Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ

Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-03
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
46Bab
573Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

คนอื่นเขามีพลังมองเห็นอนาคต แต่เธอดันมีพลังมองเห็น ‘ของลับ’ เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสภาพการร่วมรักก็ฉายชัดระดับ 4K...!! (หะ...เห็ดไปขึ้นอะไรตรงนั้นเนี่ย...!! ละ...แล้วเม็ดตะปุ่มตะป่ำพวกนั้นมันอะไรกัน...ยี้...นี่มันเห็นพิษชัด ๆ) “แล้วคนนี้...อื้อหือ...ถึงกับคลานสีขาเห่าเป็นหมาไปทั่วห้องเลยหรอเนี่ย...แต่เอ๊ะ!...ละ...เลีย...เลียไปทั่วเลย เฮือก ~~ ตะ...ตรงนั้นกะ...ก็เลียงั้นหรอ!!” เธอรู้หมดว่าผู้ชายคนไหนลีลาเป็นแบบไหนจากภาพนิมิตแถมยังเกลียดพลังพิเศษบ้า ๆ นี่ที่ทำให้เธอต้องมาเห็นฉากร่วมรักและของลับของผู้ชายทุกคน ‘ถุงมือที่ถูกใช้แทนถุงยาง’ เพราะขยาดที่จะต้องแตะตัวใคร แต่สุดท้ายแล้วโชคชะตาก็ดันเล่นตลกกำหนดให้เธอเป็น 'ผู้ถูกเลือก' เพื่อล้างอาถรรพ์คำสาปประจำตระกูลของเขา... เธอเป็นผู้ที่ถูกเลือกจริงหรือ?? และเขาจะแก้อาถรรพ์คำสาปได้หรือไม่??

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 ภาพคมชัดระดับ 4K

[Detected: Affection levels of the Hayes brothers and the male lead have reached 95%! The marriage mission with the male lead, Julian Hart, has been completed! Congratulations, host!]

[Once the body dies, you may return to the real world. The reward will be a hundred million dollars and a full recovery from bone cancer!]

I suppressed the surge of wild joy rising in my chest. I could finally go home!

My eldest and third brothers stayed behind with Elena, while my second brother was sent to escort me back.

I glanced instinctively at the man beside me—my second brother, Noah Hayes. He had been scowling ever since we got in the car, clearly unwilling to be here.

It was only when a message from Elena came through that his expression finally softened into a smile.

Sensing my gaze, he immediately locked his phone and frowned. “What? Still not over it? Thinking of going back to ruin things between Julian and Elena? Elena’s young. She’s been through a lot. Why can’t you just leave her alone?”

I dug my nails into my palm and let out a self-mocking laugh. If we were talking about age, I was actually a year younger than Elena.

Perhaps he noticed how pale I looked, but he suddenly let out a sigh. “Just apologize to her when we get back. Stop being childish.”

He reached out to pat my head. I leaned away slightly and asked, “Why should I apologize? What did I do wrong?”

Noah’s hand froze, and he replied with an impatient tone, “Maya, don’t push your luck!”

I closed my eyes. Even if it began as part of the mission, after all these years, some of it had become real. I had truly been hurt by their indifference.

It would soon be all over.

“After Elena’s competition, you’re coming with us to apologize.”

I said nothing. Instead, I spoke to the system in my mind. "Once this body dies, I can go back, right?"

[Yes.]

I let out a slow breath and glanced out the window, taking in my surroundings. Once I was sure no one else would get hurt, I unlocked the door and yanked it open.

Noah, who had been lecturing nonstop, suddenly yelled, “Maya! What are you doing?!”

I ignored him and jumped without hesitation. The cold wind howled past my ears as a terrifying sense of weightlessness swallowed me.

I shut my eyes, not feeling a trace of fear in me.

The next second, an arm wrapped tightly around my waist. Someone pulled me into their arms, shielding me as we crashed toward the roadside brush. The world spun violently, and I heard a muffled groan.

We rolled several times before finally stopping. The person holding me was slashed and bleeding from the branches, while I remained completely unharmed.

I looked up and met Noah’s terrified eyes. My voice was calm. “Let go.”

He stared at my indifferent face and roared, “I only said a few things to you! And for that, you jumped out of a moving car? We’ve spoiled you rotten! This is just another stunt to get our attention, isn’t it? Drop the act!”

I ignored him, prying his hands off me. I pushed myself up and scanned the area, quickly spotting a black car speeding straight toward us.

“I’ll take the hit myself. Remember to pay for their repairs.”

Leaving that behind, I rushed straight toward it.

“Maya!”

Noah’s desperate shout tore through the air. He struggled to get up, but he was too late.

I rushed forward, filled with hope as I welcomed death. I did not want to stay here for even one more second.

The screech of brakes split the air. The black car stopped just in time.

I stumbled backward and fell into Noah’s arms as he rushed forward.

“Are you insane? Maya, have you completely lost your mind?!” His eyes were red as his hands moved frantically over my face and my shoulders. “Did it hit you? Are you hurt? Say something!”

Still, I did not die. I lowered my gaze as disappointment flooded in. My gaze fell on Noah’s leg. His pant leg was already soaked through with blood.

If this had been before, I would have been sobbing uncontrollably, wishing I could take his place. Now, I simply looked away.

“What? Do I need your permission just to die?”
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

เล่นแร่แปลอักษร
เล่นแร่แปลอักษร
อ่านเพลินเบาสมองไม่เครียด
2026-07-04 00:52:47
0
0
46 Bab
บทที่ 1 ภาพคมชัดระดับ 4K
ณ ห้องสมุดกลางประจำจังหวัด“อ๊ะ....อะ...อื้ออออ ~~ เร็วอีกนิดค่ะ ฉันใกล้จะเสร็จแล้ว”“ซี๊ดดดด…มะ...ไม่ทันแล้วผมไม่ไหวแล้ว อะ...อะ...อ่า...~~”ซ่าาาา ~~“เฮ้ออออ...ซวยแต่เช้าเลยไอ้หนอนเอ๊ย...!!”ริมฝีปากเรียวสวยสบถขึ้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดหลังจากภาพอุบาทว์ปรากฏขึ้นให้เห็นชัดระดับ 4K อีกครั้ง จนเจ้าตัวต้องรีบวิ่งแจ้นไปหาน้ำล้างตาแม้จะรู้ดีว่าน้ำที่สาดเข้าใบหน้าไม่อาจล้างภาพอัปมงคลนี้ไปได้ย้อนไปก่อนหน้านี้ ~~ตึก...ตึก...ตึกๆๆเสียงพื้นกระเบื้องที่ถูกรองเท้าส้นเตี้ยกระทบดังขึ้นเป็นจังหวะเร่งเร้าบ่งบอกได้ดีว่าเจ้าของรองเท้ากำลังเร่งความเร็วเพื่อให้ตนเองไปให้ถึงจุดหมายได้ทันเวลามากแค่ไหน“แย่แล้ว...แย่แล้วจะทันไหมเนี่ย โอ๊ยยยย...นี่ถ้าไม่เป็นเพราะว่ามือถือแบตหมดจนนาฬิกาปลุกไม่ดังแล้วล่ะก็คงไม่ต้องรีบมาจนลืมเอาถุงมือที่พระอาจารย์ลงคาถามาด้วยหรอก เฮ้ออออ...”เรียวปากที่ขยับบ่นงึมงำกับตัวเองหลังจากที่สองขากำลังสาวเท้าวิ่งทำความเร็วเพื่อมาตอกบัตรทำงานให้ทันเวลาด้วยเพราะว่าถ้าหากช้าไปกว่านี้อีกห้านาทีเงินพิเศษที่จะได้ในตอนสิ้นเดือนสำหรับพนักงานที่ไม่ขาดลามาสายเลยในเดือนนี้ก็อาจจะชวดไปเพียงแต
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-05
Baca selengkapnya
บทที่ 2 พรจากฟ้าหรือคำสาปจากนรก!!
ความรู้สึกห่อเหี่ยวในใจอีกทั้งเหตุการณ์ที่ตัวเองเพิ่งประสบพบเจอมาเมื่อครู่นี้ทำให้ฉันอดย้อนคิดไปถึงเรื่องราวที่ทำให้ตัวเองต้องกลายสภาพมาเป็นผู้วิเศษ (ที่ไม่น่าพิสมัยเลยสักนิด) แบบนี้ไม่ได้...จุดเริ่มต้นของเรื่องราวคงต้องย้อนกลับไปเมื่อราวหกเดือนก่อน หลังจากที่ฉันประสบอุบัติเหตุตกบันไดวัดขณะไปทำบุญสะเดาะเคราะห์ประจำปี และถึงแม้ว่าเรื่องราวหนนั้นมันจะผ่านมาแล้วเกือบครึ่งปีก็ตามแต่ฉันยังจำได้ดีถึงภาพสุดท้ายก่อนที่สติตัวเองจะตัดฉากไป มันเป็นภาพของรองเท้าผ้าใบคู่ใจที่ลอยละลิ่วปลิวขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนที่มันจะตกลงมากระแทกลงกลางหน้าผากของฉันอย่างจัง แถมมันยังเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ท้ายทอยของฉันฟาดเข้าให้กับขอบบันไดหินอ่อนลงอย่างพอดิบพอดี...และนับจากเหตุการณ์นั้นฉันก็สลบไปเกือบสามวันเต็ม ๆ อยู่ที่โรงพยาบาล และแม้ว่าผลการตรวจร่างกายจะบ่งชี้ว่าฉันไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตแล้วก็ตามแต่ด้วยสภาพที่ฉันหลับใหลไม่รู้เรื่องรู้ราวก็เล่นเอาคนเฝ้าไข้อย่างป้าเนียนร้อนใจน่าดู กระทั่งเมื่อวันที่สี่มาถึงเสียงแรกที่ปลุกให้ฉันตื่นขึ้นก็ยังคงเป็นเสียงของป้าเนียนคนเดิมคนที่เลี้ยงฉันมาตั้งแต่จำความได้..."ปะ...ป้า..
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-05
Baca selengkapnya
บทที่ 3 เห็ดพิษ!!
“กรี๊ดดดด...หมอ…!!”ฉันถึงกับกรีดร้องเสียงหลงดังลั่นอยู่ในนิมิต และในขณะที่หนังเรตอาร์ตรงหน้ากำลังจะรันภาพเคลื่อนไหวในฉากต่อไปเสียงเรียกของป้าเนียนก็ทำให้ฉันหลุดออกมาจากภาพสัปดนได้อย่างพอดิบพอดี“ไอ้หนอน! เอ็งเป็นอะไรไปวะ”ป้าเนียนโพล่งขึ้นมาคนแรกด้วยความรู้สึกที่ทั้งตกใจและเป็นห่วงในเวลาเดียวกันหลังจากที่แกเห็นว่าฉันนิ่งไปไม่โต้ตอบ และด้วยอาการของฉันในเวลานี้นั้นก็ทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องตื่นตระหนกตกใจไปตาม ๆ กัน"ปะ...ป้า...!!" ฉันเรียกผู้ใหญ่ของตัวเองเสียงสั่น“คุณชมพูสิรินค่ะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” พยาบาลสาวหนึ่งในสามคนถามฉันด้วยสีหน้ามีกังวลและในจังหวะที่ฉันกำลังสับสนมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อครู่นี้อยู่นั้นจู่ ๆ คุณหมอที่ฉันเพิ่งเห็นภาพเรตอาร์ของเขาและการกระทำอนาจารของเขากับร่างใครก็ไม่รู้ก็ได้เอ่ยถามอาการฉันขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับยื่นมือออกมาแตะมือฉันอีกหนพอดี..."คุณชมพูสิรินเป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ"แปะ...วูบ!(เวรล่ะ! อย่าบอกนะว่า...)จากนั้นภาพต่อเนื่องจากเหตุการณ์ในนิมิตก่อนหน้านี้ก็พลันบังเกิดขึ้นมาอีกครั้ง โดยที่ครั้งนี้นอกจากฉันจะเห็นการกระทำอันน่าสะอิดสะเอียนขอ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-06
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ที่มาของหนอน!!
จากนั้นป้าเนียนก็เริ่มเล่านับตั้งแต่ป้าแกได้รับสายโทรศัพท์จากโรงพยาบาลตามให้มาเซ็นเอกสารรักษาเพราะฉันที่เป็นคนป่วยยังไม่ได้สติ กระทั่งเมื่อแกถึงโรงพยาบาลจนเซ็นเอกสารเสร็จแกก็คอยตามฉันไม่ห่างไม่ว่าจะไปยืนรอหน้าห้องเอกซเรย์แม้กระทั่งเข้าไปในห้องซีทีสแกนป้าเนียนแกก็ไม่ยอมปล่อยให้ฉันคลาดสายตาส่วนฉันที่พอได้ฟังในหะแรกยังอดสงสัยไม่ได้เพราะไม่คิดว่าแกจะทำแบบนั้นเพื่อฉันและด้วยคำพูดเหล่านั้นที่ป้าเนียนแกเล่าให้ฟังมันก็ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมา ก่อนที่ป้าเนียนแกเล่าต่อว่าในตอนแรกทางโรงพยาบาลก็ดูเหมือนจะไม่ยอมให้แกเข้าไป แต่เหมือนว่าแกจะโวยวายเนื่องจากดูข่าวในทีวีหรือไหนจะละครเรื่องที่ดูผ่าน ๆ มามันทำให้แกมีความระแวงกลัวว่าฉันจะโดนล่วงละเมิดหรือกลัวว่าฉันจะถูกผ่าเอาเครื่องในไปขาย นั่นจึงทำให้ไม่ว่าจะขั้นตอนไหนฉันก็อยู่ในสายตาของป้าเนียนตลอดจวบจนกระทั่งขึ้นมาพักรักษาตัวยังห้องพักผู้ป่วยห้องนี้...“งืออออ...ป้าจ๋าาาา ~~”ฉันถึงกับกอดแขนป้าเนียนแน่นด้วยความรู้สึกซาบซึ้งในใจ เพราะถึงแม้ว่าแกจะปากไวหรือพูดจากภาษาดอกไม้ไม่เป็น แต่เรื่องความเป็นห่วงเป็นใยนั้นนับตั้งแต่ฉันเติบโตมาจนกระทั่งรู้ความ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-06
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ออปชันเสริม
นับจากนั้น...ก็ยังมีอีกหลายเหตุการณ์ที่เริ่มทำให้ฉันมั่นใจแล้วว่าฉันได้รับพลังพิเศษมาจริง ๆ เพียงแต่มันเป็นพลังพิเศษที่พิลึกพิลั่น แปลกประหลาดเสียจนไม่สามารถจะเอาไปคุยหรือเอาไปปรึกษาผู้รู้ที่ไหนได้ มันเป็นพลังพิเศษที่ไม่ว่าใครก็คงไม่อยากจะมี และความพิเศษนี้จะเกิดขึ้นได้ในสองกรณีหลังจากที่ฉันพิสูจน์มันมาแล้ว หนึ่งก็คือเพียงแค่มือของฉันได้สัมผัสเข้ากับผิวหนังของ ‘ผู้ชาย’ ไม่ว่าจะเป็นส่วนไหนของร่างกายของเขาคนนั้นก็ตาม ภาพนิมิตเกี่ยวกับการร่วมรักของผู้ชายคนนั้นจะฉายวาบขึ้นมาในหัวของฉันทันทีชนิดที่ว่าความคมชัดระดับ 4K อีกทั้งยังมีเสียงเซอร์ราวด์แถมมาพร้อมเป็นของกำนัลพิเศษแบบไม่ต้องร้องขอ เพราะฉะนั้นข้อนี้จึงเป็นข้อได้เปรียบของฉันเพราะถ้าฉันไม่จับโดนตัวใครนิมิตก็จะไม่บังเกิด ส่วนในกรณีที่สองก็คือถ้าหากว่ามือของทั้งฉันและผู้ชายคนนั้นสัมผัสกันโดยตรง...หึ...ภาพฟูลเอชดีก็จะพุ่งกระแทกเข้าหน้ามาให้เห็นทันที ดังนั้นข้อนี้จึงเป็นข้อที่ฉันควรระวังมากที่สุด...และที่สำคัญใครมันจะไปรู้บ้างว่าภาพที่ฉันเห็นนั้นไม่ใช่แค่ภาพคมชัดระดับ 4K แต่มันยังเป็นภาพนิมิตที่ได้เห็นยังเป็นภาพเคลื่อนไหวที่เสมือนกับว่าฉั
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-06
Baca selengkapnya
บทที่ 6 ไส้กรอกคอกเทล
“เอ่อ...ผมมาทำเรื่องคืนหนังสือครับ”ร่างสูงโปร่งพูดเสียงนุ่มพร้อมกับยื่นหนังสือที่ต้องการคืนมายังเบื้องหน้า โดยที่สายตาของเขายังคงจับจ้องมองมายังบรรณารักษ์สาวที่ซ่อนความสวยเอาไว้ภายใต้กรอบแว่นตาหนาเตอะ(น้านนนน...ไงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทำงานดีมากแม่คนแรกของการทำงานก็ผู้ชายเลยนะคะท่าน ขอปุ๊บได้ปั๊บจริง ๆ ...หึ...แต่ว่าท่านค่ะท่านได้ฟังไหมว่าหนูขออะไรคะท่าน...ทำไมให้ตรงข้ามอย่างนี้แทนล่ะ เอ...ว่าแต่ทำไมเสียงมันคุ้นจังเลยว่ะ)ฉันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยพร้อมกับกลอกตาไปมา แต่ทว่า...ก็ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นไปมองผู้มาใหม่“...ค่ะ...วางไว้ได้เลยค่ะ”คำตอบรับส่งออกไปห้วน ๆ ตามสไตล์คนเก็บตัวที่ไม่อยากสุงสิงกับใครถ้าไม่จำเป็น พร้อมดวงตากลมโตที่ยังคงจับจ้องอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่ยอมหันไปมองเจ้าของสายตาที่มีความหมายบางอย่างที่กำลังส่งมาแม้จะรู้ดีว่าสายตาคู่นั้นกำลังรอที่จะเปิดบทสนทนาต่อไปอยู่“เอ่อ...คือผมไม่ค่อยแน่ใจน่ะครับว่าตัวเองได้เผลอทำปกหนังสือเป็นรอยหรือเปล่า คุณช่วย...”ส่วนคนร่างสูงที่ยังไม่ยอมแพ้เพราะเสียงในหัวดังว่าพรหมลิขิตคือผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าหลังจากได้เจอหญิงสาวเป็นครั้งที่สองก็ยังคง
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-06
Baca selengkapnya
บทที่ 7 พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรก
ซ่าาาา ~~สองมือที่วักน้ำเข้าหน้าตัวเองแบบไม่กลัวว่าเครื่องสำอางที่ประทินบนใบหน้าบาง ๆ จะหลุดออกไป เพราะถ้ามันสามารถหลุดออกไปพร้อมกับภาพที่ยังคมชัดอยู่ในหัวได้ฉันเองก็ไม่นึกเสียดายเลยสักนิด“เมื่อไหร่ไอ้พลังบ้า ๆ นี่มันจะหายไปสักทีนะ”ดวงตากลมโตที่สั่นระริกยามมองภาพตัวเองที่สะท้อนจากกระจกบานใหญ่ฉายแววท้อใจอย่างไม่ปิดบัง“หึ...นี่นะหรือ...นพนภา...ไม่ใช่ล่ะ..นี่นะหรือชมพูสิรินบรรณารักษ์สาวที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบและเจ้าระเบียบที่สุดในหอสมุดแห่งนี้ เฮ้อะไรจ๊ะ...อุตส่าห์รักษาภาพพจน์มาอย่างดีกลับมาสติแตกเอาวันนี้ได้ เฮ้ออออ ~~”คำพูดตัดพ้อที่มีต่อตัวเองถูกส่งออกมาเบา ๆ ยามมองไปยังสภาพใบหน้าที่เปียกปอนเพียงเพราะต้องการจะชะล้างสลัดให้ภาพอุจาดหลุดออกไปจากสมองเพียงแต่...สิ่งที่ฉันทำไปมันช่างน่าขันสิ้นดี...ร่างบางเช็ดหน้าเช็ดตาแล้วพยายามเรียกสติให้กลับมาสุขุมดังเดิม ก่อนที่ตัวเองจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้งแล้วเดินกลับมานั่งประจำตำแหน่งดั่งที่เคยนั่งอยู่ทุกวันแต่ทว่า...ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างที่พานพาให้ขนบนหัวลุกแปลก ๆ นั้นมันกลับทำให้หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ และไม่รู้ว่าเป็นเพร
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-16
Baca selengkapnya
บทที่ 8 ของขลัง
เมื่อภาพตรงหน้าได้ปรากฏขึ้นก็ทำให้ฉันจำได้ดีว่าในวันนั้นห้องสมุดได้หนังสือที่ฉันสนใจมากมาใหม่ทำให้ฉันนั่งจมอยู่กับมันนานพอควรจนตาเริ่มล้า ก่อนที่ตัวเองจะเผลอถอดแว่นออกอย่างไม่ได้คิดว่าจะมีใครมาเห็นหรือมาถ่ายรูปไปแบบนี้ เพราะโดยปกติแล้วฉันจะไม่ค่อยถอดแว่นและมักจะฝังใบหน้าที่ตอนเด็ก ๆ ใคร ๆ ก็มักจะบอกว่าฉันมีความสวยเป็นทรัพย์สมบัติที่น่าอิจฉาติดกายมาตั้งแต่เกิดแต่ด้วยสภาพที่อยู่อาศัยสิ่งแวดล้อมของสังคมที่ฉันต้องอยู่ร่วมด้วยมันช่างไม่เหมาะที่จะให้ดอกไม้งามได้เฉิดฉายเลยสักนิดเดียว ดังนั้นนี่จึงเป็นอีกหนึ่งปราการที่ฉันใส่เอาไว้เพื่อใช้ปกป้องตัวเองนอกเหนือจากเสื้อผ้าที่มักจะใส่มิดชิดเรียบร้อยไม่ให้เป็นที่สะดุดตาแม้จะรู้ดีว่าสักวันมันอาจจะไม่ช่วยอะไรเลยก็ตามทีแต่ก็ยังดีกว่าไม่ป้องกันอะไรเลย“ขนาดตอนพี่เห็นครั้งแรกนะพี่ยังอึ้งเลย หนอนนะหนอนน่าจะไปประกวดนางงามหรือไม่ก็ไปเป็นดารานะ ไม่น่ามาอุดอู้อยู่ที่นี่เลยว่าไหมหนอน”น้ำเสียงปนเสียดายถูกส่งออกมาจากคนด้านข้างด้วยเพราะเธอคิดแบบนั้นกับเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องจริง ๆ“...หนอน...”“คิดเหมือนพี่ไหมหนอน”“คะ...ค่ะ...พี่วิมลว่าอะไรนะคะ”ฉันที่จมอยู่ในภ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-16
Baca selengkapnya
บทที่ 9 กล้วยหอมจอมแสบ
“ป่านนี้คงกำลังเริงร่าอยู่กับสายลมซินะเจ้าถุงมือสุดที่รักของแม่...รู้ไหมว่าตอนนี้น่ะแม่อยากได้ลูกมาช่วยที่สุดเลย...งืออออ ~~ ถุงมือลูกแม่ ~~”ฉันเบะปากดวงตาเศร้าเหม่อลอยคิดไปถึงสิ่งที่มักจะช่วยไม่ให้ฉันไม่เจริญอาหาร“เฮ้ออออ ~~ แล้ววันนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้างเนี่ยเรา แค่ไอ้ไส้กรอกคอกเทลเมื่อเช้ายังติดตาไม่หายเลยไม่รู้ว่าวันนี้จะต้องพบเจอกับอะไรอีกบ้าง แต่ที่แน่ ๆ สงสัยวันนี้คงได้งดของกินไปหลายอย่างแน่เลยเรา...เฮ้อออออ ~~”ไหล่ที่ห่อเหี่ยวลงฉับพลันหลังจากที่สายตามองไปยังบูธที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลพร้อมกับลมหายใจที่ถูกถอดออกไปจนสุดปอดก่อนที่สองเท้าจะพาร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเดินไปยังจุดหมายปลายทางที่เป็นดังสถานที่ชี้ชะตาว่าวันนี้ตัวเองจะได้ตัดอาหารชนิดใดออกไปบ้าง...กระทั่งเมื่อฉันเดินมาประจำจุดที่สตาฟในงานได้เตรียมเอาไว้ให้แล้ว หลังจากทักทายสตาฟทั้งหลายที่ต่างคุ้นหน้าค่าตากันดีเพราะไม่ใช่เพิ่งจะร่วมงานนี้กันเป็นงานแรก ฉันก็เริ่มจัดข้าวของเตรียมรอรับผู้คนที่จะเข้ามาเพื่อลงทะเบียนเข้างานและหลังจากที่ฉันจัดข้าวของเพิ่งจะเสร็จเบื้องบนเองก็ไม่ได้ปล่อยให้ฉันต้องรอนานก่อนจะจัดการส่งหนุ่มร่างสูงโป
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-16
Baca selengkapnya
บทที่ 10 มะเขือไข่เต่าม่วง
“ฟู่ววววว ~~ ท่านกามเทพเจ้าขา ถ้าจะส่งคนมาจีบก็ช่วยริบคืนพลังพิเศษไปด้วยนะคะ...จะมาให้หนูเห็นอะไรแบบนี้หนูก็รู้หมดนะซิว่าสินค้ามันไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐาน (มอก.) เฮ่อ...เสียดายหน้าตาจริง ๆ”ฉันถอนหายใจก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้พลางนวดขมับ“นี่แค่คนแรกนะเนี่ย...จะรอดจนจบงานไหมว่ะไอ้หนอนเอ๊ย...!!”เสียงบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ โดยที่มือก็คว้านคลำหายาดมหงส์เงินกระปุกโตในกระเป๋าเพื่อเอามาดมให้ชื่นใจ ก่อนจะรีบสลัดภาพกล้วยหอมจอมแสบที่จะกลายเป็นฝันร้ายให้ออกไปจากหัวเพื่อรอรับผู้คนที่จะหลั่งไหลเข้ามาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้...จนเมื่อฉันไล่ตะเพิด ‘คุณกล้วยหอมจอมแสบ’ ออกไปได้แล้วหลังจากนั้นไม่นานฉันก็ต้องเผชิญเข้ากับวันนรกแตกของจริง เมื่อสิ่งที่ฉันคาดการณ์เอาไว้มันช่างต่างจากเหตุการณ์ตรงหน้าจนอดอกสั่นขวัญแขวนไม่ได้จริง ๆ“ตั้งสติเอาไว้นะไอ้หนอน แกต้องรอดออกไปจากดงกล้วยนี้ไปให้ได้นะ...ฟู่ววววว ~~ กล้วยหนอ...เอ๊ย! หยุบหนอ พองหนอ”ริมฝีปากบางขมุบขมิบประหนึ่งบริกรรมคาถาในขณะที่ดวงตาก็จับจ้องไปยังฝูงชนที่อีกไม่ช้าจะหลั่งไหลเดินตรงมายังจุดที่ฉันนั่งอยู่(แล้วแม่เอ๊ยยยย...!! อยากจะรู้จริง ๆ เลยว่าใครม
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-16
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status