LOGIN"Aww! My head hurts!" Nasapo ni Eachen ang sintido nang maramdaman ang matinding sakit ng ulo.
Nagising siya sa hindi pamilyar na lugar. "Damn, where am I?" mahinang usal niya habang pinag aralan ang buong silid na iyon. The room was elegantly furnished with modern furniture. The cream and white color combination on the walls complemented the curtains. The scent of lavender oil lingered in the air. He knew he was in a high class hotel in the capital. Bumangon siya at pilit na tumayo, nahimas niya ang noo sa biglang pagkirot niyon. "Damn that woman! I will kill her!" Nagngalit ang mga bagang niya nang maalala ang mga nangyari kagabi. His mind was still hazy, pero tanda pa niya ang mahahalagang nangyari. He was supposed to attend in a banquet party hosted by an old friend, a Chinese business partner. Naglalakad na siya patungo sa party nang biglang may bumangga sa kanyang likuran, bago pa niya ito lingunin ay naramdaman niya ang pag inject ng kung ano sa kanyang leeg. Sa bilis ng reflex action niya dahil na din sa uri ng gawaing nakalakhan ay nahila niya ang kamay ng babae subalit bago pa niya lingunin ito ay nabawi kaagad nito ang kamay. Nahawakan niya ang leeg pagkuwa'y binalingan ang taong mabilis na nagtatakbo. He saw a figure of a woman. Fueled by a surge of anger, he followed the wicked woman, thinking that if he caught her, he might just kill her. Habang sinusundan ang babae ay nakaramdaman siya ng kakaiba sa loob niya. He knew it was a drug, hindi lang niya sigurado kung anong klaseng gamot ang itinurok nito sa kanya. The woman ran across the hallway of that hotel floor, a corridor line with about six doors. Saglit siyang napatigil at marahas na niluwagan ang necktie na suot. His breath grew heavy, he felt hot, and he lost control over his body. "Goddamn it! I know what this is," he cursed under his breath. It was a potent aphrodisiac, a drug that amplifies lust and desire. Nakita niyang pumasok ang babae sa isang pinto subalit hindi niya sigurado kung saan pinto sa dulo dala na din ng nararamdaman. Nakuyom niya ang mga palad. Gusto niyang malaman kung sino ang may kagagawan niyon. Pagbabayarin nito ang ginawa nito sa kanya. Was it a set up by one of the gang's enemies or one of the women trying to deceive him? Pabigat na ng pabigat ang nararamdaman niya, alam niya na may side effect ang drug na iyon kapag hindi niya nailabas ang init ng katawan. Nagsisimula na din magdalawa ang paningin niya dahil sa pagkahilo, nakatapat siya sa isang pinto nang mawalan ng balanse, napalakas naman ang pagtuon niya sa pinto para magdulot iyon ng ingay. Ingay na akala ng tao sa loob ay kumatok siya. Mabuti na lamang at nakatuon na ang kamay niya sa hamba ng pinto nang bigla na lamang iyon bumukas. Isang nakangiting babae ang bumungad sa paningin niya. And Eachen knew she was a one-of-a-kind beauty. Her bare face stood out among the many women nowadays who wore heavy makeup. Her doll-like eyes were stunning, her small but pointed nose was perfect, and her natural pink lips looked like they had been precisely sculpted by an artist. She had a beautiful face and body. Nawala ang mga ngiti nito at napalitan ng pagkagulat. "Who are you?" tanong nito. Napangisi siya pagkuwan ay pinagmasdan ito mula ulo hanggang paa. Nakasuot lamang ito ng manipis na roba na lalong nagpadagdag sa init na nararamdaman niya. "Who am I? Who do you think am I?" Aniya na hinawakan ito sa magkabilang balikat pagkuwan ay marahas na tinulak papasok, gamit ang isang paa ay isinara niya ang pinto. He pinned down her to the bed, habang ito ay nagpupumiglas. And the rest was history. Humiga siya muli sa kama dahil pakiwari niya ay naubos ang lakas niya. Doon lang niya napagtanto na wala na din pala ang babaeng nakasama niya kagabi. That woman....hindi niya alam kung bakit sumagi sa isip niya ang mainit na eksenang nangyari sa kanila nito. Nah! Am I crazy? Why I'm thinking about her? Pilit niyang inalis sa isip ang babae nang bumukas ang pinto, pumasok doon si Blane ang isa sa nakatatandang kapatid. They were four siblings and he was the youngest. Hindi sila tunay na magkakapatid at wala man dugong kumukonekta sa kanila ay parang tunay na magkakapatid ang turingan nila sa isa't isa. "Tsk, get up lazy monkey," bungad nito. "How did you know, I'm here." Tanong niya. Pinakita nito ang hawak na tracking device. "GPS." Maikling sagot nito. "Tch...how boring." Bumangon siya at kahit mahilo-hilo pa din ay isa isang dinampot ang mga damit at sinuot iyon. Wala naman siyang pakealam kung pinagmamasdan siya ng kapatid. "Stop messing around, Eachen, who knows isa sa mga babaeng nakaka one night stand mo ang pumatay sayo," komento nito. He snort. "That's not gonna happen," nakangising sabi niya. Kinapa niya ang bulsa ng pantalon at bulsa ng suit na suot nang maalala ang mahalagang bagay na iniingatan niya. "Where's my hunny tart?" Aniya. "Are you sure, dala mo ang baril mo?" Tanong nito. Tumango siya, simula ng mapasakamay niya ang baril na iyon ay palagi niya iyong bitbit. It was a memorable gift from someone in his past. Hindi puwedeng mawala iyon. Hinalughog niya ang buong silid kahit ang ibabaw ng kama, kaya doon lang din napansin ang mga pulang flower petals na nagkalat, kahit ang wine na hindi man lang nagalaw. "Wow, she planned all this out for a one-night stand - she's crazy!." Bulong niya. Nangunot ang noo niya nang mapansin ang blood stain sa bed sheet. Wait! Don't tell me she's a.... Bahagya siyang nagulat nang maramdaman ang pagtapik ni Blane sa balikat niya. "Hey, what are you up to?" Takang tanong nito sa bigla niyang pagtahimik. Umiling siya. "Nothing, iniisip ko lang kung saan ko naipatong ang baril ko," sagot niya. "I-check mo muna kaya sa sasakyan mo, baka naiwan mo doon," komento nito. Tumango naman siya. "That's a good idea." Maikling saad saka lumabas ng silid na iyon.Maaga pa, ngunit gising na si Rex. Tahimik ang buong bahay ni Mang Celso. Tanging mahinang tunog ng mga alon mula sa dalampasigan ang naririnig habang nakaupo siya sa maliit na mesa sa sala, hawak ang tasa ng kape na kanina pa niya iniinom. Ilang beses na siyang napatingin sa pintuan ng silid na tinutulugan nila ni Fleur. Mahimbing pa ring natutulog ang dalaga. Hindi niya alam kung anong oras ito nakatulog kagabi, pero alam niyang mas nauna siyang nakatulog kaysa rito. Ilang buwan na siyang nasa isla, at hanggang ngayon ay hindi pa rin niya alam kung ano ang eksaktong naghihintay sa kanya sa hinaharap. Hindi naman habang-buhay ay maaari silang manatili sa bahay ni Mang Celso. Malaki na ang naitulong ng matandang lalaki sa kanila. Bukod sa pagliligtas sa kanila mula sa dagat, pinatuloy pa sila nito sa bahay at binigyan ng matutuluyan habang hindi pa maayos ang panahon. Isa iyong malaking biyaya. Pero ayaw niyang abusuhin ang kabaitan nito. Kailangan niyang makahanap ng trabaho.
Nang gabing iyon, tumulong si Fleur sa paghahanda ng hapunan. Hindi siya sanay na nakaupo lamang at hinahayaan ang ibang tao na gumawa ng lahat para sa kanya. Kaya kahit ilang beses siyang sinabihan ni Mang Celso na magpahinga, tumulong pa rin siya. Samantala, abala si Rex sa labas. Nang matapos niyang magligpit, napansin niyang wala na ang ilan sa kanilang basang damit. Lumabas siya. At nakita niya si Rex na nagsasampay ng mga iyon. “Bakit hindi mo sinabi sa akin?” Napalingon ang binata. “Ano?” “Tutulungan sana kita.” “Hindi na kailangan.” Lumapit si Fleur at kinuha ang isang damit. “Ako na.” “Ako na nga.” “Rex.” “Fleur.” Pareho silang natahimik. Maya-maya, napangiti siya. “Ang kulit mo.” “Parang ikaw.” Napailing siya at itinuloy ang pagsasampay. Magkatabi silang gumagawa. Walang masyadong salita pero hindi iyon awkward. Parang normal na lamang sa kanila ang magkatabing gumagawa ng mga ganong gawain. Nang sabay nilang abutin ang isang damit, nag
Tirik na ang araw, ramdam ni Fleur ang mainit na buga ng electric fan. Matapos ang magulong gabi dahil sa bagyo, mahabang biyahe, at pagod na katawan, nahimbing ang tulog niya sa malambot na kutson na ipinahiram sa kanya ni Mang Celso. Hindi niya alam kung gaano katagal siyang natulog.Nang unti-unting dumilat ang kanyang mga mata, ilang sandali muna siyang nakatitig sa kisame bago niya tuluyang naalala kung nasaan siya. Wala na siya sa kubo. Nasa bahay siya ni Mang Celso.Dahan-dahan siyang bumangon at napatingin sa paligid. Tahimik ang maliit na silid. Pero may isang bagay agad na napansin niya. Wala doon si Rex.Bahagyang kumunot ang kanyang noo. Hindi niya alam kung bakit iyon ang unang bagay na pumasok sa isip niya.Nasaan si Rex?Napailing siya sa sarili.Bakit naman niya kailangang hanapin agad ang lalaki?Noong mga unang araw nito sa isla, wala naman siyang pakialam kung saan ito nagpupunta. Ngayon, parang naging natural na lamang sa kanya na malaman kung nasaan ito. Napansin
“Malapit na tayo,” saad ni Mang Celso mula sa unahan ng bangka. Dahan-dahang napatingin si Fleur sa direksyon ng bayan. Unti-unti nang lumilinaw ang mga kabahayan, mga tindahan, at ang pantalan na nagsisimula nang maging abala kahit maaga pa lamang sa kabila ng bagyong dumaan. Hindi niya namalayang mahigpit na pala ang kapit niya kay Rex, nakasubsob siya nang bahagya sa dibdib nito habang patuloy ang pag-indayog ng bangka sa alon. Sa bawat hampas ng hangin, lalo siyang napapalapit dito. At hindi siya tinutulak palayo ng binata. Sa halip, nanatili itong nakayakap sa kanya. Nang maramdaman nito ang bahagyang panginginig niya, mas hinigpitan nito ang yakap sa kanya. “You’re still cold,” mahinang sabi nito. Hindi iyon tanong. Bahagya siyang tumango, nakasubsob pa rin sa dibdib nito. “Oo…” Hindi na ito muling nagsalita, pero hindi rin ito bumitaw. Parang sinasabi ng yakap nito na hanggang makarating sila, doon lang siya pakakawalan. Makalipas ang ilang minuto ay tuluy
Buong gabi nilang tiniis ang malamig na ulan at malakas na hangin sa ilalim ng puno. Walang nakatulog. Paminsan-minsan ay sinusulyapan nila ang kubong unti-unting nilalamon ng bagyo. Hanggang sa wakas, unti-unting humina ang ulan. Ang mabangis na hangin ay naging malamig na simoy. At dahan-dahang sumilip ang umaga. Pagod na pagod si Fleur nang tuluyan silang makabalik sa kubo. Ngunit pagdating pa lamang nila, parang may mabigat nang dumagan sa kanyang dibdib. Wasak na wasak ang kanilang tirahan. Halos kalahati ng bubong ay wala na. Nagkalat ang mga kawayan at kahoy sa paligid. Basang-basa ang kanilang mga damit at gamit. Ang ilan ay tinangay na ng hangin. Parang nanlambot ang buong katawan niya. Dahan-dahan siyang naupo sa kawayang upuan na bahagyang nakatagilid pa dahil sa bagyo. “Wala na…” mahina niyang bulong habang tuloy-tuloy ang pagluha niya. “Sira na ang kubo…” Nanginginig niyang tiningnan si Rex. “Saan na tayo titira?” Hindi agad nakasagot ang binata.
Sa malayong bahagi ng dagat, unti-unting nagsimulang magtipon ang maiitim na ulap. Mula sa payapang bughaw na kalangitan, dahan-dahang nag-iba ang kulay nito, naging kulay abo, hanggang sa tuluyang bumigat ang dilim sa abot-tanaw. Ang hangin na kanina’y banayad lamang ay nagdala ngayon ng kakaibang lamig na tila may kasamang babala. Napahinto si Fleur sa kanyang ginagawa. Nakatayo siya sa labas ng kubo, hawak ang basang tela habang tahimik na nakatanaw sa papalapit na unos. “May bagyo…” mahina niyang sambit. Sa loob ng kubo, agad napatingin si Rex sa direksyon niya. Napansin din nito ang biglang pagbabago ng paligid kaya mabilis itong lumabas at tumabi sa kanya. “Gaano kalala?” tanong nito habang pinagmamasdan ang dagat. Hindi siya agad sumagot. Nakatingin lamang siya sa papalapit na madidilim na ulap. “Hindi ko pa sigurado,” sagot niya maya-maya, bakas ang pag-aalala sa kanyang mukha. “Pero mabilis ang galaw ng hangin… mukhang malakas ito.” Hindi na sila nag-aksaya pa
Inisang lagok ni Morris ang laman ng wine glass na inabot sa kanya ng kaibigan at kaklase noon, wala naman talaga siyang balak na um-attend sa alumni party na iyon subalit napilitan siyang um-attend ng tadtadin siya ng messages ng mga dating kaklase, ilan beses na kasi niyang tinanggihan ang madala
Bahagyang napaatras si Pola ng maramdaman ang maraming mga matang nakatingin sa kanya. Her introverted side kicked in. She wasn't used to this kind of attention. She was used to just being in her own little corner. Bigla siyang kinabahan ng lapitan siya ng ilang kaklase niyang babae, pamilyar an
Pagbukas ng mataas na pinto ng simbahan, bumungad ang napakagandang bride, si Selina. Sa kanyang napakaganda at mamahaling wedding gown, nakataklob ang puting belo, tila ba kumikinang siya sa kagandahang taglay. Nakita niya ang maraming taong dumalo sa importanteng araw na iyon ng kanyang buhay. Na
Bumaba ng taxi si Selina, walang katao tao sa lugar na iyon, kinailangan pa niyang maglakad ng ilang metro para marating ang pin location. Liblib ang lugar at mapuno. Madilim at tanging poste sa daan ang nagsisilbing liwanag sa paligid. Kinakabahan siya habang naglalakad mag isa, pero dahil nanging







