son. Nagkukumahog na tinawagan niya ang anak. Nag-aalala siya baka may nangyari na sa bata.

“Bakit ayaw mong sagutin?” si Leon na nakailang sulyap na sa cellphone ng anak.