Kabanata 3

Kabanata 3 

“Marian Navarro, get back here right now.” Pinagdikit ni Arturo Mendoza ang manipis niyang labi, malamig at matalim ang tono.

Tumawa si Marian sa kabilang linya, walang bahid ng pag-aalangan. “You think babalik ako just because you told me to? Tapos na tayo. Sino pa bang magtitiis sa ugali mo, Arturo? Wala ka ngang silbi kasi hindi kita magamit sa kama.”

Mas lalong nanggigigil si Arturo. “About doon sa reason sa agreement—bibigyan kita ng isang chance. Rewrite it, Marian.”

Lalong lumalim ang ngiti ni Marian. “Mali ba ang sinulat ko, Mr. Arturo Mendoza? Six months ka nang gising, pero kahit hawakan ang kamay ko, hindi mo ginawa. Three years kang nasa coma. Kahit normal na lahat ng katawan mo ngayon, I reasonably suspect may problema pagkalalaki mo.” Bahagya siyang tumawa. “Impotent ka. Magpatingin ka kaya sa albularyo dahil baka kinulam ka. Best wish ko sa ‘yo—sana bumalik ang ‘pagkalalaki’ mo soon. Para naman may silbi ka, Arturo.”

Nanahimik si Arturo. Halos pumutok ang ugat sa noo niya sa galit.

Talagang sumobra na ang babaeng ito.

“Marian, isang, ipaparamdam ko sa ‘yo kung gaano ako ka-capable at kagaling sa kama!”

“Sorry,” sagot ni Marian agad, magaan ang boses. “Wala ka nang chance.”

“Marian—”

Biglang naputol ang tawag.

Tinitigan ni Arturo ang phone, hindi makapaniwala. Hindi pa man siya nakakabawi ng galit, busy tone na agad ang sumalubong sa kaniya.

Mariin niyang hinigpitan ang hawak sa telepono. “Marian Navarro…”

Samantala, nasa apartment ni Sam si Marian. Pagkababa niya ng tawag, hindi napigilan ni Sam ang tumawa at agad siyang binigyan ng thumbs-up.

“Grabe ka, Girl. Ang tapang mo! Siguradong galit na galit si ang lalaking ‘yon ngayon.”

Napaupo si Marian sa sofa, natahimik siya sandali. Ngayon niya lang napagtanto kung gaano siya naging mababa sa sarili niya noon. Kaya siguro ganoon na lang ang pagtrato ni Arturo sa kaniya—parang wala siyang halaga.

Umupo si Sam sa tabi niya. “Naalala mo three years ago? Umalis si Jessica noong nalaman niyang wala pa ring malay si Arturo. Tapos ngayon, babalikan niya ulit kasi huhuthutan niya na naman ng pera? And Arturo just accepts her like that? Honestly, hindi siya kawalan.”

Kumuha si Marian ng candy, binuksan iyon at ipinasok sa bibig. Ang tamis nito ay parang panandaliang tumatakip sa pait na nararamdaman niya.

“Sam,” mahina niyang sabi, “that’s the difference between being loved and not being loved. Ayos lang ako. Mukhang mas stress ka pa sa akin kesa sa love life ko.”

Napatingin si Sam sa kaniya. Nakailang candy na si Marian. Hindi na niya pinansin iyon at hinila siya pataas.

“Enough drama. Marian, cheer up! When you lose one tree, you gain a whole forest. Tonight, magpa-party tayo. I’ll hire eight male models for your bachelorette! Hindi ka kayang hawakan ng asawa mo? Edi sa ibang lalaki ka magpakasarap sa kama!”

Napatawa si Marian at napahawak sa noo. “Grabe ka. Wala talaga? Baga mamaga ang pagkababae ko.”

Biglang inabot ni Sam ang suot niyang salamin at walang pasabing itinapon iyon sa basurahan.

“Hoy!” gulat na sabi ni Marian. “My glasses—”

Pinigilan siya ni Sam. “Marian, masyado kang nagkulong sa pagiging ‘serious girl.’ Kaya lagi kang ganiyan manamit. Tingnan mo si Jessica—she knows how to present herself. Ikaw din, kaya mo ‘yan. Mas maganda ka pa sa kapatid mo.”

Napaisip si Marian.

Maganda at maayos si Jessica. Habang siya ay parang nanay ang pananamit. Dinaig pa ang babaeng may limang anak.

Iyon ang tawag sa kaniya ng sariling magulang niya. At malamang, ganoon din ang tingin sa kaniya ni Arturo. Losyang.

Hinila siya ni Sam palabas. “Come on. Shopping tayo. Hair, nails, clothes—lahat! Gusto kong mapanganga sila pag nakita ka. Lalamangan natin ang kapatid mo!” Bigla siyang napahinto nang naalala ang nakasulat aa separation agreement. “Wait. Marian, sure ka ba na wala kang kukunin kahit isang sentimo kay Arturo? Sayang naman. Huthutan mo kaya?”

Tumango si Marian. “I have my own money, Sam. Hindi ko kailangan ang pera niya.”

Napairap si Sam. “Wow. So kay Jessica mapupunta lahat? ‘Thank you, ate,’ ganoon? Ang swerte niya naman!”

Hindi na sumagot si Marian.

“What about ‘yung card na binigay niya?”

Tahimik na inilabas ni Marian ang card mula sa bag, saka ngumiti ng may konting kapilyahan. “Then today, I’ll spend. And Mr. Mendoza will pay. Uubusin natin ang pera ng card na ‘to.”

Napangisi si Sam. “That’s my girl. Let’s go!”

•••

Kinagabihan, sa The Velvet Hour Bar sa Bonifacio Global City, buhay na buhay ang gabi. Malakas ang tugtog ng DJ, umiilaw ang dance floor, at puno ng mayayamang kabataan ang lugar.

Sa isang private booth, nakaupo si Arturo sa gitna ng sofa. Naka-black shirt at trousers siya, bahagyang nakarolyo ang manggas, kita ang matipunong braso at mamahaling relo. Kahit hindi siya magsalita, sapat na ang presensya niya para makuha ang atensyon ng lahat.

Katabi niya si Gabby, ang tagapagmana ng pamilyang Tan, kasama ang iba pang kaibigan nilang mayayaman.

“Arturo,” natatawang sabi ni Gabby, “ano raw? Gusto ni Marian ng separation?”

Naghalakhakan ang iba. 

“Impossible. Alam naman ng lahat na baliw na baliw ‘yon sa ‘yo.”

“Siya nga ang nagpilit pakasalan ka noon, ‘di ba? Kahit unconscious ka pa.”

“Magkano taya? Ilang araw bago siya bumalik?”

Ngumisi si Gabby. “Hindi na aabot ng bukas. Mamaya, magte-text na ‘yon.”

Tahimik si Arturo, pero halatang masama ang timpla. Kinuha niya ang phone at binuksan ang chat nila ni Marian.

Huling message nila ay kagabi.

Isang litrato ng sabaw.

Marian: Honey, kahit okay na ang katawan mo, you still need this. Come home early.

Sunod-sunod ang mga messages niya araw-araw.

Walang reply. Kahit isa, wala ng text si Marian. At ngayon—wala.

Walang kahit anong message.

Nakaramdam si Arturo ng inis.

Biglang tumunog ang phone niya.

“See?” sigaw ni Gabby. “Sabi ko na nga ba!”

Nagtawanan ang lahat nang narinig ang aunod-sunod ang notifications.

“Desperate na siya!”

“Open mo na, bro. Siguradong umiiyak na ‘yan.”

Bahagyang gumalaw ang kilay ni Arturo.

Nag-text siya?

Kung alam lang niya kanina…

Binuksan niya ang messages at natigilan.

Lumapit si Gabby at binasa. “Dear VVIP user, your card ending in 6578 has spent—”

Tumahimik ang lahat.

Nag-scroll si Arturo.

Hair salon.

Nail salon.

Designer stores.

Walang kahit isang message galing kay Marian.

Puro gastos ang nababasa niya notifications.

Napatahimik ang buong grupo.

Parang sabay-sabay silang sinampal.

Mariing ibinagsak ni Arturo ang phone sa mesa. Hindi ang pera ang ikinagulat niya, kundi ang katotohanang agad itong nag-shopping pagkatapos ng separation.

Ibang-iba na si Marian.

‘Yung babaeng sunod-sunuran dati, parang nagkaroon ng pangil.

Napakunot ang noo ni Gabby. “Anong trip niya? Nagpapaganda? Ginagaya si Jessica?”

“Come on. Si Jessica ang pinakamaganda sa Manila. May talent pa. Si Marian? Probinsyana lang. Ulirang asawa ni Arturo noon. Kahit anong gawin niya, hindi siya magiging Jessica. Ang pangit niya. Ang kapal pa ng salamin.”

“Tama. Ang pinanganak na maganda ay maganda talaga. Ang pangit at walang silbi, hindi na magbabago ‘yon.”

Nagtawanan ulit ang lahat.

Biglang umingay sa kabilang side ng bar.

Halos mabali ang leeg ng lahat nang dumating si Marian at nakita ang magandang mukha nito.