Kabanata 4: The Shield

Isabelle POV

   Isang linggo na ang lumipas mula nung gabi ng engkwentro namin ni Justin sa kwarto, at isang linggo ko na ring hindi siya nakikita. Akala ko ay tuluyan na siyang nanahimik, pero nagkamali ako nang makatanggap ako ng text mula sa kanya.

   ‘Fine dining restaurant, 7 PM. Let’s talk about the divorce papers. Bring yourself, and let’s end this peacefully.’

   Kahit labag sa loob ko, pumunta ako. Kailangan kong mapa pirma siya. Nagsuot ako ng simpleng white midi dress at inayos ang sarili para magmukhang desidido. Pagpasok ko sa restaurant, nakita ko agad si Justin sa isang corner table. Mukha siyang kalmado, malayo sa halimaw na nakita ko noong nakaraang linggo.

   "You came," bungad niya habang inaayos ang napkin sa lap niya. "Maupo ka, Isabelle. I ordered for you."

   "Hindi ako narito para kumain, Justin," sabi ko habang inilalapag ang folder sa harap niya. "Narito ang papers. Pirmahan mo na para matapos na 'to."

   Tiningnan lang niya ang folder nang hindi binubuksan. "Galit ka pa rin. I get it. Pero Isabelle, be realistic. Saan ka pupunta? Sinabihan ko na ang lahat ng connections ko sa industry. No one will hire an architect who’s been out of the game for three years and has a 'scandalous' reputation."

   Napahigpit ang pagkahawak ko sa purse ko. "Anong ginawa mo?"

   "I just told the truth. Na baka hindi ka na updated sa trends, o baka distracted ka dahil sa family issues natin," kumuha siya ng wine at uminom. "Stay with me, Isabelle. I'll give you a monthly allowance, you can stay in the house, just... don't push for this divorce."

   "You’re blackmailing me," mariin kong sabi. "Gagamitin mo ang career ko para lang hindi ka mawalan ng mana? You’re pathetic."

   "I'm practical!" biglang tumaas ang boses niya, sapat na para lumingon ang ilang guests. "Huwag kang magmalinis, Isabelle. Nalaman ko na nasa masked party ka rin nung gabing 'yun. Sino ang kasama mo? Isang gabi ka lang nawala, kung sino-sino na sigurong lalaki ang pumatol sa'yo dahil mukha kang desperada."

   "Justin, stop it. Maraming tao," pakiusap ko dahil nagsisimula na akong mahiya.

   "Bakit? Takot kang malaman nila na ang 'perfect wife' ko ay isa palang taksil?" Tumayo siya at hinawakan ang braso ko, hinila niya ako palapit sa kanya. "Pirmahan mo 'tong revocation ng divorce, o sisiguraduhin kong wala kang matutuluyan bukas."

   "Bitawan mo ako, Justin! Nasasaktan ako!" pilit kong binabawi ang braso ko pero mas lalo niyang hinigpitan. Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan ko.

   "Sumagot ka! Sino ang kasama mo nung gabing 'yun?!" sigaw niya, at sa pagkakataong ito ay itinaas na niya ang kamay niya na tila ba sasampalin ako sa harap ng lahat.

   Pumikit ako, naghihintay ng sakit. Pero hindi dumapo ang palad niya. Sa halip, narinig ko ang isang malakas na kalabog at ang daing ni Justin.

   "That's enough, Justin."

   Iminulat ko ang mga mata ko. Nakatayo sa harap namin si Tito Rajah. Hawak niya ang braso ni Justin na kanina lang ay nakataas, at sa isang mabilis na galaw ay itinulak niya ang pamangkin niya palayo sa akin.

   "Tito Rajah?" gulat na sabi ni Justin habang inaayos ang suit niya. "What are you doing here? Family matter 'to, huwag kang makialam."

   Rajah stepped forward, his presence alone making the space feel smaller. He was wearing a dark navy suit, looking every bit the powerful billionaire that everyone feared. "Family matter? When you’re harrassing a woman in a public place, it becomes my business. Especially when you’re using the family name to bully someone."

   "She's my wife! She's trying to leave me!" giit ni Justin.

   "And I can see exactly why," malamig na sabi ni Rajah. Tumingin siya sa akin saglit bago muling hinarap si Justin. "I heard you’ve been blocking her career opportunities, too. Very unprofessional, Justin. Very Madrigal of you."

   "Tito, hindi mo naiintindihan—"

   "I understand more than you think," putol ni Rajah. "Umalis ka na, Justin. Before I decide to call your father and tell him exactly how you’re spending your time instead of managing the branch I gave you."

   Biglang namutla si Justin. Alam niyang kapag si Rajah ang nagsalita, tapos na ang usapan. Masama ang tingin na ipinukol niya sa akin bago niya kinuha ang folder at mabilis na lumabas ng restaurant.

   Naiwan akong nakatayo, at nanginginig pa rin. Lumapit si Rajah sa akin. Akala ko ay susungitan niya rin ako gaya nung sa hotel, pero kumuha siya ng panyo at iniabot sa akin.

   "Are you okay?" tanong niya. Medyo lumambot ang boses niya, pero nandoon pa rin ang distansya.

   "I... I’m fine. Thank you, T-tito Rajah. I didn't expect you to be here," sabi ko habang pinapahid ang kaunting luha sa mata ko.

   "I have a business meeting here. I didn't expect to see my nephew making a fool of himself either," sagot niya. Pinagmasdan niya ako sandali. "Is it true? Binablock niya ang mga job applications mo?"

   Tumango ako nang mahina. "He wants to trap me. Sabi niya, wala raw tatanggap sa akin dahil sa kanya."

   Tumingin si Rajah sa labas, kung saan humaharurot na ang sasakyan ni Justin. Pagkatapos ay muli siyang tumingin sa akin, mas seryoso na ngayon ang kanyang mga mata.

   "Justin is wrong about a lot of things, Isabelle," sabi niya habang inaayos ang cuffs ng suit niya. "He thinks he owns the world because of his name. But he doesn't own me, and he certainly doesn't own the industry."

   "Ano ang ibig mong sabihin?" tanong ko.

   "Mag-ayos ka. Susunduin kita bukas ng alas-otso ng umaga," sabi niya bago tumalikod.

   "Bakit? Saan tayo pupunta?"

   Huminga siya nang malalim at lumingon sa akin nang may tipid na ngiti na hindi umabot sa mga mata niya.

   "You need a job, right? Then come to my office tomorrow."