Mag-log in
Kailan ba siya pinili ni Ralph? Sanay na siyang laging naiiwan at pinababayaan. Ang mga kamay ni Ralph na nasa kanyang gilid ay dahan-dahang nagngitngit. Isang matalim na liwanag ang kumislap sa kanyang mga mata, pero bago pa siya makapagsalita, nag-panic na si Aubrey.Hinawakan niya ang braso ng lalaki, nanginginig ang boses habang umiiyak, “Ralph, iligtas mo si Dustin! Pamangkin mo siya!”Nagdilim ang tingin ni Ralph, hindi mabasa ang kanyang emosyon. “Asawa ko rin si Luna.”“Fine…” Bigla na lamang tumawa si Aubrey, ang mga mata ay puno ng mapait na pagkabigo. “Hayaan mo na lang na huwag matahimik ang kuya mo sa hukay! Hayaan mong sumama na si Dustin sa kanya! Ipakita mo sa kanya na ang sarili niyang kapatid ay walang pakialam sa kaisa-isa niyang anak!”“Ralph, paano mo haharapin si Randall?”Ang kanyang mga paratang ay tumama na parang mga kutsilyo. Napapikit si Ralph sa tindi ng sakit. Nangako siya sa harap ng puntod ng kanyang kuya na poprotektahan niya ang kaisa-isang anak nito
“Paano mo nalaman?” Dahil sa gulat, hindi napigilang mabulalas ng lalaking may tattoo ang kanyang tanong, pero agad siyang napatahimik ng isang babalang tingin mula sa lalaking may peklat.Hindi rin makapaniwala ang lalaking may peklat. Habang inuutusan ang kanyang mga tauhan na itali si Dustin sa isa pang upuan, hindi niya inalis ang paningin kay Luna.Ang babaeng ito… na akala niya ay isa lamang hamak na bagitong doctor ng traditional medicine… ay matalas pala ang utak. Kahit sa ganitong sitwasyon, nananatili siyang kalmado para makipagnegosasyon sa mga kidnapper. Mas matapang siya kumpara sa mga pinalaki-sa-layaw na mga dalaga mula sa mga prestihiyosong pamilya.Naningkit ang mga mata ng lalaki. “Sino ka ba talaga?”Nanatiling matatag ang boses ni Luna. “Hindi ba’t tinawagan niyo si Ralph habang nasa loob tayo ng sasakyan?”“Anong ibig mong sabihin?” Kumunot ang noo ng lalaking may peklat. Hindi niya makuha ang gustong sabihin ng babae.Ang sabi lang sa kanila ng nag-utos ay isa lan
Ang grupong ito ay halatang mga desperadong kriminal. Pera lang ang habol nila. Ano ba naman ang sampung milyon, kahit dalawampung milyon pa ay walang halaga kay Luna.Nag-atubili ang lalaking may tattoo at awtomatikong tumingin sa lalaking may peklat. “Boss... ganoon ba talaga siya kayaman?”“Puwede ko pang dagdagan.” Nang makitang natutukso sila sa kanyang alok, sinamantala ni Luna ang pagkakataon at nang-akit pa, “Kung sasabihin niyo sa akin kung sino ang nag-utos sa inyo, magdaragdag ako ng limang milyon pa. Labinlimang milyon sa kabuuan.”Labinlimang milyon.Hindi lang ang lalaking may tattoo, kundi pati ang ibang mga lalaki ay nagningning ang mga mata sa sinabi niya. Sa simula, ang limang milyon ay mahahati-hati lang sa halos limang daang libo bawat isa. Malaking halaga na iyon. Pero labinlimang milyon? Kahit kumuha pa ang kanilang boss ng malaking parte, bawat isa sa kanila ay makakakuha ng hindi bababa sa isang milyon. Isang milyon… isang halagang baka abutin ng buong buhay ang
Namumula ang mga mata ni Aubrey, para bang anumang oras ay mawawalan na siya ng bait sa kaba. Dahil sa matinding pagkabalisa, nanginginig siyang nagsalita, “K-kanina lang… M-may tumawag at sinabihan akong iligtas si Dustin nang mag-isa…”Agad na nakuha ni Ralph ang ibig sabihin ng babae. “Saan mo siya dapat iligtas?”“D-dito…” Nagmamadaling binuksan ni Aubrey ang kanyang phone at iniabot ito sa lalaki.Nasa parehong industrial area lang ang lokasyon.Dinukot ng mga taong iyon ang asawa niya at pamangkin.Saglit na tiningnan ni Ralph ang babae bago nag-iwas ng tingin. Habang naglalakad nang mabilis patungo sa sasakyan, malamig niyang sinabi, “Ako na ang pupunta. You go home and wait.”“Hindi…” Natatarantang hinawakan ni Aubrey ang kanyang braso. “Anak ko si Dustin! Kinidnap siya. Paano ako makakauwi at maghihintay lang?”Nagdududa siyang tiningnan ni Ralph pero ayaw na nitong mag-aksaya pa ng oras. “Sumakay ka na sa sasakyan.”“Sige.” Paulit-ulit na tumango si Aubrey at nagmamadaling
Sa katunayan, gifted child na talaga si Luna simula bata pa lamang. Habang ang ibang mga bata ay nag-aaral para makakuha ng grades na 90-100, siya naman ay nag-aaral para mas higit pa doon ang makuha niya.Nanatili siya sa lab hanggang gabi, lunod na lunod sa trabaho kaya hindi na niya napansing nakaligtaan na pala niyang kumain. Nang matapos na ang lahat, sabay-sabay na humataw ang gutom at pagod sa kanya.Wala si Dani, at wala rin siyang ganang kumain sa labas. Nagpasya na lamang siyang umuwi para magluto ng mga lumpia.Pagkakuha ng kanyang phone at bag, tumungo na si Luna sa underground parking para magmaneho pauwi.Ang building ng Montenegro Corp ay itinayo sa napakalaking halaga at maingat na nami-maintain, malayo sa madidilim at nakakasakal na parking sa ibang lugar. Maliwanag na mga LED lights ang tumatanglaw sa bawat sulok, na para bang maliwanag pa rin na parang araw. Ang mga surveillance cameras ay nasa lahat ng dako. Ligtas dito kaya kahit kailan ay hindi natakot si Luna
Natigilan si Divina sa biglaang tanong nito. “Napakaganda ng pangalan ng batang iyon… Luna. Sinasabi ko talaga sa ‘yo. Napakaganda niya, at mabuti ang kanyang pagkatao—”"I'm going to the US right now."Nang lumabas ang pangalan sa bibig sa matanda, pinutol na ni Hunter ang masiglang pagpuri nito. “Pagbalik ko, gusto mo bang ipakilala siya sa akin?”Talagang curious si Hunter. Gusto niyang malaman kung ano’ng pinaplano ni Luna.“Seryoso ka ba?” Napangiti si Divina sa tuwa, pero biglang sumimangot. “Hindi mo na naman ako niloloko, ’di ba?”Agad na nakaramdam ng pag-aalala ang matanda. “Teka! At paano na ang girlfriend mo? Kung balak mong mag-two-timing, Hunter, sinasabi ko sa ‘yo—”“No, Lola.”Bahagyang nagsalubong ang mga kilay ni Hunter, bakas ang sakit ng ulo dahil sa matanda. Ngunit ang ngiti sa sulok ng kanyang mga labi ang nagkanulo sa kanya. “Anyway, don’t worry. I’ll be back.”***Mahimbing pa rin ang tulog ni Luna at nagising lamang siya nang tumunog nang malakas ang alarm







