บทที่ 12 ลาสบอส

อากาศบริสุทธิ์ภายใต้ต้นหูกวางขนาดใหญ่ที่ฉันเลือกมานั่งเคลียร์สติไม่อาจทำให้อาการพะอืดพะอมที่ยังคงคลุ้งอยู่ในลำคอให้หายไปเลยสักนิด

“อุแหวะ!! ไม่ไหว...ไม่ไหว เมื่อไรจะจบงานนะ นี่ถ้าต้องเจออีกสักดุ้นสองดุ้น เอ๊ย! คนสองคน คงได้อ้วกพุ่งใส่หน้าเจ้าของภาพอย่างแน่นอน เฮ้ออออ...อาหารกี่ชนิดแล้วว่ะเนี่ยที่ต้องถูกตัดออกไป”

เสียงถอนหายใจถูกส่งออกมาหลังจากเคลียร์ความเปรี้ยวอมขมที่อยู่ในลำคอไปได้ ก่อนที่สายตาที่ถอดมองไปเพื่อหาสิ่งประโลมใจหรือจะพูดง่าย ๆ คือเพื่อให้ลืมภาพในนิมิตที่เห็นก่อนหน้านี้

จากนั้นฉันใช้เวลาอยู่ใต้ต้นหูกวางไม่นานมากนักด้วยเพราะเกรงใจน้องวุ้นที่แม้ว่าเธอจะบอกว่าตรงจุดนั้นไม่น่าจะยุ่งแต่ที่ฉันนั่งดูอยู่ไกล ๆ น้องก็ไม่ได้หยุดมือเลยเหมือนกันก็ได้เดินไปกลับไปสู่สถานที่อันน่าหวาดหวั่นอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้...สิ่งที่ฉันไม่อาจล่วงรู้ได้เลยนั่นก็คือ...ฉันกำลังจะเจอคนที่จะมาเปลี่ยนสิ่งที่ฉันกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้แบบชนิดที่เรียกว่า ‘หน้ามือเป็นหลังมือ’

“ขอบคุณนะคะน้องวุ้น เดี๋ยวพี่ดูแลต่อเองค่ะ”

ฉันพูดกับน้องนักศึกษาที่บัดนี้เหงื่อซึมเต็มกรอบหน้าพร้อมกับสีหน้าที่อิดโรยอย่างเห็นได้ชัด

“ให้หนูช่วยต่อไหมคะ” น้องวุ้นยังคงแสดงความมีน้ำใจต่อ

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมาก ๆ นะคะ น้องวุ้นไปพักเถอะค่ะ” ฉันระบายยิ้มตอบ

“โอเคค่ะ ถ้างั้นวุ้นขอตัวก่อนนะคะ”

นักศึกษาสาวส่งยิ้มหวานมาให้ก่อนจะเดินออกไปจัดการงานของตัวเองต่อ ส่วนฉันก็กลับมาเตรียมตัวสแตนด์บายอีกครั้งอีกทั้งยังพร้อมแล้วที่จะรับดุ้น เอ๊ย! คนมาร่วมงานคนใหม่...

จากนั้นไม่นานนัก...เสียงทุ้มละมุนแต่ทว่ากลับมีพลังบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้ก็ได้เอ่ยขึ้นในขณะที่ฉันกำลังก้มหน้าไปหยิบยาดมในกระเป๋ามาเตรียมเอาไว้สู้ศึกจนฉันต้องรีบเงยหน้าขึ้นมาดูว่าเจ้าของเสียงที่ได้ยินอยู่นี้เป็นใคร

“เอ่อ...ขอโทษนะครับ พอดีผมลืมบัตรเชิญไว้ที่รถอยากจะเข้าไปในงานสัมมนา...รบกวนช่วยตรวจสอบชื่อให้หน่อยได้ไหมครับ...??”

และในจังหวะที่ฉันเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียงนั้น ภาพของชายหนุ่มตรงหน้าที่มีแสงแดดทอดเป็นเงาส่องสะท้อนอยู่ด้านหลังก็ยิ่งส่งให้เขาดูสูงสง่าดั่งรูปปั้นเทพเจ้ากรีก...

(หล่อทะลุแดดเลยพ่อคุ๊ณ...) 

พ่อหนุ่มลูกครึ่งละตินหน้าตาดีที่ดูดีแบบ ตะโกน! เขาที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นจนเห็นท่อนแขนพร้อมเส้นเลือดปูดโปนโดยเฉพาะแววตาประกายเสน่ห์เย้ายวนดูอบอุ่นจนคนที่สบตาด้วยสามารถอ่อนยวบได้ในทันที และด้วยภาพตรงหน้านี้สิ่งที่ตะโกนอยู่ในหัวก็คือคำนิยามแรกที่ฉันมีให้กับผู้ชายตรงหน้า ผู้ชายที่ทำให้หัวใจแสนด้านชาของบรรณารักษ์หน้านิ่งอย่างฉันถึงกับเต้นผิดจังหวะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“...............”

“คุณครับ...??”

“...............”

“เอ่อ...คุณครับได้ยินผมไหมครับ”

พ่อเทพบุตรของฉันเอ่ยปากเรียกฉันอีกครั้งพร้อมกับโบกไม้โบกมือตรงหน้า

“คะ...ค่ะ...มะ...มีอะไรให้ช่วยหรอคะ”

“พอดีผมลืมบัตรเชิญไว้ที่รถน่ะครับ ผมรบกวนคุณช่วยตรวจสอบชื่อให้ผมหน่อยได้ไหมครับ พอดีมันใกล้จะเริ่มงานแล้วผมกลัวว่าถ้ากลับไปที่รถแล้วมันจะไม่ทันเริ่มงาน”

คนตรงหน้าอธิบายเพิ่มเติมถึงเหตุผลเพื่อขอความเมตตา

“อะ...อ๋อ ได้เลยค่ะ รอสักครู่นะคะ”

ฉันรีบเรียกสติตัวเองกลับมาแล้วจัดการตรวจสอบรายชื่อผู้ร่วมงานที่ถูกแยกเอาไว้อีกแฟ้มหนึ่งและถือว่าเป็นผู้ร่วมงานระดับ VIP ของงานนี้

“เอ่อ...คุณจะไม่ถามชื่อผมหน่อยหรอครับ”

คนตรงหน้าพูดขึ้นหลังจากที่เขาเห็นฉันไล่หาชื่อในแฟ้มข้อมูล และทันทีที่เขาพูดขึ้นมาใบหน้าของฉันก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

(กรี๊ดดดดด...ไอ้หนอนปล่อยไก่ตัวเบ้อเร่อเลย... >.<)

“แหะๆ ขอโทษด้วยนะคะ ขอทราบชื่อด้วยค่ะ”

พวงแก้มเนียนใสบัดนี้พลันระบายไปด้วยเลือดฝาดที่ไม่ได้เกิดจากอากาศที่ร้อนแต่ทว่า...เกิดจากอะไรนั้นเจ้าของแก้มเนียนรู้ตัวเองดีที่สุด...

“ผมชื่อ...”

และทันทีที่ฉันได้รับชื่อจากคนตรงหน้ามาสายตาก็รีบพาไล่หาข้อมูลลงในแฟ้มเอกสารทันที ก่อนที่ไม่นานนักรายชื่อของพ่อเทพบุตรจะปรากฏขึ้นพร้อมกับข้อมูลเพิ่มเติมที่สลักเอาไว้อยู่ทางด้านหลังชื่อเพื่อบ่งบอกให้รู้ถึงสถานะและความสำคัญของเขา...

--- ฮันโดร Talk ---

ผมรีบเร่งขับรถหรูที่ถูกเตรียมเอาไว้เพื่อตรงมุ่งไปยังงานสัมมนาที่ถูกจัดขึ้นมาเพื่อเปิดตัวหนังสือเล่มใหม่ของผมโดยเฉพาะ และถ้าหากไม่เป็นเพราะเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวมีปัญหาแล้วละก็ผมคงไม่ต้องมาเจอเครื่องบินดีเลย์จนต้องมาควบรถหรูฝ่ารถติดมาจนเกือบจะเสียการทั้งที่มันเป็นงานเพื่อหนังสือใหม่ของผมแท้ ๆ

กระทั่งเมื่อรถจอดเข้าเทียบยังที่จอด VIP ที่ทางมหาวิทยาลัย X จัดเตรียมเอาไว้ให้ สองเท้ายาวก็รีบสาวก้าวเดินไปจนลืมสิ่งสำคัญนั่นก็คือบัตรเชิญสำหรับแขก VIP ที่จะเอาไว้ใช้เข้างาน

“ไอ้ฮัน! ไอ้เวร! ลืมการ์ดเชิญได้ไงว่ะ แล้วนี่ถ้าจะเดินกลับไปเอาที่รถอีกครั้งคงจะไม่ทันการณ์ล่ะมั้งเนี่ย”

ผมสบถกับตัวเองด้วยเพราะทั้งรู้สึกหงุดหงิดในความสะเพร่าของตัวเองและอากาศที่ร้อนระอุทะลุปรอทแตกของประเทศบ้านเกิดของแม่ผู้ให้กำเนิดของตน

‘ฮันโดร คารอส’ หรือจะเรียกว่า ฮัน...เอาจริงก็ฮันนี่ (เหอะน่าอายเป็นบ้าแม่นะแม่ตั้งให้ซะบ้องแบ๊วเชียว)

นั่นคือชื่อของผม...คุณหมอศัลยกรรมทางเดินปัสสาวะเพศชายที่ใคร ๆ ก็ต่างขนานนามว่าเป็นหมออัจฉริยะที่หาได้ยากในยุคนี้ อีกทั้งยังรูปหล่อตามสไตล์หนุ่มลูกครึ่งที่มีพ่อเป็นผู้ทรงอิทธิพลสุดฮอตอยู่ประเทศแถบคาบสมุทรไอบีเรีย ส่วนแม่ก็เป็นถึงคุณหมอศัลยกรรมที่ทั้งสวยทั้งเก่งแถมทั้งสองยังโคตรรวยเพราะเป็นตระกูลเก่าแก่ด้วยกันทั้งสองฝ่าย

และนอกจากตัวผมจะเป็นหมอแล้วผมยังมีงานอดิเรกอีกหนึ่งอย่างคือการเป็นนักเขียนเงาออกหนังสือเพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้กับพวกผู้ชายที่น้อยเนื้อต่ำใจในอวัยวะเพศของตัวเอง และในตอนนี้ยังพ่วงด้วยตำแหน่งใหม่ล่าสุดคืออาจารย์มหาวิทยาลัยที่ทางมหาวิทยาลัยนี้เชิญมาเป็นพิเศษอีกด้วย...

เพียงแต่...ใครจะไปรู้ว่าภายใต้รูปลักษณ์งดงามดุจดั่งลูกรักพระเจ้าโปรไฟล์สุดเพอร์เฟกต์...ผมจะกลับมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่...