LOGINIsabelle POV
Isang linggo na ang lumipas mula nung gabi ng engkwentro namin ni Justin sa kwarto, at isang linggo ko na ring hindi siya nakikita. Akala ko ay tuluyan na siyang nanahimik, pero nagkamali ako nang makatanggap ako ng text mula sa kanya.
‘Fine dining restaurant, 7 PM. Let’s talk about the divorce papers. Bring yourself, and let’s end this peacefully.’
Kahit labag sa loob ko, pumunta ako. Kailangan kong mapa pirma siya. Nagsuot ako ng simpleng white midi dress at inayos ang sarili para magmukhang desidido. Pagpasok ko sa restaurant, nakita ko agad si Justin sa isang corner table. Mukha siyang kalmado, malayo sa halimaw na nakita ko noong nakaraang linggo.
"You came," bungad niya habang inaayos ang napkin sa lap niya. "Maupo ka, Isabelle. I ordered for you."
"Hindi ako narito para kumain, Justin," sabi ko habang inilalapag ang folder sa harap niya. "Narito ang papers. Pirmahan mo na para matapos na 'to."
Tiningnan lang niya ang folder nang hindi binubuksan. "Galit ka pa rin. I get it. Pero Isabelle, be realistic. Saan ka pupunta? Sinabihan ko na ang lahat ng connections ko sa industry. No one will hire an architect who’s been out of the game for three years and has a 'scandalous' reputation."
Napahigpit ang pagkahawak ko sa purse ko. "Anong ginawa mo?"
"I just told the truth. Na baka hindi ka na updated sa trends, o baka distracted ka dahil sa family issues natin," kumuha siya ng wine at uminom. "Stay with me, Isabelle. I'll give you a monthly allowance, you can stay in the house, just... don't push for this divorce."
"You’re blackmailing me," mariin kong sabi. "Gagamitin mo ang career ko para lang hindi ka mawalan ng mana? You’re pathetic."
"I'm practical!" biglang tumaas ang boses niya, sapat na para lumingon ang ilang guests. "Huwag kang magmalinis, Isabelle. Nalaman ko na nasa masked party ka rin nung gabing 'yun. Sino ang kasama mo? Isang gabi ka lang nawala, kung sino-sino na sigurong lalaki ang pumatol sa'yo dahil mukha kang desperada."
"Justin, stop it. Maraming tao," pakiusap ko dahil nagsisimula na akong mahiya.
"Bakit? Takot kang malaman nila na ang 'perfect wife' ko ay isa palang taksil?" Tumayo siya at hinawakan ang braso ko, hinila niya ako palapit sa kanya. "Pirmahan mo 'tong revocation ng divorce, o sisiguraduhin kong wala kang matutuluyan bukas."
"Bitawan mo ako, Justin! Nasasaktan ako!" pilit kong binabawi ang braso ko pero mas lalo niyang hinigpitan. Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan ko.
"Sumagot ka! Sino ang kasama mo nung gabing 'yun?!" sigaw niya, at sa pagkakataong ito ay itinaas na niya ang kamay niya na tila ba sasampalin ako sa harap ng lahat.
Pumikit ako, naghihintay ng sakit. Pero hindi dumapo ang palad niya. Sa halip, narinig ko ang isang malakas na kalabog at ang daing ni Justin.
"That's enough, Justin."
Iminulat ko ang mga mata ko. Nakatayo sa harap namin si Tito Rajah. Hawak niya ang braso ni Justin na kanina lang ay nakataas, at sa isang mabilis na galaw ay itinulak niya ang pamangkin niya palayo sa akin.
"Tito Rajah?" gulat na sabi ni Justin habang inaayos ang suit niya. "What are you doing here? Family matter 'to, huwag kang makialam."
Rajah stepped forward, his presence alone making the space feel smaller. He was wearing a dark navy suit, looking every bit the powerful billionaire that everyone feared. "Family matter? When you’re harrassing a woman in a public place, it becomes my business. Especially when you’re using the family name to bully someone."
"She's my wife! She's trying to leave me!" giit ni Justin.
"And I can see exactly why," malamig na sabi ni Rajah. Tumingin siya sa akin saglit bago muling hinarap si Justin. "I heard you’ve been blocking her career opportunities, too. Very unprofessional, Justin. Very Madrigal of you."
"Tito, hindi mo naiintindihan—"
"I understand more than you think," putol ni Rajah. "Umalis ka na, Justin. Before I decide to call your father and tell him exactly how you’re spending your time instead of managing the branch I gave you."
Biglang namutla si Justin. Alam niyang kapag si Rajah ang nagsalita, tapos na ang usapan. Masama ang tingin na ipinukol niya sa akin bago niya kinuha ang folder at mabilis na lumabas ng restaurant.
Naiwan akong nakatayo, at nanginginig pa rin. Lumapit si Rajah sa akin. Akala ko ay susungitan niya rin ako gaya nung sa hotel, pero kumuha siya ng panyo at iniabot sa akin.
"Are you okay?" tanong niya. Medyo lumambot ang boses niya, pero nandoon pa rin ang distansya.
"I... I’m fine. Thank you, T-tito Rajah. I didn't expect you to be here," sabi ko habang pinapahid ang kaunting luha sa mata ko.
"I have a business meeting here. I didn't expect to see my nephew making a fool of himself either," sagot niya. Pinagmasdan niya ako sandali. "Is it true? Binablock niya ang mga job applications mo?"
Tumango ako nang mahina. "He wants to trap me. Sabi niya, wala raw tatanggap sa akin dahil sa kanya."
Tumingin si Rajah sa labas, kung saan humaharurot na ang sasakyan ni Justin. Pagkatapos ay muli siyang tumingin sa akin, mas seryoso na ngayon ang kanyang mga mata.
"Justin is wrong about a lot of things, Isabelle," sabi niya habang inaayos ang cuffs ng suit niya. "He thinks he owns the world because of his name. But he doesn't own me, and he certainly doesn't own the industry."
"Ano ang ibig mong sabihin?" tanong ko.
"Mag-ayos ka. Susunduin kita bukas ng alas-otso ng umaga," sabi niya bago tumalikod.
"Bakit? Saan tayo pupunta?"
Huminga siya nang malalim at lumingon sa akin nang may tipid na ngiti na hindi umabot sa mga mata niya.
"You need a job, right? Then come to my office tomorrow."
Isabelle POVMaaga akong nagising kinabukasan, pero kakaiba ang naramdaman ko pagmulat ng mga mata ko. Walang alarm clock mula sa phone na kailangan kong unahin pindutin para sa site meeting, at walang mabigat na semento o blueprint na umiikot agad sa isip ko. Ang tanging narinig ko ay ang mahinang huni ng mga ibon sa labas ng villa at ang preskong hangin na pumapasok sa nakabukas na bintana.Tumayo ako at lumabas sa balcony. Maganda ang simoy ng hangin sa umaga, at kitang-kita mula rito ang kabilang dulo ng Phase 4 kung saan tahimik na nakatayo ang bagong gawang Community Center.Habang nagtitimpla ako ng kape sa loob ng kusina, tumunog ang phone ko sa ibabaw ng mesa. Isang mensahe galing kay Claire.“Architect, nasaan po kayo? Nandito na si Nanay Elena sa site office, may dala raw silang paboritong suman para sa ating lahat bilang selebrasyon ng successful soft opening kahapon!”Napangiti ako nang mabasa ‘yun. Mabilis akong nag-reply na papunta na ako. Nagsuot lang ako ng simpleng d
Isabelle POV Nagsimulang humina ang ingay sa Community Center bandang alas-siyete ng gabi. Umalis na ang huling batch ng mga bisita at media partners sakay ng huling ferry pabalik sa mainland. Ang natira na lamang ay ang aming malapit na grupo—sina Claire, Leo, Nanay Elena, at ang ilan pang mga trabahador na nagliligpit ng mga mesa at upuan sa labas. Nakatayo ako sa may entrance ng bulwagan, bitbit ang aking clipboard habang pinapanood silang magtulungan sa pag-aayos. Ramdam ko ang pagod sa aking mga binti, pero may kasama itong matinding ginhawa dahil naging matagumpay ang buong soft opening ngayong araw. "Architect, naka-ligpit na po lahat ng display materials sa loob. Naka-save na rin sa akin ‘yung mga contact details ng tatlong media partners na humingi ng copy ng floor plan," ulat ni Claire habang lumalapit sa akin at inayos ang pagkakasukbit ng bag niya. "Salamat, Claire. Ang galing ng trabaho mo ngayon buong araw. Grabe ang tulong mo para maging smooth ang programa," papuri
Isabelle POV Maaga akong nagising kinabukasan. Alas-sais pa lang ng umaga ay gising na ang buong diwa ko. Tumayo ako sa higaan at dumiretso sa salamin para tingnan ang sarili ko. Naka-ayos na ang buhok ko at pinili ko ang isang simpleng beige blazer at itim na slacks—propesyonal tignan pero komportable para sa pag-ikot sa site. Paglabas ko ng villa, sinalubong ako ng malamig na hangin sa umaga. Pagdating ko sa Phase 4 Community Center, naroon na sina Claire at Leo, abala sa pag-aayos ng mga huling bulaklak sa entrance at pagsisigurong gumagana nang maayos ang sound system para sa programa mamaya. "Good morning, Architect!" bati ni Claire habang bitbit ang isang tray ng mga ID tag para sa mga darating na bisita. "Ang aga niyo ah. Kinakabahan ba kayo para sa soft opening mamaya?" "Medjo," sagot ko habang ngumingiti at inaayos ang kwelyo ng blazer ko. "Ikaw, kumusta ang preparations sa reception area? Naibaba ba nina Mang Carding ‘yung mga karagdagang silya?" "Naibaba na po, Archite
Isabelle POV Isang araw bago ang nakatakdang soft opening ng Phase 4 Community Center, tahimik ang paligid sa buong site maliban sa mahinang tunog ng vacuum at pagwawalis na ginagawa nina Claire at ng dalawang maintenance staff. Kaninang umaga pa kami nag-iikot para matiyak na walang naiwang alikabok sa mga display table at malinis ang bawat sulok ng weaving gallery. Nakatayo ako sa gitna ng bulwagan, hawak ang huling kopya ng punch list habang tinitingnan ang mga habihan nina Nanay Elena na nakaayos na nang maayos sa kani-kanilang pwesto. Kumpleto na ang lahat—mula sa mga abaka placemat hanggang sa mga bagong saksakan para sa mga de-motor na makina. "Architect, tapos na naming punasan lahat ng bintana sa bandang likod. Pwede na bang ilatag ‘yung mga welcome mats sa entrance?" tanong ni Claire habang pinupunasan ang pawis sa noo gamit ang likod ng kamay niya. Lumingon ako at ngumiti. "Sige, Claire. Ilatag niyo na. Tapos tulungan niyo na rin si Leo sa labas na i-check ‘yung mga out
Isabelle POVAlas-tres ng hapon nang magkita-kita kami nina Rajah, Leo, at Claire sa tapat ng site office para sa huling inspeksyon bago ang nakatakdang soft opening sa susunod na linggo. Suot ko ang aking hard hat at ang pamilyar kong vest, habang si Rajah naman ay may bitbit na clipboard na naglalaman ng punch list na ginawa namin noong umaga."Lahat ng light fixtures sa labas ng Community Center, nai-check ko na kaninang tanghali. Gumagana nang sabay-sabay at walang pumalya," bungad ni Leo habang inilalagay ang kanyang mga kamay sa baywang. Mukha siyang pagod pero halata ang tuwa sa kanyang mukha."Mabuti naman kung ganoon, Leo. Susi ang ilaw para sa mga bisitang aabutin ng gabi sa gallery," sabi ko habang binubuksan ang aking logbook. "O sige, simulan na natin ang pag-ikot mula sa entrance hanggang sa likod ng workshop."Sabay-sabay kaming naglakad patungo sa pangunahing pintuan ng Community Center. Napansin ko agad ang maayos na pagkakalagay ng mga plant boxes sa gilid na ginawa
Isabelle POVMaliwanag ang sikat ng araw kinabukasan nang bumalik ako sa Phase 4 Community Center. Katatapos lang ng mahabang meeting namin nina Claire at Leo sa site office tungkol sa mga huling detalye para sa darating na soft opening sa susunod na linggo. Wala nang mabibigat na konstruksyon; ang natitira na lamang ay ang paglilinis, paglalagay ng mga huling palumpong sa paligid, at ang pag-aayos ng mga display tables."Architect, dumating na raw ‘yung mga karagdagang plant boxes na inorder natin mula sa silangang bayan," bungad ni Claire habang hinihingal na naglakad palapit sa akin. May hawak siyang listahan ng inventory. "Saan natin ipapwesto? Doon ba sa magkabilang gilid ng pangunahing pintuan?""Oo, Claire. Ilagay niyo roon para may berdeng bungad sa mga bisita. Huwag ninyong harangan ang pathway, kailangan maluwag pa rin ang daanan para sa mga taong naka-wheelchair o may dalang mabibigat na bag," tagubilin ko habang sinusuri ang ginagawang signages sa gilid ng pader.Tumango s
Isabelle POV Halos hindi ko na maramdaman ang mga paa ko habang naglalakad papasok sa mansyon. Sa bawat hakbang ko ay parang gusto ko nalang bumagsak. Ang sakit sa dibdib ko dahil sa nakita ko sa hotel room ni Justin ay nadagdagan pa ng matinding kahihiyan dahil sa nangyari sa pagitan namin ni Ti
Isabelle POV Maingay ang paligid, puno ng usok, at amoy ng mamahaling alak. Inayos ni Claire ang suot kong itim na lace mask bago niya ako tinulak papasok sa gitna ng dance floor. Suot ko ang isang backless emerald dress na matagal nang nakatago sa closet ko dahil sabi ni Justin, masyadong 'revea
Isabelle POV Bitbit ang isang paper bag ng paboritong pastries ni Justin, dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng bahay namin. Maaga akong pinauwi ng boss ko sa event dahil sa sobrang sakit ng ulo ko. Akala ko, masusorpresa ko si Justin dahil out of town dapat siya para sa isang business meeting.
Isabelle POVNagising ako na masakit ang ulo, hindi dahil sa alak—dahil isang baso lang naman ng champagne ang nainom ko kagabi—kundi dahil sa dami ng nangyari. Pagdilat ng mga mata ko, bumungad sa akin ang mga puting bulaklak na ipinadala ni Rajah na nasa plorera pa rin sa tabi ng bintana.Sabado







