All Chapters of The Abandoned Wife's Bold Revenge Shocks the Billionaire CEO: Chapter 1 - Chapter 10

Kabanata 1Nalaman ni Marian Navarro na niloloko siya ng asawa niyang si Arturo Mendoza. May relasyon ito sa isang babaeng estudyante sa kolehiyo.Birthday ni Arturo Mendoza ngayon, at maaga pa lang, naghanda na si Marian ng mesa na puno ng pagkain. Biglang tumunog ang telepono ni Arturo, na naiwan niya sa bahay. Nakita ni Marian ang text mula sa babaeng estudyante. Nanlumo siya ng makita ang mensahe.“I bumped my head habang kumukuha ng cake. Nanunuot ang sakit sa ulo ko.”May kasama pa itong selfie ng babae.Hindi lumalabas ang mukha niya sa litrato, kundi ang mga binti niya. Naka-high white socks at black round-toed leather shoes ang babae, at nakataas ang blue-and-white skirt niya, na naglalantad ng maayos, manipis, at magagandang binti. Namumula ang kaniyang tuhod dahil sa tama. Ang dalagang puno ng sigla at may pa-cute na text, ay nagbigay ng isang ipinagbabawal na alindog.Ganitong tipo ng babae ang hinahanap ng mga CEO bilang mistress.Hawak ni Marian ang telepono nang mahigpi

Kabanata 3 “Marian Navarro, get back here right now.” Pinagdikit ni Arturo Mendoza ang manipis niyang labi, malamig at matalim ang tono.Tumawa si Marian sa kabilang linya, walang bahid ng pag-aalangan. “You think babalik ako just because you told me to? Tapos na tayo. Sino pa bang magtitiis sa ugali mo, Arturo? Wala ka ngang silbi kasi hindi kita magamit sa kama.”Mas lalong nanggigigil si Arturo. “About doon sa reason sa agreement—bibigyan kita ng isang chance. Rewrite it, Marian.”Lalong lumalim ang ngiti ni Marian. “Mali ba ang sinulat ko, Mr. Arturo Mendoza? Six months ka nang gising, pero kahit hawakan ang kamay ko, hindi mo ginawa. Three years kang nasa coma. Kahit normal na lahat ng katawan mo ngayon, I reasonably suspect may problema pagkalalaki mo.” Bahagya siyang tumawa. “Impotent ka. Magpatingin ka kaya sa albularyo dahil baka kinulam ka. Best wish ko sa ‘yo—sana bumalik ang ‘pagkalalaki’ mo soon. Para naman may silbi ka, Arturo.”Nanahimik si Arturo. Halos pumutok ang ug

Kabanata 5Nakunot ang noo ni Marian Navarro habang nakatingin kay Arturo. Hindi alam kung matatawa ba siya sa reaksiyon ng lalaki o magagalit. “How did I play, Arturo?”Mariin siyang tiningnan ni Arturo, halatang pinipigilan ang galit. “Sino ang nagsabi sa ‘yo na pwede kang magsuot ng ganitong damit? Gusto mo talagang magpapansin sa mga lalaki rito, Marian?”Napakunot lalo ang noo ni Marian. “What?”“Provocatively,” ulit ni Arturo, malamig ang boses.“Arturo, explain yourself. Anong ibig mong sabihin?” Naniningkit na ang mga mata ni Marian sa galit.Hindi sumagot agad si Arturo. Bumaba ang tingin niya sa suot ni Marian—isang maikling skirt na halos hindi niya kayang hindi pansinin. “Your thighs are practically showing. Gusto mo ba talagang tinitingnan ‘yan ng ibang lalaki? Gusto mo bang mabastos?”Napabuntong-hininga si Marian. Totoo, medyo maikli ang suot niya. Si Sam ang pumili noon. Pero hindi niya aakalaing ganoon ang reaksiyon ng dati niyang asawa.Naalala niya pa ang sinabi ni

Kabanata 7Ngumiti si Jessica, parang umaapaw ang saya sa dibdib niya. Dahan-dahan siyang sumandal sa dibdib ni Arturo, saka siya tumingala, hinayaan niyang makita nito ang mukha niyang puno ng lambing.“I knew it,” mahina niyang sabi. “Hindi mo ako kayang pakawalan. You won’t abandon me.”Si Arturo ang pinakamayamang lalaki sa Maynila. Gwapo, makapangyarihan, at may presensyang kayang kontrolin ang lahat. Lahat ng hinahanap niya sa isang lalaki, nasa kanya na.Pero tatlong taon na ang nakalipas…Naaksidente ito. Naging parang halaman—walang malay, walang kasiguraduhan kung magigising pa.Sinabi ng mga doktor na malabo na.Paano niya isusugal ang pinakamagandang taon ng buhay niya sa isang lalaking baka hindi na muling dumilat?Kaya tumakas siya.Hindi niya inaasahan na si Marian ang papalit sa kanya sa kasal. At lalong hindi niya inasahan na, matapos ang tatlong taon… magigising si Arturo.Hanggang ngayon, hindi pa rin niya maintindihan kung paano nangyari iyon.Swerte ba si Marian?

Kabanata 9Walang kahit isang taong natuwa sa pagdating niya.Sa halip, lahat aygustong paalisin siya.Napangiti si Marian, pero walang init. Dahan-dahan niyang inikot ang tingin kina Ruby, Jessica, at Christopher isa-isa, bago niya marahang binawi ang braso niya mula sa pagkakahawak ni Arturo.“Fine,” sabi niya, kalmado. “Aalis na ako.”Pero malinaw sa tono niya—kayo ang nagtaboy sa akin, Tumalikod siya at naglakad palayo.Ilang hakbang pa lang, huminto siya. Pagkatapos, bumalik Parang walang nangyari, inayos niya ang isang hibla ng buhok sa gilid ng tainga niya, saka tumingin kay Arturo.“Mr. Mendoza,” mahinahon niyang sabi, “alam mo ba kung bakit ako pumunta rito ngayon?”Tinitigan siya ni Arturo.Maputi ang mukha ni Marian, halos makinis na parang porselana. Sa ilalim ng ilaw, mas lalo pang lumitaw ang linis ng features niya.Pero malamig ang ekspresyon ni Arturo. Wala siyang interes.“Marian,” putol niya, “this is getting annoying.”Hindi na siya pinansin ni Marian.Sa halip, lu