LOGINUmiiyak na nayakap ni Selina ang sarili habang nakahalukipkip sa tabi ng kama.
Tuliro ang isip habang ramdam pa ang sakit ng katawan lalo na ang ibabang bahagi niya. That man was a monster in bed. Her first time was a nightmare, with her body bruised and marked. She had thought that night would be memorable for her and Morris, but it turned out to be a violent encounter with a stranger who took her innocence. Sa nobyo niya dapat iyon, it was her anniversary gift. Napahigpit ang hawak niya sa roba niya ng may sunod-sunod na kumatok sa pinto. Bigla siyang kinabahan. Mabilis siyang tumayo para siguraduhing nakalock ang pinto pero huli na ang lahat nang bumukas iyon. Nanlamig si Selina sa kinatatayuan nang makita niya ang gulat na ekspresyon ng nobyo. Nabitawan nito ang pumpon ng bulaklak sa kamay nito. She was speechless and helpless nang hagurin nito ang hitsura niya na nagtagal sa leeg niyang puno ng kiss marks. Nakita niya na mula sa pagkagulat ay napalitan iyon ng pagsalubong ng mga kilay. Galit na itong nakatingin sa kanya. "What is the meaning of this, Selina?" Morris asked in disgust. Bago pa niya magawang makagpaliwanag ay narinig niya ang tinig ng kaibigan. "Oh my God, Selina! What happened to you?" May pag aalala sa tinig ni Tanya. Sumulyap siya dito at tumingin ng nagpapasaklolo. "Tanya, help me. I don't know what happened. A man suddenly came in my room and then- " natigil ang sasabihin pa sana niya ng salubungin siya nang malakas na sampal mula sa kung saan. "How dare you cheated on my son!" Galit na tinig iyon ng ina ni Morris. Nasa singkwenta na ito subalit posturang postura pa din. Sunod sunod siyang umiling. "It's not what you think, Mrs Fuentes. Hindi ako nagloko kay Morris." Mangiyak ngiyak na wika niya habang sapo ang nanakit na pisngi. Nanliit naman ang mga mata nito sa galit. "Itinatanggi mo pa din?! Eh, ayan ang ebidensya!" Turo nito sa kanya pagkuwa'y sa nakahigang lalaki na walang kamalay-malay sa nangyayari. "I knew you were only after my son's wealth. You're nothing but a gold-digger, I don't like you anyway!" Gigil na duro nito. Lumuluha na umiling siya at pilit na pinapaunawa sa mga ito na hindi siya nagloko at mahal niya ang anak nito. "Mahal ko si Morris! Hindi ko magagawang lokohin siya." Umiiyak na sabi niya. Sumulyap siya kay Morris na ngayon ay lumambot ang ekspresyon. Alam niyang mahal siya nito. "Morris, please believe me! Hindi kita niloko. That man he rap-." Naputol ang sasabihin ng muli siyang sampalin ng ina nito. "Sinong maniniwala sayo?! Hindi kami bulag para lokohin mo! Layuan mo ang anak ko! Nakakadiri Ka! Kung sinu-sino na lang siguro ang dinadala ka sa hotel para manghuthot sa yaman ng nakakasama mo!" Akusa nito sa kanya. Napasinghap siya sa narinig. Hindi niya kayang tanggapin ang mga akusa ng ina nito subalit sa pagkakataong iyon ay kailangan niyang tiisin upang makausap at mapaniwala ang nobyo na hindi siya nagloko. Umiiyak na bumaling muli siya kay Morris at hinawakan ang mga kamay nito. "Honey, hindi kita niloko! Hindi ko kayang gawin iyon sayo! Mahal na mahal kita, alam mo iyan." Nagsusumamong saad niya sa lalaki. Bago pa man ito makapagsalita ay malakas na siyang itinulak ng ina nito. "Don't touch my son! Simula ngayon huwag ka nang magpapakita sa anak ko! Maliwanag?!" asik nito pagkuwa'y bumaling sa anak. "Son, Morris, let's get out of here! That woman wasn't worthy of our family. You can see now what she's really like. She's a leech!" Anito na muli siyang tiningnan ng masama. Hinila na nito papalayo ang anak na hindi na nakapagsalita dahil sa mga nasaksihan. Umiiyak na tinawag niya si Morris. "Morris! Morris!" Hagulgol niya, naramdaman naman niya ang paghagod ng kaibigang si Tanya sa likuran niya. "Selina, I'm sorry..." anito. Tumingin siya dito. "Tanya, do you believe me? Hindi ko niloko si Morris." Aniya sa kaibigan. Tumango ito. "Alam ko, mahal mo si Morris. I'll try to talk to him okay?" Pag alo nito sa kanya. "Thank you, Tanya," umiiyak pa ding saad niya. Nagpaalam na din ito upang sundan ang mag ina. Sinabi nitong paliliwanag nito ang mga sinabi niya. Nang mawala na sa paningin niya ang kaibigan ay nanlulumong bumalik siya sa loob ng silid. Doon ay pinagpatuloy niya ang pag iyak. Ilan taong tumagal ang kanilang relasyon ng kanyang nobyo subalit dahil sa pangyayaring iyon ay nawala ang tiwala nito sa kanya. Ang mga pangarap nila na magkasama habang buhay mukhang malabo ng mangyari. Her dreams shuttered into pieces... and because of this man! Muhing sinulyapan niya ang lalaki, tahimik na nilapitan niya ito. "Because of you...." Galit na usal niya habang nakatingin sa nakatalikod na lalaki, mahimbing pa din itong natutulog. She thought of all sorts of evil ways to get revenge. But how? Should she strangle him? But what if he woke up before she could finish the job and killed her first, given his size? Maybe she could stab him instead, but she couldn't find a knife. All sorts of murderous thoughts crossed her mind, fueled by the anger she felt when she saw the object partially covered by the clothes on the floor. Kunot noong nilapitan iyon at napaawang ang labi nang damputin ang bagay. It was a silver gold plated pistol. It was small and handy. Bakit may dala itong baril? Hindi ba pinagbabawal ang pagdadala ng baril ng isang sibilyan? Is he a policeman or a politician? Or maybe a villain who kidnap and rape a woman like her? Kumulo ang dugo niya sa huling naisip. Siguro nga rapist ito na nagpapanggap na professional upang madaling makapang biktima. She's only a simple and weak woman, simple lang ang pamumuhay niya. Isang hamak na emplayado ng isang kumpanya. Ang kasalanan lang naman niya ay umibig siya sa nobyo na mayaman. Alam niyang mahirap lang siya at hindi nababagay kay Morris pero mahal din siya nito. Nangako na ito ng kasal sa kanya. At hindi ba at may surpresa nga sana ito sa kanya. Baka magpopropose na sana ito sa kanya ng kasal. Pero dahil sa lalaking ito! Sinira nito lahat ng mga plano nila! Ang pangarap niyang makasama ang pinakamamahal niya! Her anger erupted, and she lost control as she pointed the gun at the sleeping man. "Walanghiya ka! Sinira mo ang pangarap ko!" Asik niya saka walang anumang pinindot ang gatilyo. Napapikit siya sa pag aakalang mapapatay na niya ito subalit walang lumabas na bala. "Swerte mo, nakaligtas ka ngayon! Pero sa susunod na pagkikita natin sisiguraduhin kong mabubura ka na sa mundo!" Galit na sabi niya.Maaga pa, ngunit gising na si Rex. Tahimik ang buong bahay ni Mang Celso. Tanging mahinang tunog ng mga alon mula sa dalampasigan ang naririnig habang nakaupo siya sa maliit na mesa sa sala, hawak ang tasa ng kape na kanina pa niya iniinom. Ilang beses na siyang napatingin sa pintuan ng silid na tinutulugan nila ni Fleur. Mahimbing pa ring natutulog ang dalaga. Hindi niya alam kung anong oras ito nakatulog kagabi, pero alam niyang mas nauna siyang nakatulog kaysa rito. Ilang buwan na siyang nasa isla, at hanggang ngayon ay hindi pa rin niya alam kung ano ang eksaktong naghihintay sa kanya sa hinaharap. Hindi naman habang-buhay ay maaari silang manatili sa bahay ni Mang Celso. Malaki na ang naitulong ng matandang lalaki sa kanila. Bukod sa pagliligtas sa kanila mula sa dagat, pinatuloy pa sila nito sa bahay at binigyan ng matutuluyan habang hindi pa maayos ang panahon. Isa iyong malaking biyaya. Pero ayaw niyang abusuhin ang kabaitan nito. Kailangan niyang makahanap ng trabaho.
Nang gabing iyon, tumulong si Fleur sa paghahanda ng hapunan. Hindi siya sanay na nakaupo lamang at hinahayaan ang ibang tao na gumawa ng lahat para sa kanya. Kaya kahit ilang beses siyang sinabihan ni Mang Celso na magpahinga, tumulong pa rin siya. Samantala, abala si Rex sa labas. Nang matapos niyang magligpit, napansin niyang wala na ang ilan sa kanilang basang damit. Lumabas siya. At nakita niya si Rex na nagsasampay ng mga iyon. “Bakit hindi mo sinabi sa akin?” Napalingon ang binata. “Ano?” “Tutulungan sana kita.” “Hindi na kailangan.” Lumapit si Fleur at kinuha ang isang damit. “Ako na.” “Ako na nga.” “Rex.” “Fleur.” Pareho silang natahimik. Maya-maya, napangiti siya. “Ang kulit mo.” “Parang ikaw.” Napailing siya at itinuloy ang pagsasampay. Magkatabi silang gumagawa. Walang masyadong salita pero hindi iyon awkward. Parang normal na lamang sa kanila ang magkatabing gumagawa ng mga ganong gawain. Nang sabay nilang abutin ang isang damit, nag
Tirik na ang araw, ramdam ni Fleur ang mainit na buga ng electric fan. Matapos ang magulong gabi dahil sa bagyo, mahabang biyahe, at pagod na katawan, nahimbing ang tulog niya sa malambot na kutson na ipinahiram sa kanya ni Mang Celso. Hindi niya alam kung gaano katagal siyang natulog.Nang unti-unting dumilat ang kanyang mga mata, ilang sandali muna siyang nakatitig sa kisame bago niya tuluyang naalala kung nasaan siya. Wala na siya sa kubo. Nasa bahay siya ni Mang Celso.Dahan-dahan siyang bumangon at napatingin sa paligid. Tahimik ang maliit na silid. Pero may isang bagay agad na napansin niya. Wala doon si Rex.Bahagyang kumunot ang kanyang noo. Hindi niya alam kung bakit iyon ang unang bagay na pumasok sa isip niya.Nasaan si Rex?Napailing siya sa sarili.Bakit naman niya kailangang hanapin agad ang lalaki?Noong mga unang araw nito sa isla, wala naman siyang pakialam kung saan ito nagpupunta. Ngayon, parang naging natural na lamang sa kanya na malaman kung nasaan ito. Napansin
“Malapit na tayo,” saad ni Mang Celso mula sa unahan ng bangka. Dahan-dahang napatingin si Fleur sa direksyon ng bayan. Unti-unti nang lumilinaw ang mga kabahayan, mga tindahan, at ang pantalan na nagsisimula nang maging abala kahit maaga pa lamang sa kabila ng bagyong dumaan. Hindi niya namalayang mahigpit na pala ang kapit niya kay Rex, nakasubsob siya nang bahagya sa dibdib nito habang patuloy ang pag-indayog ng bangka sa alon. Sa bawat hampas ng hangin, lalo siyang napapalapit dito. At hindi siya tinutulak palayo ng binata. Sa halip, nanatili itong nakayakap sa kanya. Nang maramdaman nito ang bahagyang panginginig niya, mas hinigpitan nito ang yakap sa kanya. “You’re still cold,” mahinang sabi nito. Hindi iyon tanong. Bahagya siyang tumango, nakasubsob pa rin sa dibdib nito. “Oo…” Hindi na ito muling nagsalita, pero hindi rin ito bumitaw. Parang sinasabi ng yakap nito na hanggang makarating sila, doon lang siya pakakawalan. Makalipas ang ilang minuto ay tuluy
Buong gabi nilang tiniis ang malamig na ulan at malakas na hangin sa ilalim ng puno. Walang nakatulog. Paminsan-minsan ay sinusulyapan nila ang kubong unti-unting nilalamon ng bagyo. Hanggang sa wakas, unti-unting humina ang ulan. Ang mabangis na hangin ay naging malamig na simoy. At dahan-dahang sumilip ang umaga. Pagod na pagod si Fleur nang tuluyan silang makabalik sa kubo. Ngunit pagdating pa lamang nila, parang may mabigat nang dumagan sa kanyang dibdib. Wasak na wasak ang kanilang tirahan. Halos kalahati ng bubong ay wala na. Nagkalat ang mga kawayan at kahoy sa paligid. Basang-basa ang kanilang mga damit at gamit. Ang ilan ay tinangay na ng hangin. Parang nanlambot ang buong katawan niya. Dahan-dahan siyang naupo sa kawayang upuan na bahagyang nakatagilid pa dahil sa bagyo. “Wala na…” mahina niyang bulong habang tuloy-tuloy ang pagluha niya. “Sira na ang kubo…” Nanginginig niyang tiningnan si Rex. “Saan na tayo titira?” Hindi agad nakasagot ang binata.
Sa malayong bahagi ng dagat, unti-unting nagsimulang magtipon ang maiitim na ulap. Mula sa payapang bughaw na kalangitan, dahan-dahang nag-iba ang kulay nito, naging kulay abo, hanggang sa tuluyang bumigat ang dilim sa abot-tanaw. Ang hangin na kanina’y banayad lamang ay nagdala ngayon ng kakaibang lamig na tila may kasamang babala. Napahinto si Fleur sa kanyang ginagawa. Nakatayo siya sa labas ng kubo, hawak ang basang tela habang tahimik na nakatanaw sa papalapit na unos. “May bagyo…” mahina niyang sambit. Sa loob ng kubo, agad napatingin si Rex sa direksyon niya. Napansin din nito ang biglang pagbabago ng paligid kaya mabilis itong lumabas at tumabi sa kanya. “Gaano kalala?” tanong nito habang pinagmamasdan ang dagat. Hindi siya agad sumagot. Nakatingin lamang siya sa papalapit na madidilim na ulap. “Hindi ko pa sigurado,” sagot niya maya-maya, bakas ang pag-aalala sa kanyang mukha. “Pero mabilis ang galaw ng hangin… mukhang malakas ito.” Hindi na sila nag-aksaya pa
"Wait, talaga bang sasakay tayo diyan?" manghang tanong ni Selina na tinuro ang helicopter na nasa gitna ng helipad. Niyakag siya ni Eachen para mag stroll, ang akala naman niya ay road trip, sky trip pala ang gusto. "Yes, I want to show you how beautiful the city lights are. We'll just be a mom
Nang imulat ni Selina ang mga mata, ang unang bumungad sa kanya ay ang napakaguwapong lalaking nakahiga sa kanyang tabi. Nakatulog siya habang yakap ni Eachen kanina, at nang sulyapan niya ang orasan sa tabi ng kama, pasado alas kuwatro na ng hapon. Muli niyang tinuon ang atensyon sa lalaking ka
Pumasok sila Selina at Eachen sa loob ng food park, sinalubong kaagad sila ng mabangong amoy nang mga pagkain sa iba't ibang food stall, hindi nila alintana ang maingay na usapan ng tao idagdag pa ang acoustic band na tumutugtog sa di kalayuan. Hindi rin nila pinansin ang usok ng mga iniihaw na pag
"Ahhhhh!!! Bakit?! Bakit siya na lang palagi?!" Hiyaw ni Tanya pagkuwa'y naihagis ang basong may lamang brandy. Pagkagaling niya sa bahay nila Selina doon siya dumiretso sa bahay na binili niya para sa kanila ni Morris. The truth is, Morris never been there before. He'd never laid eyes on that hous







