Dangerous 2 เธอคนนั้นอยู่ไหน

ผ่านไปเกือบสองวัน กว่าที่คาร์ลเตอร์จะฟื้นขึ้นมา หลังจากวันที่เขาเข้ารับการผ่าตัดเอากระสุนออกจากต้นแขนและบาดแผลที่ช่วงท้อง โชคดีที่บาดแผลบริเวณที่โดนมีดฟันมาไม่ได้โดนจุดสำคัญหรือเป็นอันตรายถึงชีวิต

พวกนักฆ่าที่ถูกส่งมาพวกนี้ยังมีฝีมือที่ไม่ได้เก่งกาจมากนักเพราะถ้ามันเก่งจริงคงแทงโดนจุดสำคัญภายในร่างกายเขาไปบ้างแล้ว คาร์ลเตอร์นอนหลับมาสองวันสองคืนโดยมีแพทย์และพยาบาลคอยดูแลอย่างใกล้ชิด

“อ่า เจ็บ..” เสียงร้องทุ้มต่ำในลำคอเบาๆ คาร์ลเตอร์กระพริบตาช้าๆ ลืมตาขึ้นมามองเพดานสีขาว เขาอยู่ในห้องพิเศษ s-vvipในโรงพยาบาลเอกชนของเพื่อนสนิทในกลุ่ม (s-vvip= super vvip)

“ตื่นแล้วเหรอไอ้พี่ชาย” เคอร์วินที่คอยเฝ้าอยู่ไม่ห่างเดินมาทักเมื่อเห็นว่าคาร์ลเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมา พร้อมปรับที่นอนให้เป็นแบบพนักพิงหลังได้

“ผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหน” นี่คือประโยคแรกที่เขาพูดหลังจากนอนสลบไม่รู้สึกตัวมาเป็นเวลาสองวัน แต่เพียงตื่นจากการหลับใหลก็ถามถึงผู้หญิงที่ช่วยชีวิตเขาเลยในทันที

“ตื่นมาก็ถามหาผู้หญิงเป็นอย่างแรกเลยนะมึง นี่มึงรู้ตัวไหมว่าตัวเองหลับไปนานเท่าไหร่” ยืนกอดอกมองพี่ชายที่เพิ่งจะฟื้นจากอาการบาดเจ็บ

“แล้วกูหลับไปนานแค่ไหน? ห้าชั่วโมง?”

“สองวัน! มึงหลับไปสองวันพี่ชาย”

คาร์ลเตอร์อึ้งไปเล็กน้อย ความรู้สึกเหมือนเขาแค่หลับไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ เพราะเขายังจดจำผู้หญิงที่ช่วยชีวิตเขาได้อยู่เลยทุกสัมผัสของเธอ ใบหน้า เสียงพูด หรือจะกลิ่นหอมดอกไม้อ่อนๆ จากตัวเธอ อยากจะลองสูดดมกลิ่นหอมนั้นอีกครั้งว่ามันคือกลิ่นดอกไม้ชนิดไหน

“ส่วนผู้หญิงที่มึงถาม กูให้เจคไปส่งเธอตั้งแต่วันนั้นแล้ว ส่วนเข็มกลัดมึงก็ไปเอาเองนะ”

“อืม ให้คนไปคอยดูแลเธอหรือเปล่า เธอช่วยชีวิตกู เธออาจจะตกอยู่ในอันตรายได้”

“ไม่ต้องห่วงกูให้บอดี้การ์ดเราตามเฝ้าดูแลอยู่ห่างๆ ไม่ทำให้เธอต้องอึดอัด”

“กูตามสืบเรื่องนักฆ่าที่ลอบฆ่ามึง จากข้อมูลคงเป็นแก๊งไอ้เฟย” ฟ่านเฟยเฟย มาเฟียชาวจีนที่ไม่ถูกกับกลุ่มของสองแฝด จ้องเล่นงานมาตลอดเพราะคุยเรื่องธุรกิจไม่ลงตัวและก็มีเรื่องส่วนตัวเข้ามาเกี่ยว เรื่องเลยบานปลาย

“อืมกูก็คิดไว้แล้วว่าพวกที่เล่นสกปรกอย่างนี้ คงไม่พ้นพวกมัน” การคาดการณ์ของคาร์ลเตอร์ไม่เคยผิดเลยสักครั้ง

“จะให้กูส่งคนไปจัดการมันเลยไหม” เคอร์วินมีสีหน้าจริงจัง พร้อมจะเปิดทุกเมื่อเพียงแค่พี่ชายเอ่ยปาก

“ยังไม่ต้องทำอะไร กูจะเอาคืนพวกมันด้วยตัวเองช้าๆ ให้สมกับความเจ็บของกู”

“อืม กูมีอีกเรื่องจะถาม”

“เรื่องอะไร” คาร์ลเตอร์มองไปที่น้องชายฝาแฝดและคาดเดาในสิ่งที่น้องชายจะถาม

“มึงคิดอะไรอยู่ถึงได้ให้เข็มกลัดประจำตระกูลตัวเองไว้กับเธอ”

เขาสงสัยตั้งแต่วันที่เห็นเข็มกลัดในมือเธอแล้ว แต่ก็รอจะมาถามกับพี่ชายฝาแฝด แถมมันยังกำชับกับเธออีกว่าจะมาเอาด้วยตัวเอง ยิ่งทำให้เขาอยากรู้ว่าระหว่างเธอกับคาร์ลเตอร์มันมีอะไรมากกว่านั้นไหมที่เขายังไม่รู้

คาร์ลเตอร์รู้ดีว่าเข็มกลัดที่แสดงสัญลักษณ์ประจำตระกูลและตัวแทนกลุ่มมันสำคัญมากแค่ไหน ถ้าจำเป็นจะต้องให้ใครไปละก็ คนคนนั้นต้องสำคัญมากถึงจะไว้ใจฝากไว้ได้

“กูแค่ให้เธอไว้ใช้ยืนยันกับมึง ว่าเธอก็แค่คนบริสุทธิ์ที่ช่วยชีวิตกูไม่ใช่พวกนักฆ่า”

“นี่มึงกลัวกูจะฆ่าเธอรึไง เธอบอบบางขนาดนั้นถึงบอกว่าเป็นนักฆ่ากูก็ไม่เชื่อ และอีกเรื่องกูดูเป็นคนใจร้อนขนาดที่จะไม่ฟังใครพูดขนาดนั้นเลย?” วางมือทั้งสองข้างจับลงมาที่ขอบเตียงนอนของคาร์ลเตอร์

คาร์ลเตอร์เลิกคิ้วมอง ยกมุมปากยิ้มเล็กน้อยให้กับน้องชาย ถ้ามีใครมาบอกว่าเคอร์วินเป็นคนไม่ใจร้อน วันนั้นประเทศไทยคงมีหิมะตก

“นี่มึงนิยมใช้พลาสเตอร์ลายการ์ตูนตั้งแต่เมื่อไหร่” คาร์ลเตอร์เอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าที่หลังมือเคอร์วินมีพลาสเตอร์สีชมพูหวานแววแปะอยู่ เขาแปลกใจตั้งแต่ที่มันแปะพลาสเตอร์แล้ว

“อ๋อนี่น่ะเหรอ ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนแปะให้”

“หมายความว่ามึงแปะพลาสเตอร์นี้มาสองวันโดยที่ไม่แกะออก?”

“อืม กูก็แค่ลืมแต่เดี๋ยววันนี้จะแกะออกละ แล้วมึงหิวไหมกูจะให้เขาเอาอาหารมาเสิร์ฟ”

“หิว”

เคอร์วินไม่ได้ลืมที่จะดึงออกแต่แค่ไม่อยากดึง ขนาดเวลาอาบน้ำเขายังหาอะไรมาคลุมไม่ให้น้ำโดนพลาสเตอร์สีชมพูนี้เลย

แต่กลัวจะโดนพี่ชายจับได้ว่าเขามีความสนใจต่อตัวหญิงสาวรีบหาเรื่องคุยเรื่องอื่นทันที

แต่ก็ไม่ได้รอดพ้นสายตาเฉียบแหลมของคาร์ลเตอร์ไปได้หรอก และยิ่งเป็นฝาแฝดกันด้วยแล้ว เขายิ่งรู้สึกได้ว่าเคอร์วินกำลังสนใจในตัว ‘ผิงอัน’ ชื่อของเธอที่เหมือนถูกสลักไว้ในความทรงจำ ต่อไปเขาคงจะได้เรียกชื่อนี้บ่อยขึ้น…

AnAn Garden 🪴

ณ ร้านขายดอกไม้ของผิงอันในวันเสาร์ เธอตื่นแต่เตรียมตัวเปิดร้านในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ขณะที่เดินจัดดอกไม้ เธอมองเห็นคราบเลือดจุดเล็กๆ ตามทางเดินก็พลันนึกถึงผู้ชายที่เธอพาไปโรงพยาบาล

เขาเป็นใครกันนะ ทำไมถึงได้โดนทำร้ายอย่างนั้น แต่ดูจากน้องชายของเขาแล้วคงไม่ใช่คนธรรมดา

“เขาจะเป็นไงบ้างนะ หวังว่าจะไม่เป็นอะไรมากนะ” นี่ก็ผ่านสองวันแล้ว แต่ก็ยังไร้การติดต่อจากเขา แต่ถ้าเขาหายดีหรือออกจากโรงพยาบาล เขาคงจะกลับมาเอาของที่ฝากไว้กับเธอใช่ไหม

ร่างบางเดินกลับเข้ามาในบ้านเดินไปเปิดลิ้นชักในห้องนอนหยิบเข็มกลัดออกมาจากกล่องไม่รูปหัวใจ เธอเก็บเข็มกลัดไว้ใกล้ตัวเองมาตลอดตั้งแต่วันนั้นที่เขายื่นมันใส่มือของเธอ

เธอรู้สึกว่ามันสำคัญกว่าที่จะเอาไปเก็บไกลตัวเลยเลือกจะเก็บไว้ในห้องนอน เธอรอให้เจ้าของมาเอามันคืนไปอยู่นะ

“รีบมาเอาคืนนะคะคุณเลือดท่วมตัว..”

-เมื่อสนใจอะไรแล้วคงปล่อยผ่านไปไม่ได้-