Kabanata 2

Kabanata 2 

Tumingin si Marian Navarro sa asawa, malumanay ngunit matatag, at inuulit ang sinabi. 

"Arturo, maghiwalay na tayo. Ganitong regalo ang gusto mo, ‘di ba?”

Hindi gumalaw ang makapal na kilay ni Arturo. “Wait, because I didn’t celebrate your birthday, you’re thinking of breaking up with me?”

Tumango si Marian bago siya nagsalita. “Jessica is back in the country, right?”

The moment Jessica’s name was mentioned, Arturo’s thin lips curved a little, like he was teasing her.

Humakbang palapit si Arturo sa asawa. “Is Jessica bothering you?”

Bilang isa sa pinakabatang business tycoons, kumikislap ang awra ni Arturo—puno ng kapangyarihan at kayamanan. Habang papalapit siya, hindi sinasadyang umatras si Marian.

Naramdaman niya ang lamig na dumaan sa kaniyang gulugod nang dumikit ang likod sa dingding.

Naramdaman niyang mas naging mabigat ang gabi dahil sobrang lapit na ni Arturo, ang isang kamay niya nakalapat sa dingding, nakulong siya sa pagitan ng matipuno niyang dibdib at ng pader.

Tiningnan siya ni Arturo, may bahagyang ngiti sa labi, mapanukso at puno ng pangungutya. “Alam ng lahat na pakakasalan ko dapat ang kapatid mo. Hindi mo ba alam ‘yon noong naging asawa? Noon, wala ka namang pakialam, kaya bakit ngayon parang nagkukunwari ka?"

Namutla si Marian.

Kung hindi lang naging unconscious si Arturo, paano siya magkakaroon ng pagkakataong pakasalan si Jessica noon kung umalis ang babae dahil sa tingin nito ay wala ng silbi si Arturo?

Hindi niya malilimutan ang araw na nagising si Arturo—ang walang pagtatago na pagkadismaya at walang malasakit sa mga mata niya noong makita siya.

Pagkatapos noon, magkaibang kwarto ang tinulugan nila, at hindi na niya ito hinalikan o hinawakan.

Mahal ni si Arturo ang kapatid ni Marian na si Jessica.

Alam niya ang lahat ng ito, pero matagal niyang tiningnan ang mukha ni Arturo, na unti-unting pumalit sa larawan ng batang lalaki ng kaniyang kabataan. 

Arturo, hindi mo ba ako naaalala?

Tatlong taon ng pagmamahal niya—ito na ang paraan para matupad ang kaniyang nararamdaman.

Pinipigil ni Marian ang pait at sakit sa dibdib. “Arturo, I’m done with this sexless marriage. I can’t stay pretending I’m happy.”

Biglang itinaas ni Arturo ang kilay, at tumunog ang kanyang malalim ns boses. “Sexless?” Napasinghap siya, hindi makapaniwala sa sinabi ni Marian.

Itinaas niya ang kamay at pinisil ang maliit na baba ni Marian. “Kaya pala gusto mo ng makipaghiwalay. Gusto mo talagang makipagtalik sa akin?”

Namula ang mukha ni Marian.

Hindi iyon ang ibig niyang sabihin.

Ngayon, nakalapat ang hinlalaki niya sa labi ni Marian. Hindi niya inaasahan na ang isang gwapo at kagalang-galang na lalaki ay magiging ganito kalandi sa kaniya.

Nilalaro niya ang kaniyang mga labi gamit ang daliri.

Ito ang unang pagkakataon na tiningnan ni Arturo ang mukha ni Marian ng ganito kalapitan. Palagi siyang nakasuot ng itim o puting damit at malaking salamin, mukhang mas matanda kaysa sa tunay na edad.

Ngunit sa mas malapitan, napansin niya ang maliit na mukha, halos kasing laki lang ng kaniyang palad. Ang mga katangiang nakatago sa likod ng salamin ay tahimik at eleganteng kagandahan. Kasama ang malinaw na mata.

Malambot ang mga labi niya.

Kung saan nakalapat ang daliri, bahagyang nawawala ang kulay, pagkatapos ay bumabalik.

Naisip ni Arturo na halikan siya.

Bahagyang dumilim ang kaniyang mga mata. “Hindi ko inakala na may pangangailangan sa katawan pala ang asawa ko. Kating-kati ka na bang tumikim ng lalaki?”

Itinaas ni Marian ang kamay at hinampas siya sa mukha ni Arturo.

Lumiko ang ulo ni Arturo sa gilid.

Namula ang mga daliri ni Marian sa galit. Masyado siyang mapagpakumbaba sa pagmamahal. Nawalan na siya ng respeto sa sarili. Hindi niya aakalaing ganoolang siya kadaling bastusin ni Arturo.

“Alam ko namang si Jessica ang laman ng puso mo. Sige, ibabalik ko ang posisyon niya bilang asawa mo!” Hindi na napigilan ni Marian na pagtaasan ng boses si Arturo.

Biglang naging malamig ang mukha ni Arturo. Kailanman ay hindi pa siya nasampal noon. Takot ang lahat sa kaniya.

Tinitigan niya si Marian nang matalim. “Marian, gusto mo ng kasal kapag gusto mo at gusto mo rin ng makipaghiwalay kapag gusto mo. Ano ba ang iniisip mo sa akin?”

Tumawa si Marian. “A toy.”

Agad nag-iba ang ekspresyon ng mukha ni Arturo.

“Isa ka lang laruan na kinuha ko sa kapatid ko. Ngayon, sawa na akong maglaro at gusto na kitang itapon, Arturo. Wala ka ng silbi sa akin.”

Namula ang mukha ni Arturo sa galit. “Go ahead, Marian. Hiwalayan mo ako, pero huwag kang uuwi rito para humingi ng sorry!” Umikot siya at umakyat sa study, sinara ang pinto nang malakas.

Parang nawala lahat ng lakas ni Marian. Dahan-dahang bumagsak at naupo sa carpet, niyakap ang sarili. 

“Arturo, hindi na kita mamahalin muli… I’m freeing myself from you.”

•••

Kinabukasan, binuksan ni Belen ang pinto ng study at pumasok.

Nasa upuan si Arturo, nakatutok sa mga dokumento. Workaholic siya at kilalang seryoso.

“Sir,” tawag ni Belen.

Hindi man lang bumuka ang mata ni Arturo. Kitang-kita ang sama ng loob niya.

Maingat na inilapit ni Belen ang isang tasa ng kape. “Sir, gawa ito ni Ma'am para sa ‘yo."

Huminto sandali ang kamay ni Arturo na may hawak na sign pen. Unti-unti, lumambot ang mukha niya.

Gusto ba ni Marian na ayusin ang lahat?

Sa totoo lang, mabuting asawa si Marian. Nagluluto ayon sa gusto niya, naglalaba ng damit, inaalagaan ang lahat ng pangangailangan niya.

Ininom ni Arturo ang kape—tamang-tama ang timpla, paborito niya ‘yon.

Ngunit galit pa rin siya dahil sa malakas na pagkasampal sa kaniyang mukha kagabi.

“Alam ba ni Marian na mali siya?” tanong niya.

Napatingin si Belen sa boss niya. “Sir, wala na si Ma’am.”

Nagulat si Arturo.

Inilabas ni Belen ang dokumento. “Sir, iniwan ni Ma’am ang suitcase niya at gusto niya ibigay ito sa ‘yo bago siya umalis."

Kinuha ni Arturo ang papel at binuksan. 

Separation Agreement.

Natahimik siya. Akala niya, gusto lang ni Marian na makipag-ayos.

“Sir, gusto ni Madam na tapusin mo ang kape at pirmahan ang separation agreement agad.”

Tumingin si Arturo sa tasa nang malamig. “Itapon mo ito, Belen. Lahat!”

Nag-alinlangan si Belen. Hindi na siya nangahas, agad siyang umalis bitbit ang kape.

Namula ang mukha ni Arturo sa galit. Sinilip ang separation agreement. Wala hinihinging sentimo si Marian.

Nanigas siya nang napansin niya ang sulat ni Marian.

“Because my husband is physically incapable of fulfilling his marital obligations due to sexual dysfunction.”

Natahimik si Arturo. Mas lalong uminit ang dugo niya. 

Insulto iyon para sa kaniya. 

Kinuha ni Arturo ang telepono at tinawagan si Marian.

Agad namang sagot ni Marian sa kabilang linya, “Napirmahan mo na ba? Pirmahan mo na ‘yung agreement para makalaya ka sa akin at mapakasalan mo na ang kapatid ko.”