LOGIN“...คุณครับ...”
แปะ...
วูบ!!
“โธ่โว้ยยยย!! นี่ใจคอจะไม่ให้พักกันเลยหรือไงว่ะ”
ฉันถึงกับสบถออกมาอย่างหัวเสียหลังจากที่ตัวเองถูกแตะโดยที่นิ้วมือจากคนที่เพิ่งมาใหม่โดยไม่ทันได้ตั้งตัวอีกแล้ว
จากนั้น...
พั่บๆๆ ปั่กๆๆ
“อ๊า...อะ...อะ ท่านี้แน่นเหลือเกินผมขอแตกท่านี้เลยนะ...ซี๊ดดดดด ~~”
“อืออออ...เร็วอีกค่ะ...ขอเร็วอีก อะ...อะ...อะ”
ทั้งภาพทั้งเสียงมาเต็มรูปแบบเช่นเคย พร้อมกับท่วงท่าของชายหนุ่มตรงหน้าที่ฉันยังไม่ทันได้เห็นหน้าคาตายามปกติว่าหน้าตาเขาเป็นยังไง อีกทั้งในนิมิตเขานั้นก็ดันใส่หน้ากากมวยปล้ำในขณะที่กำลังโยกบั้นท้ายกระแทกเข้าทางด้านหลังของหญิงสาวรูปร่างดีที่กำลังโก้งโค้งตั้งท่าเกร็งขามั่นเพื่อรองรับแรงส่งที่คนตัวโตอัดเข้ามาอย่างเต็มที่
(หืมมมม...คราวนี้ดุเด็ดจริงแฮะ...ทีนี้ก็ต้องมาลุ้นกันว่าผู้หญิงตรงหน้าจะถึงฝั่งฝันไหม)
ฉันมองภาพตรงหน้าอย่างสนอกสนใจเพราะน้อยครั้งนักที่ฉันจะเห็นผู้หญิงแสดงท่าทีเหมือนจะเข้าสู่เส้นชัยแบบนี้ อีกทั้งเมื่อลองมานึกย้อนคิดที่ผ่านมายามที่ฉันนิมิตเห็นภาพเหล่านี้ยังไม่เคยมีแม้สักครั้งเดียวที่ฉันเห็นผู้หญิงแสดงอาการสุขสมเลย
“เอ...พอมาคิดก็แปลกเหมือนกันแฮะ...นอกจากจะไม่เคยเห็นหน้าตาของผู้หญิงคู่นอนของพวกเขาแล้วก็ยังมีอาการสุขสมนี่แหละที่เราไม่เคยเห็นทางฝั่งผู้หญิงเลย”
ฉันครุ่นคิดในขณะที่คู่ตรงหน้าก็ยังคงขะมักเขม้นมุ่งหน้าเพื่อส่งให้ทั้งตัวเองและคู่นอนให้วิ่งไปถึงฝั่งฝัน
เพียงแต่...
สิ่งที่ฉันเพิ่งสงสัยไปเมื่อครู่กลับตอกย้ำให้ฉันได้รับรู้อีกครั้งว่าสิ่งที่คิดมันคือเรื่องจริง เพราะหลังจากที่หญิงสาวเพิ่งจะร้องขอจากคู่นอนของตัวเองให้พาไปยังจุดหมายปลายทางยังไม่ทันขาดคำ เจ้าของลำเนื้อที่เสียดแทงเข้าออกร่องสยิวก็ปล่อยลาวาสีขุ่นพวยพุ่งออกมาตัดอารมณ์สวาทที่กำลังพลุ่งพล่านของหญิงสาวทันที
“อะ...อะ...อ้าาาาาส์ ~~”
“นะ...นี่คุณ...”
“ผะ...ผมขอโทษเดี๋ยวผม...”
“ไม่ต้อง…!! นกกระจอกยังไม่ทันกินน้ำชัด ๆ”
หญิงสาวตรงหน้าแว้ดออกมาด้วยความโมโห และทันทีที่เอ็นเนื้อหลุดออกมาจากร่องหนีบแน่นแล้ว กล่องข้อความที่บอกถึงขนาดก็โผล่ขึ้นมารายงานทันที
วาบ...
(ขนาดก่อนยืด...ขนาดตอนยืด...สี...ก..ลิ่....น)
“เฮ้อ...สรุปก็คือ ‘แหนมตุ้มจิ๋ว’ ซินะ นี่ใจคอจะให้เจอแต่ไซซ์มินิใช่ไหม”
ฉันปลงตกให้กับสิ่งที่เห็นพร้อมกับทำใจให้กับอาหารอีกชนิดที่ต้องลาขาดไป ก่อนจะรอให้เจ้าของแหนมตุ้มจิ๋วเอ่ยเรียกฉันเพื่อพาฉันออกจากนิมิตวิปลาสนี้สักที
“...คุณครับ...!!”
“เฮือก ~~ ค่ะ...คุณแหนม”
คำเรียกขานหลุดออกจากปากตัวเองอีกครั้งเนื่องจากในสมองยังคงมีภาพแหนมตุ้มจิ๋วลอยไปลอยมาอยู่ในสมอง
“เอ่อ...ขอโทษนะครับผมไม่ได้ชื่อแหนม”
“อะ...อ๋อ...ขอโทษทีค่ะ ดิฉันน่าจะจำคนผิด”
(หึ...แต่สภาพไอ้ตุ้มจิ๋วของคุณต้องชื่อนี้เท่านั้นแหละ)
“อ๋อ...ไม่เป็นไรครับผมยินดีถ้าคนสวย ๆ แบบคุณจะจำคนผิด”
ก่อนที่คำหยอดจะถูกส่งมาให้ฉันได้แต่ยิ้มแหย ๆ ส่งกลับไปเท่านั้น
“ว่าแต่...คุณ...มี”
“ไม่ชอบกินแหนมค่ะ...!!”
“...ห๊ะ...!!”
“...ค่ะ...??”
“มะ...เมื่อกี้คุณพูดว่ายังไงนะคะ”
“ดิฉันบอกว่าไม่ชอบกินแหนมค่ะ”
“เอ่อ...ผมไม่เข้าใจครับ...??”
“ไม่เป็นไรค่ะ คนเราไม่ต้องเข้าใจทุกเรื่องก็ได้ เอาเป็นว่าดิฉันไม่ชอบกินแหนมค่ะ โดยเฉพาะแหนมตุ้มจิ๋ว”
ฉันพูดไปยิ้มไปจนคนตรงหน้าที่ยิ่งฟังก็ยิ่งมีสีหน้าไม่เข้าใจก่อนจะเดินออกไปด้วยสีหน้างุนงงพร้อมกับบ่นพึมพำเบา ๆ แต่ก็ยังดังพอที่ฉันจะได้ยิน
“สวยนะแต่เพี้ยนเกิ๊นนนน...”
(จิ๊...ไอ้แหนมตุ้มจิ๋วนี่กล้านินทาฉันระยะเผาขนเลยนะ...)
ริมฝีปากสวยจิ๊อย่างนึกหมั่นไส้ให้คนที่เพิ่งเดินจากไปก่อนจะกลับมาตั้งสติอีกครั้งและครั้งนี้ฉันคงต้องระมัดระวังตัวเองให้มากที่สุด เพื่อที่อย่างน้อยตัวฉันจะไม่ต้องมานั่งตัดอาหารออกไปทีละชนิดจนกระทั่งไม่เหลืออะไรให้กิน...!!
และหลังจากที่...พ่อหนุ่มแหนมตุ้มจิ๋วเดินจากไปแล้วฉันที่ตั้งใจและระมัดระวังการทำงานตรงนี้มากขึ้นก็ทำฉันไม่ต้องพบเจอกับภาพนิมิตวาบหวามอีก จนกระทั่งเมื่อคนทยอยเข้ามาเยอะขึ้นเพราะใกล้เวลาเริ่มงานเต็มทีก็ทำให้ฉันไม่รอดที่จะต้องพบเจอกับประสบการณ์หลากหลายที่พรั่งพรูเข้ามาอย่างกับห่าฝน...
วูบ!!
“คนนี้หน้าตาดีนะเนี่ยแต่ว่าขนาด 4 นิ้วเอง ละ...แล้วท่านี้มันเรียกว่าท่าอะไรนะ...ลิงอุ้มแตงใช่ไหมนะ...”
วูบ!!
“ส่วนคนนี้เพิ่มมาหน่อย 5 นิ้วครึ่ง แต่แหม...ชอบเล่นบทคุณครูกับนักเรียน...เป็นพวกเปโดหรือเปล่านี้...ยี้...ไม่ไหว...ขนลุก”
วูบ!!
“แล้วคนนี้...อื้อฮือ...ถึงกับคลานสี่ขาเห่าเป็นน้องหมาไปทั่วห้องเลยหรอเนี่ย...แต่เอ๊ะ!...ละ...เลีย...เลียไปทั่วเลย เฮือก ~~ ตะ...ตรงนั้นกะ...ก็เลียงั้นหรอ!!”
(อุแหวะ...จะไม่ไหวแล้วววว...)
จากนั้นทั้งเสียงทั้งภาพจากผู้คนอีกมากมายก็ต่างหลั่งไหลเข้ามาผสมผสานเข้ากับคำสบถก่นด่าของฉันที่ตีกันอีนุงตุงนังอยู่ในหัว และด้วยความวุ่นวายที่เจ้าของร่างไม่อาจหลีกหนีไปไหนได้ก็ได้แต่ยอมจำนนจมอยู่กับนิมิตนั้นในเวลานี้ช่างแตกต่างกับภาพลักษณ์ภายนอกที่เผยให้คนด้านนอกนิมิตได้เห็น นั่นก็เพราะว่าภาพที่ทุกคนเห็นในตอนนี้ภายใต้ใบหน้าแข็งค้างปั้นปึ่งที่นั่งอึ้งเป็นบ้าใบ้นั้น...ตัวฉันกำลังกรีดร้องแทบเสียสติ...
“อ๊ากกกก...ทำไมโลกนี้ถึงมีแต่ผู้ชายที่ชอบ ‘ท่ายาก’ กันจังนะ!! โอ้ยยยย...แต่ละคนจะพิสดารไปไหน”
ความรู้สึกที่ตัวเองเริ่มเหมือนเครื่องสแกนกรรมเคลื่อนที่เข้าไปทุกทีทำให้ตอนนี้บริเวณลำคอของฉันเริ่มจะมีรสเปรี้ยวตีตื้นขึ้นมา...
กระทั่ง...
“เฮือกกกก...แฮ่กๆๆ”
ลมหายใจหอบถูกพ่นออกมาหลังจากที่ฉันได้รับการช่วยเหลือจากน้องนิสิตที่มาช่วยงานในบูธวันนี้
“พี่หนอนเป็นอะไรหรือเปล่าคะหนูเห็นพี่นั่งตัวแข็งทื่อเชียว”
น้องวุ้นนักศึกษาที่คุ้นหน้ากันดีด้วยเพราะเวลามีงานสัมมนาแบบนี้เธอจะเป็นกลุ่มนักศึกษาที่คอยมาช่วยจัดงานเป็นประจำ และด้วยสภาพของคนที่เหมือนกับเพิ่งไปเจอเรื่องเคาน์เตอร์ช็อกมาหมาด ๆ ทำให้อาการที่ตอบสนองออกไปยิ่งส่งให้น้องวุ้นแสดงสีหน้าเป็นกังวล
“มะ...เมากล้วยนิดหน่อยค่ะ”
“หะ...ห๊ะ...ค่ะ...ยังไงนะคะพี่หนอน??”
“แหะๆ เปล่าค่ะ” ฉันยิ้มแหย
“หนูว่าพี่หนอนไปพักก่อนดีกว่าไหมคะ เดี๋ยวตรงนี้หนูช่วยดูแลเอง อีกอย่างคนก็น่าจะซาแล้วเพราะใกล้จะเริ่มงานเต็มทีแล้วค่ะ”
น้องวุ้นระบายยิ้มจริงใจให้กับฉันพร้อมกับแสดงความมีน้ำใจที่หาได้ยากยิ่งนักในสมัยนี้ และด้วยน้ำใจที่น้องเขามีให้อีกทั้งภาพนิมิตมากมายที่ฉันได้เจอทำให้ฉันเลือกที่จะไม่ปฏิเสธน้ำใจครั้งนี้ของน้องเขา
“ถ้างั้นพี่ขอตัวไปพักสักครู่นะคะ พี่ฝากด้วยนะคะ ขอบคุณนะคะน้องวุ้น”
ฉันส่งยิ้มละไมเต็มไปด้วยไมตรีตอบกลับไป ก่อนจะหอบร่างที่แทบจะยืนไม่ไหวหลังจากฝ่าดงกล้วยมากมายมาเดินโซซัดโซเซไปหามุมสูดอากาศบริสุทธิ์เสียหน่อย...
จนกระทั่งกลิ่นอายความเร่าร้อนค่อย ๆ จางลงลมหายใจถี่ในตอนแรกก็ค่อย ๆ ปรับมาเป็นปกติอีกครั้งโดยที่อ้อมแขนของคนตัวโตนั้นยังคงโอบรัดร่างเล็กแน่นด้วยความหวงแหนอยู่ อีกทั้งเมื่อความต้องการที่ยังคุกรุ่นยังคงไม่จากหายเพราะไม่ว่าเขาจะตักตวงเอาจากเรือนร่างนุ่มนิ่มมากแค่ไหน แต่เขานั้นกลับไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าความปรารถนาของตัวที่มีต่อร่างนุ่มในอ้อมแขนมันจะลดน้อยลงเลยสักนิดเดียว...“ฟอด ~~ พี่รักหนอนนะครับ ถึงแม้ว่าเราจะรู้จักกันไม่นานแต่พี่เชื่อว่าสายใยบางอย่างที่ทำให้เรามาเจอกันมันได้ผูกความสัมพันธ์ของเรามาก่อนหน้านี้แล้ว”เจ้าของวงแขนหอมฟอดมาที่ขมับก่อนจะพูดในสิ่งที่เขารู้สึก และฉันเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน“จุ๊บ ~~ หนอนเองก็รักพี่ฮันนี่นะคะ และหนอนก็รู้สึกเหมือนที่พี่รู้สึกว่าเราสองคนคงถูกใครบางคนหรืออะไรบางกำหนดให้เราต้องลงเอยกันแบบนี้ตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว เพียงแต่...เขาคงอยากพิสูจน์เลยทำให้เรามาเจอกันช้าไปนิด” ฉันบอกในสิ่งที่ตัวเองคิดมาตลอด“แต่ถึงอย่างนั้นพี่ก็ดีใจนะที่คู่ชีวิตของพี่เป็นหนอนนะ ฟอด ~~”“ค่ะ...หนอนเองก็ดีใจที่คู่ชีวิตของหนอนเป็นพี่เช่นกันค่ะ”“และถึงพี่ไม่สัญญาพี่ก็จะมีหนอนเป็
ชายหนุ่มที่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเกียจคร้านพลางเลื่อนมือลงมาโอบเอวกิ่วของร่างนุ่มนิ่มเพื่อกระชับให้แนบชิดลำตัว“อุ๊ย...ตกใจหมด ขอโทษนะคะหนอนทำให้พี่ฮันตื่นเลย” ฉันบอกออกไปทั้งที่มือยังประคองใบหน้าดุจลูกรักพระเจ้าอยู่“จะขอโทษทำไมครับ...พี่ดีใจนะที่ตื่นมาแล้วเห็นหน้าหนอนเลย จุ๊บ ~~” คนตัวโตพูดก่อนจะกดริมฝีปากมายังกลางหน้าผากของหญิงสาว“ปากหวานจังเลยนะคะ...แต่ว่าที่พี่ฮันนี่พูดมันหมายความว่ายังไงหรอคะ??” ฉันยิ้มให้กับสามีตัวเองแต่ไม่ลืมที่จะถามกลับไป ก่อนที่คำตอบของเขาจะทำให้ฉันต้องกลอกตามองบนใส่...“ก็ไม่มีความหมายอะไรพิเศษหรอกเพราะมันก็ตรงตัวอยู่แล้วที่ว่าพี่ไม่ใช่ผู้ชายทั่วไป แต่เป็นคนที่ถูกเลือกไว้ให้คู่กับหนอนแล้วยังไงล่ะครับ จุ๊บ ~~”“เฮ้ออออ ~~ เอาเรื่องจริงซิคะหนอนอยากรู้จริง ๆ นะคะ เอ๊ะ...หรือว่าพี่ฮันนี่เองก็เห็นเหมือนที่หนอนเห็นใช่ไหมคะ...??” ฉันพูดพร้อมกับมองคนตรงหน้าเพื่อจับพิรุธ“คิกคิก...หนอนรู้ไหมว่าเวลาที่เราทำหน้าแบบนี้พี่นี่...อยากนะ”ก่อนที่คนหื่นจะมองใบหน้าเนียนด้วยสายตากรุ้มกริ่มและยังคงเล่นลิ้นไม่หยุด จนฉันเริ่มทำหน้าบูดไม่พอใจถึงทำให้เขายอมพูดแต่โดยดี...“อ
“คุณฮันนี่...!!”“เรียกว่า...สามีซิครับ...ผมอยากให้คุณภรรยาเรียกผมว่า...สามี”เขาที่บอกความต้องการของตัวเองทันทีหลังจากได้ครอบครองหญิงสาวตรงหน้าทั้งโดยพฤตินัยและนิตินัยอย่างสมบูรณ์แล้ว อีกทั้งยังอยากที่จะประกาศให้คนภายนอกได้รู้ว่าเธอคนนี้มีเขาเป็นเจ้าของ“หนอนไม่เรียกหรอกค่ะ หนอนไม่มีสามีทะลึ่งและฉวยโอกาส”ฉันแสร้งกระเง้ากระงอดใส่เขา ก่อนที่เขาจะถึงกับหน้าสลดยู่ปากน้อยใจดูน่าเอ็นดู“แต่ผมไม่ได้ทะลึ่ง ไม่ได้ฉวยโอกาสกับใครที่ไหนสักหน่อย ผมทำกับคุณหนอนแค่คนเดียวนะ”เขาทำเสียงอ่อนเสียงอ้อนเหมือนเด็กทั้งที่เขาอายุมากกว่าฉันตั้งหลายปี และด้วยการแสดงออกของเขานี่ก็ทำฉันอดรู้สึกทั้งสงสารทั้งเอ็นดูไม่ได้...“อะๆๆ งั้นเรียกว่าพี่ดีไหมล่ะคะ พี่ฮันนี่ คิกคิก”ก่อนที่ฉันจะกระเซ้าเขากลับจนเรียกให้คนที่หน้าสลดเหมือนคนอกหักหันมายิ้มแก้มปริได้ทันที“โอเคครับ...พี่ชอบที่สุดเลยครับน้องหนอน ฟอด ~~”อาการดีใจที่แสดงออกมาอย่างกับพลิกฝ่ามือทำฉันถึงกับกลอกตามองบนให้กับการแสดงของเขาทันที“เรียกหนอนว่าหนอนก็พอค่ะ น้องหนอนมันฟังแล้วจักจี้หูยังไงไม่รู้” ฉันเอ่ยบอกคนตัวโตที่ยังทำสีหน้าดีใจ“ได้เลยครับ เอ...แต่ว่าพ
ความคิดเสียดายเกิดกับตัวเองเงียบ ๆ พร้อมกันที่สายตาได้มองทอดไป นั่นก็เพราะว่านับตั้งแต่ที่ฉันได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคุณสามีที่ยืนอยู่ด้านข้างของฉันแล้วเขาก็ไม่ยอมให้ฉันกลับไปทำงานที่ห้องสมุดอีก อีกทั้งยังไม่ยอมให้ฉันห่างกายเขาแม้แต่วินาทีเดียวอีกด้วย และนั่นก็ไม่เว้นแม้กระทั่งตอนที่เขาเข้าห้องผ่าตัดเพื่อรักษาคนไข้เพราะฉันก็ต้องไปนั่งอยู่ข้างในห้องด้วย แม้ว่าฉันจะไม่อยากเข้าไปแค่ไหนก็ตาม...“เฮ้ออออ...”ก่อนที่ฉันจะเผลอถอนหายใจออกมาจริง ยามที่คิดไปถึงช่วงเวลาที่ฉันต้องไปนั่งอยู่ในห้องผ่าตัดที่นอกจากเลือดจะทำให้ฉันเวียนหัวแล้วนั้นสิ่งที่สำคัญคือแผนกที่เขาทำมันทำให้ฉันต้องเห็น...สิ่งที่ไม่อยากเห็นอีก...“เหนื่อยหรอครับไปพักไหม จุ๊บ ~~”คนตัวโตที่พอได้ยินเสียงถอนหายใจของฉันก็ออกอาการตื่นตระหนกถามฉันด้วยความเป็นห่วงทันที“หนอนไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่คุณฮันนี่ส่งรถไปรับป้าเนียนแล้วใช่ไหมคะ” ฉันถามย้ำหลังจากเห็นว่าผู้มีพระคุณที่สุดของฉันยังไม่มาเสียที“ผมส่งไปแล้วครับ เอ...หรือว่ามีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า”คนตัวโตทำสีหน้าครุ่นคิดและในจังหวะที่เขากำลังจะส่งสัญญาณเรียกลูกน้องข้างกายมาถามคนที่ฉันชะเ
“ใช่จ้ะ...เป็นแม่เอง ^-^”คนพูดยิ้มก่อนที่คนฟังทั้งหมดที่อยู่ในห้องจะเบิกตากว้างถามด้วยความตกใจ“ยะ...ยังไงคะคุณแม่ คุณแม่รู้ได้ไงว่าต้องมาหาหนอน”“นั่นซิครับมัม...ฮันจำได้นะว่าฮันไม่เคยบอกมัมว่าฮันเจอคุณหนอนแล้ว”คนเป็นลูกชายที่ตกใจไม่แพ้กันเพราะเขานั้นไม่เคยบอกว่าเจอคนที่สามารถช่วยเขาได้แล้ว อีกทั้งยังตั้งใจเอาไว้ว่าจะค่อยเป็นค่อยไปกับเธอโดยเฉพาะเมื่อได้ข่าวจากฝั่งตระกูลของพ่อว่าเจอวิธีที่ล้างอาถรรพ์วิธีอื่นได้แล้ว“แม่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้เพียงแต่วันนั้นแม่รับรู้ได้ยินเสียงความเจ็บปวดของฮันนี่เขา และภาพของหนูหนอนก็เข้ามาในนิมิตจากนั้นจิตที่เหมือนเชื่อมต่อกันติดก็ทำให้แม่ได้เข้าไปในความฝันของหนูหนอนแล้วได้บอกเล่าทุกอย่าง...เพราะอย่างงั้นมัมถึงให้แด๊ดเขารีบบอกให้ลูกกลับมาไงคะ...” คุณแม่คุณฮันนี่เล่าสิ่งมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาคับขันก่อนที่ประโยคท้ายนั้นเธอจะหันไปพูดกับลูกชายของตัวเองจากนั้น...ดวงตาสั่นระริกที่มีน้ำใสเอ่อคลอที่ดวงตาสุกสกาวมองไปยังลูกชายที่รักแล้วพลางคิดไปว่าถ้าหากคนที่เป็นเหมือนยอดดวงใจดวงนี้ไม่ได้รับการช่วยเหลือแล้วต้องทรมานเจ็บปวดจนขาดใจตายเหมือนอย่างที่เธ
ความคิดมากมายที่พลันถาโถมเข้ามาพร้อมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายทำให้คนพูดที่ดูเหมือนจะเข้าใจในความรู้สึกของฉันดีก็ได้เอ่ยคำขอบคุณที่มาจากก้นบึ้งหัวใจออกมาอีกครั้ง"เพราะอย่างนั้นแม่ถึงรู้สึกขอบคุณหนูหนอนมากแม่ขอบคุณมาก ๆ นะคะที่หนูเสียสละมากมายให้กับครอบครัวเราขนาดนี้"คนพูดพูดอย่างที่ตนเองรู้สึกอย่างสุดซึ้งเพราะการเสียสละของคนตรงหน้าในฐานะคนเป็นแม่มันเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่มาก และถ้ามองในฐานะของหญิงสาวการที่ต้องใช้เลือดบริสุทธิ์จากความบริสุทธิ์ที่มีเพียงหนึ่งเดียวของลูกผู้หญิงแล้วต้องตัดสินใจมอบให้กับผู้ชายที่รู้จักกันได้ไม่นาน อีกทั้งเพื่อช่วยเหลือเขาอย่างที่ไม่รู้ว่าอนาคตจะโดนหักหลังหรือเป็นแค่กลลวงเพื่อหวังความบริสุทธิ์หนึ่งเดียวนี้ เธอที่ผ่านมาย่อมรู้ดีว่ามันคือการเสียสละที่ต้องใช้พลังใจและความเชื่อใจมากแค่ไหนถึงจะมอบสิ่งสำคัญสิ่งนี้ให้ผู้ชายคนหนึ่งได้"ไม่เป็นไรค่ะ หนอนเต็มใจ ^-^" ฉันระบายยิ้มจริงใจตอบ"ถึงอย่างนั้นแม่ก็อยากจะขอบคุณหนูหนอนจริง ๆ นะคะลูก"คุณแม่ของคุณฮันนี่พูดกำชับอีกครั้งพร้อมกับกระชับมือฉันแน่น ส่วนฉันที่พอได้รับรู้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากมือนิ่มคู







