Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ

ณ ห้องสมุดกลางประจำจังหวัด“อ๊ะ....อะ...อื้ออออ ~~ เร็วอีกนิดค่ะ ฉันใกล้จะเสร็จแล้ว”“ซี๊ดดดด…มะ...ไม่ทันแล้วผมไม่ไหวแล้ว อะ...อะ...อ่า...~~”ซ่าาาา ~~“เฮ้ออออ...ซวยแต่เช้าเลยไอ้หนอนเอ๊ย...!!”ริมฝีปากเรียวสวยสบถขึ้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดหลังจากภาพอุบาทว์ปรากฏขึ้นให้เห็นชัดระดับ 4K อีกครั้ง จนเจ้าตัวต้องรีบวิ่งแจ้นไปหาน้ำล้างตาแม้จะรู้ดีว่าน้ำที่สาดเข้าใบหน้าไม่อาจล้างภาพอัปมงคลนี้ไปได้ย้อนไปก่อนหน้านี้ ~~ตึก...ตึก...ตึกๆๆเสียงพื้นกระเบื้องที่ถูกรองเท้าส้นเตี้ยกระทบดังขึ้นเป็นจังหวะเร่งเร้าบ่งบอกได้ดีว่าเจ้าของรองเท้ากำลังเร่งความเร็วเพื่อให้ตนเองไปให้ถึงจุดหมายได้ทันเวลามากแค่ไหน“แย่แล้ว...แย่แล้วจะทันไหมเนี่ย โอ๊ยยยย...นี่ถ้าไม่เป็นเพราะว่ามือถือแบตหมดจนนาฬิกาปลุกไม่ดังแล้วล่ะก็คงไม่ต้องรีบมาจนลืมเอาถุงมือที่พระอาจารย์ลงคาถามาด้วยหรอก เฮ้ออออ...”เรียวปากที่ขยับบ่นงึมงำกับตัวเองหลังจากที่สองขากำลังสาวเท้าวิ่งทำความเร็วเพื่อมาตอกบัตรทำงานให้ทันเวลาด้วยเพราะว่าถ้าหากช้าไปกว่านี้อีกห้านาทีเงินพิเศษที่จะได้ในตอนสิ้นเดือนสำหรับพนักงานที่ไม่ขาดลามาสายเลยในเดือนนี้ก็อาจจะชวดไปเพียงแต

“กรี๊ดดดด...หมอ…!!”ฉันถึงกับกรีดร้องเสียงหลงดังลั่นอยู่ในนิมิต และในขณะที่หนังเรตอาร์ตรงหน้ากำลังจะรันภาพเคลื่อนไหวในฉากต่อไปเสียงเรียกของป้าเนียนก็ทำให้ฉันหลุดออกมาจากภาพสัปดนได้อย่างพอดิบพอดี“ไอ้หนอน! เอ็งเป็นอะไรไปวะ”ป้าเนียนโพล่งขึ้นมาคนแรกด้วยความรู้สึกที่ทั้งตกใจและเป็นห่วงในเวลาเดียวกันหลังจากที่แกเห็นว่าฉันนิ่งไปไม่โต้ตอบ และด้วยอาการของฉันในเวลานี้นั้นก็ทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องตื่นตระหนกตกใจไปตาม ๆ กัน"ปะ...ป้า...!!" ฉันเรียกผู้ใหญ่ของตัวเองเสียงสั่น“คุณชมพูสิรินค่ะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” พยาบาลสาวหนึ่งในสามคนถามฉันด้วยสีหน้ามีกังวลและในจังหวะที่ฉันกำลังสับสนมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อครู่นี้อยู่นั้นจู่ ๆ คุณหมอที่ฉันเพิ่งเห็นภาพเรตอาร์ของเขาและการกระทำอนาจารของเขากับร่างใครก็ไม่รู้ก็ได้เอ่ยถามอาการฉันขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับยื่นมือออกมาแตะมือฉันอีกหนพอดี..."คุณชมพูสิรินเป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ"แปะ...วูบ!(เวรล่ะ! อย่าบอกนะว่า...)จากนั้นภาพต่อเนื่องจากเหตุการณ์ในนิมิตก่อนหน้านี้ก็พลันบังเกิดขึ้นมาอีกครั้ง โดยที่ครั้งนี้นอกจากฉันจะเห็นการกระทำอันน่าสะอิดสะเอียนขอ

นับจากนั้น...ก็ยังมีอีกหลายเหตุการณ์ที่เริ่มทำให้ฉันมั่นใจแล้วว่าฉันได้รับพลังพิเศษมาจริง ๆ เพียงแต่มันเป็นพลังพิเศษที่พิลึกพิลั่น แปลกประหลาดเสียจนไม่สามารถจะเอาไปคุยหรือเอาไปปรึกษาผู้รู้ที่ไหนได้ มันเป็นพลังพิเศษที่ไม่ว่าใครก็คงไม่อยากจะมี และความพิเศษนี้จะเกิดขึ้นได้ในสองกรณีหลังจากที่ฉันพิสูจน์มันมาแล้ว หนึ่งก็คือเพียงแค่มือของฉันได้สัมผัสเข้ากับผิวหนังของ ‘ผู้ชาย’ ไม่ว่าจะเป็นส่วนไหนของร่างกายของเขาคนนั้นก็ตาม ภาพนิมิตเกี่ยวกับการร่วมรักของผู้ชายคนนั้นจะฉายวาบขึ้นมาในหัวของฉันทันทีชนิดที่ว่าความคมชัดระดับ 4K อีกทั้งยังมีเสียงเซอร์ราวด์แถมมาพร้อมเป็นของกำนัลพิเศษแบบไม่ต้องร้องขอ เพราะฉะนั้นข้อนี้จึงเป็นข้อได้เปรียบของฉันเพราะถ้าฉันไม่จับโดนตัวใครนิมิตก็จะไม่บังเกิด ส่วนในกรณีที่สองก็คือถ้าหากว่ามือของทั้งฉันและผู้ชายคนนั้นสัมผัสกันโดยตรง...หึ...ภาพฟูลเอชดีก็จะพุ่งกระแทกเข้าหน้ามาให้เห็นทันที ดังนั้นข้อนี้จึงเป็นข้อที่ฉันควรระวังมากที่สุด...และที่สำคัญใครมันจะไปรู้บ้างว่าภาพที่ฉันเห็นนั้นไม่ใช่แค่ภาพคมชัดระดับ 4K แต่มันยังเป็นภาพนิมิตที่ได้เห็นยังเป็นภาพเคลื่อนไหวที่เสมือนกับว่าฉั

ซ่าาาา ~~สองมือที่วักน้ำเข้าหน้าตัวเองแบบไม่กลัวว่าเครื่องสำอางที่ประทินบนใบหน้าบาง ๆ จะหลุดออกไป เพราะถ้ามันสามารถหลุดออกไปพร้อมกับภาพที่ยังคมชัดอยู่ในหัวได้ฉันเองก็ไม่นึกเสียดายเลยสักนิด“เมื่อไหร่ไอ้พลังบ้า ๆ นี่มันจะหายไปสักทีนะ”ดวงตากลมโตที่สั่นระริกยามมองภาพตัวเองที่สะท้อนจากกระจกบานใหญ่ฉายแววท้อใจอย่างไม่ปิดบัง“หึ...นี่นะหรือ...นพนภา...ไม่ใช่ล่ะ..นี่นะหรือชมพูสิรินบรรณารักษ์สาวที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบและเจ้าระเบียบที่สุดในหอสมุดแห่งนี้ เฮ้อะไรจ๊ะ...อุตส่าห์รักษาภาพพจน์มาอย่างดีกลับมาสติแตกเอาวันนี้ได้ เฮ้ออออ ~~”คำพูดตัดพ้อที่มีต่อตัวเองถูกส่งออกมาเบา ๆ ยามมองไปยังสภาพใบหน้าที่เปียกปอนเพียงเพราะต้องการจะชะล้างสลัดให้ภาพอุจาดหลุดออกไปจากสมองเพียงแต่...สิ่งที่ฉันทำไปมันช่างน่าขันสิ้นดี...ร่างบางเช็ดหน้าเช็ดตาแล้วพยายามเรียกสติให้กลับมาสุขุมดังเดิม ก่อนที่ตัวเองจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้งแล้วเดินกลับมานั่งประจำตำแหน่งดั่งที่เคยนั่งอยู่ทุกวันแต่ทว่า...ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างที่พานพาให้ขนบนหัวลุกแปลก ๆ นั้นมันกลับทำให้หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ และไม่รู้ว่าเป็นเพร

“ป่านนี้คงกำลังเริงร่าอยู่กับสายลมซินะเจ้าถุงมือสุดที่รักของแม่...รู้ไหมว่าตอนนี้น่ะแม่อยากได้ลูกมาช่วยที่สุดเลย...งืออออ ~~ ถุงมือลูกแม่ ~~”ฉันเบะปากดวงตาเศร้าเหม่อลอยคิดไปถึงสิ่งที่มักจะช่วยไม่ให้ฉันไม่เจริญอาหาร“เฮ้ออออ ~~ แล้ววันนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้างเนี่ยเรา แค่ไอ้ไส้กรอกคอกเทลเมื่อเช้ายังติดตาไม่หายเลยไม่รู้ว่าวันนี้จะต้องพบเจอกับอะไรอีกบ้าง แต่ที่แน่ ๆ สงสัยวันนี้คงได้งดของกินไปหลายอย่างแน่เลยเรา...เฮ้อออออ ~~”ไหล่ที่ห่อเหี่ยวลงฉับพลันหลังจากที่สายตามองไปยังบูธที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลพร้อมกับลมหายใจที่ถูกถอดออกไปจนสุดปอดก่อนที่สองเท้าจะพาร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเดินไปยังจุดหมายปลายทางที่เป็นดังสถานที่ชี้ชะตาว่าวันนี้ตัวเองจะได้ตัดอาหารชนิดใดออกไปบ้าง...กระทั่งเมื่อฉันเดินมาประจำจุดที่สตาฟในงานได้เตรียมเอาไว้ให้แล้ว หลังจากทักทายสตาฟทั้งหลายที่ต่างคุ้นหน้าค่าตากันดีเพราะไม่ใช่เพิ่งจะร่วมงานนี้กันเป็นงานแรก ฉันก็เริ่มจัดข้าวของเตรียมรอรับผู้คนที่จะเข้ามาเพื่อลงทะเบียนเข้างานและหลังจากที่ฉันจัดข้าวของเพิ่งจะเสร็จเบื้องบนเองก็ไม่ได้ปล่อยให้ฉันต้องรอนานก่อนจะจัดการส่งหนุ่มร่างสูงโป