KABANATA 7

Nang marinig ang malamig at payak na tinig nito, tila may kumurot sa puso ni Ralph.

Kumunot ang noo niya. “Bakit bigla mo na lang itinatapon? Don’t you treasure this wedding dress?”

Hindi ito itinanggi ni Luna.

Sa loob ng tatlong taon, naglaan siya ng puwang sa closet para sa wedding dress niya. Ipinapalinis pa niya ito taun-taon, pinapanatili sa maayos na kondisyon.

Ngunit iniingatan niya iyon dahil naniwala siyang ang kasal ay minsan lang nagaganap sa isang buhay, at dapat itago ang wedding dress bilang alaala.

Ngayon, malapit na silang maghiwalay.

At hindi rin magtatagal, ikakasal na si Ralph sa babaeng minamahal niya.

Ang wedding dress na ito, gaya niya, ay isa na lamang walang saysay na bagay sa pamilya.

Napangiti siya. “Sira na kasi ito. Kamakailan ko lang nalaman na may malaking butas na pala.”

“Huwag mong basta itapon.”

Nakita ni Ralph ang pilit na ngiti sa labi ng asawa at inakalang nahihirapan si Luna na pakawalan ito. “Well, I'll ask the bridal shop to take it away and see if it can be repaired...”

“Huwag na.” Umiling si Luna, tuwirang tumingin sa lalaki. “Hindi na maaayos ang bagay na may malaki nang sira.”

Ang totoo, ang tinutukoy niya ay hindi ang wedding dress.

Kundi ang puso niya.

Kundi ang kanilang kasal.

Hindi na niya hinintay pang makapagsalita si Ralph. Tinalikuran niya ito at naglakad papasok ng bahay.

Napansin naman ni Ralph na medyo paika-ika pa rin ang asawa, at doon lamang siya natauhan. Agad niyang hinabol si Luna.

“Sandali, nasugatan ka ba? It's been two or three days, why are you still limping?”

Nagbaba ng tingin si Luna. “Halos pagaling na sana ako, pero pinaluhod ako ni Lola Nancy kagabi ng apat na oras sa harap ng mansyon.”

“What did you say?”

Nanlaki ang mga mata ni Ralph, at nang hindi sinasadyang napatingin sa namamagang palad ni Luna, para bang luluwa na ang mga mata niya.

“And your hand, how come…”

Napakurap si Luna. “Binugbog nila ako.”

Kaswal ang tono ng babae, wala ni bakas ng hinaing, dahilan para mapakunot ang noo ni Ralph.

“Bakit ka naman lumuhod nang ganoon katagal, tapos…”

Hindi na niya kayang ipagpatuloy ang iniisip. Hindi ba’t tinuturing na pamilya ng mga Montenegro ang asawa niya? Paanong nagawa ng mga ito na saktan si Luna sa pagbabalik nito?

Tiningala naman ni Luna si Ralph, at biglang bumalik sa isip niya ang panahong buong puso siyang nagnanais na siya ang mapangasawa ni Ralph.

Sa totoo lang, inasam niya talaga na sabay silang tumanda.

Nanahimik siya sandali, pinipigilan ang pagkalat ng pait sa kanyang dibdib. Hanggang sa tuluyan niyang sagutin ang tanong sa mukha nito.

“Hindi ka kasi sumama sa akin…”

Pinilit pigilan ni Ralph ang hindi maipaliwanag na inis sa puso niya, nilunok ang bara sa kanyang lalamunan. “At nakakangiti ka pa? Doesn’t it hurt?”

“Masakit.” Tumango si Luna. “Pero nasanay na ako.”

“Nasanay?”

“Oo.”

Mahinang pinisil ni Luna ang palad niya, nanatiling kalmado at nagpaliwanag, “Whenever you don’t go with me to the family dinner, ganito ang parusa nila sa akin.”

Pero ang katotohanan, higit pa roon ang parusa.

Mula pagkabata hanggang paglaki, kapag may kahit maliit siyang nagawa na ikinagalit ng Lola Nancy niya, hindi siya nakakaligtas sa parusa.

Ang sementadong kalsada na kung minsan ay pinupuno ng maliliit na bato ay sadyang inilaan para sa kanya.

Hindi pa man siya tumatagal ng isang taon sa mga Montenegro noon, anim na taong gulang pa lamang siya, marunong na siyang lumuhod ayon sa nais ng Lola niya.

Ang tuhod, binti, at paa niya ay tuwid na tuwid, nakahanay sa mga bato.

Lumuhod si Ralph at marahang iniangat ang laylayan ng palda niya. Saka tumambad sa kanya ang tuhod nitong namamaga at nangingitim. Pati mga binti, puro pasa. Sa puti at makinis nitong balat, lalo lamang lumutang ang mga pasa.

Kung ikukumpara sa bahagyang pamumula ng tuhod ni Aubrey noong nakaraang araw, walang-wala iyon sa dinanas ni Luna.

Umigting ang galit sa dibdib ni Ralph. Binuhat niya ang asawa at inilapag sa sofa, nakakunot-noo. “Why didn't you call me when you were beaten?”

Matagal nang magkatunggali ang pamilya Camero at Montenegro. Nitong mga nakaraang taon, simula nang hawakan ni Hunter ang negosyo ng mga Montenegro, naging mas ganid ito sa mga pagbabago sa kumpanya dahilan para mas lumaki ang pagitan ng dalawang pamilya.

Pero hindi inakala ni Ralph na hahantong sa ganito na aapihin nila ng todo ang asawa niya.

Kalmadong tumingin si Luna sa kanya. “Hindi ba’t sabi mo, may emergency kang aasikasuhin kaya umalis ka? IAkala ko baka sobrang importante niyon, kaya hindi na kita inistorbo.”

Tila nagbara ang lalamunan ni Ralph, sandaling napaisip kung iiwan pa rin ba niya ang asawa nang gano’n para lang pigilan ang blind date ni Aubrey kung ang kapalit niyon ay ang ganitong parusa kay Luna.

Alanganing iniangat niya ang tingin, tumama sa maamo at mabait nitong mukha. Nanikip ang dibdib niya.

Kinuha niya ang first aid kit at habang nilalagyan ng ointment ang mga sugat ng asawa, banayad siyang tinanong, “Why didn't you tell me about the beating you got before?”

Tahimik lamang si Luna. Noon kasi, buong puso niyang gustong maging asawa ng ikalawang tagapagmanan ng mga Camero.

Buong akala niya niya noon, si Ralph ay magiging mabuting asawa.

Sa paningin ng lahat, walang pinagkaiba ang mga Montenegro sa sarili niyang pamilya. Sino ba naman ang maglalakas-loob na ikuwento sa magiging asawa niya kung gaano kalupit ang trato ng pamilya sa kanya?

Hindi naman siya ganoong katanga.

At higit sa lahat, hindi siya ganoong kamahal ng asawa niya.

Alam niya iyon noon pa.

Hindi talaga siya mahal ni Ralph.

At nitong mga araw lang, tuluyan niyang natuklasan na hindi siya kailanman minahal nito.

Mabuti na lang, hindi siya kailanman sumandal sa pagmamahal ng iba para lang mabuhay.

Ipinatong ni Luna ang mga kamay sa hita niya, banayad na ikinuskos doon dulo ng daliri niya.

“Ayokong masangkot ka sa gulo sa pagitan ko at ng mga Montenegro,” mahina niyang sabi. “Kailangan pa rin ng pamilya mo na makipag-sosyo sa kanila.”

Hindi niya puwedeng sabihin ang totoo. Kaya’t kailangan niyang magsinungaling, gamit ang totoo ring damdamin.

Ngunit mas nagbara ang lalamunan ni Ralph nang marinig ito, na para bang may malaking pagkakautang siya sa asawa. Ang pagiging maunawain nito ay hindi dapat gawing dahilan para saktan siya.

Huminga nang malalim si Ralph, pinipigil ang pag-aatubili sa kanyang puso, at saka inabot niya ang ulo ni Luna at hinaplos na para bang pinapagaan ang loob nito.

“I'm sorry, I didn't do well this time. I forgot to spend our wedding anniversary with you a few days ago. Tell me, Luna, ano ang gusto mo? Ibibigay ko sa’yo.”

Bahay, sasakyan, alahas, bag… anumang bagay, madali para sa kanya.

“Hmmm…” Sandaling nag-isip si Luna, saka malinaw na nagpatuloy, “Gusto ko lang na magustuhan mo ang regalo ko sa birthday mo.”

“Iyon lang ba?”

“Yes, Ralph.” Marahan siyang tumango.

Sa edad na dalawampu, ang hiling lang ni Luna ay mapangasawa si Ralph.

Sa edad naman na dalawampu’t apat, ang hiling niya ay tuluyang makalaya kay Ralph… makalaya nang malinis at payapa.

Ngunit nang salubungin niya ang tapat na titig nito, nakunsensya siya sa unang pagkakataon.

Ilang saglit pa, tumunog ang phone ng lalaki.

Iba ang ringtone na ‘yon. Halatang espesyal.

Bumaba ang tingin ni Luna sa phone screen at nakita ang pangalan ni Aubrey doon.

Sinagot ito ni Ralph. Hindi alam ni Luna kung tungkol saan ang tawag ng babae, basta’t bigla na lang tumayo ang asawa niya na may nanlalamig na ekspresyon. “Is it serious? Bakit hindi ka man lang nagpasundo sa driver? You sprained your ankle? Send me the location. Papunta na ako.”

Pagkababa ng tawag, nagmamadali nang umalis si Ralph. Ngunit naalala niyang hindi pa siya tapos gamutin ang sugat n Luna. Naiwan sa kamay niya ang bulak na may gamot, hindi alam kung ipagpapatuloy ba ang ginagawa o iiwan na lamang iyon.

Inabot ni Luna ang cotton swab. “Kaya ko na. Gawin mo na ang kailangan mong gawin.”

Sabi nila, ang batang umiiyak ang siyang nakakatanggap ng kendi.

Pero iba ang buhay ni Luna.

Ang pag-iyak ay hindi lang ibig sabihin na walang kendi… kundi may kasamang palo at bulyaw.

Naisip niya noon, balang araw, makakabili rin siya ng kendi. Bibili siya ng marami.

“...Alright.”

Huminga nang maluwag si Ralph at hindi napigilang magpaliwanag,

“Aubrey was injured. It's inconvenient for her to be outside with the child alone. I'll go over and see.”

Pagkasabi noon, dali-dali itong umalis.

Hindi napigilang itanong ni Luna, “Bakit ni minsan hindi kita narinig na tinawag siyang ‘ate’?”