Se connecterÇisem ne diyeceğini bilemedi."Yiyebilirsin, elbette yiyebilirsin Defne, sen rahat rahat ye, o kadar çok yemek var ki!" Çisem diğer tabakları işaret etti, bir de baktı ki her tabağa önce Defne dokunmuştu, üstelik hiç de hoş olmayan bir hâlde."Siz niye yemiyorsunuz?" Defne gülümseyerek sordu."Yi... yiyoruz..." Çisem kuru kuru gülümsedi.Ama bir sonraki tabak gelince yine önce Defne yedi; özellikle Adem'in aklına takılmıştı, çünkü deniz kestanesi Çisem'in en sevdiğiydi, ona bir tane vermek için önce o almak istemişti, ama Defne bütün tabağı önüne çekti, "Bu benim en sevdiğim, benimle kavga etmezsiniz ya?"Efe başının ağrıdığını hissetti, Adem'e işaret etti, "Bir porsiyon daha söyle."Ama garson gelip deniz kestanesinin bugünlük tükendiğini, kalmadığını söyledi.Yeni açılan yer, işler fazlasıyla hareketli...Defne elbette bu kadarını yiyemezdi, birkaç lokma tattıktan sonra tabağı Efe'nin önüne geri itti, "Ben daha fazla yiyemem, sen ye."Efe bir an sustu."Ye! İsraf etme, sınırlı sayıda
"Ne? Defne çoktan geldi mi?" Çisem'in sesi şaşkınlık doluydu.Defne ellerini kuruladı, tuvaletten çıktı, gülümseyerek, "Evet, saçımı biraz düzelttim; bacağım sakat olsa da hâlâ güzelliğe düşkünüm.""Öhö öhö öhö..." Adem şiddetle öksürmeye başladı."Ne oldu? Adem? Güzelliğe düşkün olmamalı mıyım? Yoksa, nasıl olsa sakatım, güzel olsam da olmasam da aynı mı?""Öhö... yok, öyle değil..."Defne fark etmişti: insan kendisi her şeyi göze alıp çıldırdığında, karşısındakiler çıldıramıyordu."Ha, Defne, az önce Efe'ye adalara gitmekten bahsediyorduk, sen de gelmek ister misin?" Çisem hemen konuyu değiştirdi.Defne Efe'ye baktı, yarım gülümsemeyle.Efe biraz huzursuz oldu.Defne elbette Efe'nin neden huzursuzlandığını biliyordu; ne de olsa restorana gelmeden önce büyükannesiyle geziye çıkmaktan bahsetmişti."Defne, adalara gitmek de iyi olur, ne dersin?" Efe ona göz kırptı, yani ortalığı karıştırmasın diye."Ben gelmiyorum." Defne gülümseyerek dedi, "Ben bir sakatım, üstelik yüzme de bilmem, ada
Efe, Defne ve büyükannesiyle geziye çıkmaya söz vermişti; Defne nasıl cevap vereceğini görecekti.Defne emindi, Efe bir an tereddüt etmişti, ama gerçekten sadece bir an, sonra hemen kabul etti, "Tamam, adalara gidelim."Adem hemen güldü, "Ay ay ay, Efe, işi bize bırakıp siz ikiniz baş başa mı kaçıyorsunuz?"Bora da şaka yollu söylendi, "Olmaz, çift maaş istiyoruz."Efe neşeyle güldü, "Sorun değil, benden.""Bir de hediye istiyorum!" Adem dedi."Mutlaka olacak." Efe gülümseyerek kabul etti."Ha, Defne de yemeğe gelecek demedin mi? O nerede?" Çisem sordu.Efe henüz cevap vermeden Adem atıldı, "Defne bizden hiç hoşlanmadı, bir tek sen, illa onunla iyi geçinmeye çalışıyorsun, o sana kaç kez soğuk davrandı, sen de, akıllanmadın gitti.""Ee—" Çisem nazlı nazlı konuştu, "Bu Efe için değil mi? Onun yerinde olsam, karımın dostlarımla iyi geçinmesini isterdim, iki taraf arasında kalmak yerine; üstelik bu sabahki kaçırılma olayında yaptığı seçim kesin Defne'yi üzecektir, ondan özür dileyip güzel
"Defne, onlar benim en yakın dostlarım, sen de benim karımsın; aranızda böyle bir düşmanlık olması beni de zor durumda bırakıyor. Aslında hepsi seninle iyi geçinmek istiyor, özellikle Çisem. Bu sabah olanlardan dolayı çok üzgün, seninle düzgünce konuşmayı çok istiyor. Hadi benim hatırım için, şu yemeği güzelce ye, onların iyi niyetini kabul et."Defne bu sözleri duyunca sadece saçma buldu, dayanamayıp sordu, "Efe, yani senin dostlarının arkamdan binbir türlü kötü laf etmesi, benimle sakat diye alay etmeleri iyi niyet mi? İyi niyetlerini kabul etmeyen ben miyim? Kabahat bende mi?""Defne..." Efe çaresizce kaşlarını çattı, "Senden özür dilemediler mi? Niye hep aynı şeye takılıp duruyorsun?"Defne güldü; insan gerçekten ne diyeceğini bilemediğinde gülerdi.Demek özür dileyince her şey bitiyor."Yani Çisem'in çıplak bedeniyle seninle yatması da benim için iyi niyet mi? Ben yeterince geniş yürekli olmadığım için mi..."Defne sözünü bitiremeden "güm" diye bir ses duyuldu; Efe elini masaya vu
"Romantik mi?"Romantik olmayı istemeyen o muydu?Kim en sevdiği insanın karşısında bir zamanlar romantik bir kız çocuğu olmamıştı ki?Kaç kez onunla romantik bir hayat, romantik bir yuva kurmaya çalışmış, ama o her seferinde onu kayıtsızlıkla durdurmuştu; şimdi onun romantik olmadığını mı söylüyordu?"Belki... benim romantizmim seninkinden farklıdır." Dolabı açtı, erişteleri çıkardı, "Sen yemek yedin mi?"Efe öne atıldı, elindeki erişteleri kaptı, "Bugün seni dışarı yemeğe götüreceğimi söyledim ya, restoranı bile ayarladım."Öyle mi? Defne ancak o zaman hatırladı, gerçekten söylemişti."Yoksa unuttun mu?" Yüzü ciddileşti, "Benim söylediklerimden tek bir kelime aklında kalmıyor, bütün gün ne düşünüyorsun sen?"Defne ona bir göz attı, söylemediği bir cümle vardı: Seninle nasıl boşanacağımı."Sana bir şey söyleyince de mi hoşuna gitmiyor?" Bu bakışını yanlış anlamıştı, ocağı kapattı, "Hadi, üstünü değiştir, dışarı yemeğe gidelim."Peki.Defne içinden "bırak da son akşam yemeği olsun" diy
Defne bir düşündü, yine de acele etmemeye karar verdi.Bu sırada boşanmayı açarsa, Efe kabul etmezse, sonunda gidemez diye gerçekten korkuyordu.Bu iki gün içinde içten bir boşanma mektubu yazmaya, gideceği gün onu bırakmaya, sonra bu bir ay boyunca onun iyice düşünmesini, sakinleşmesini, dönünce de işlemleri halledeceğine karar verdi; bir aylık sakinleşme süresi, tam da okula gitmeden önce resmen boşanma kararını eline alabilecekti.Akşam üstü biraz erişte haşlamaya hazırlanıyordu.Efe döndüğünde su kaynatıyordu mutfakta, arkasından sesi duyuldu, "İçeri girince zaman yolculuğu yaptım sandım, arkandan lisedeki hâlinle aynısın."Defne arkasını döndü, Efe mutfağın kapı çerçevesine yaslanmış ona bakıyordu, gözlerinde gülümseme vardı herhalde, ama tam seçemiyordu. Gün batımı pencereden içeri süzülüyor, tam yüzüne vuruyordu, sadece bulanık bir altın parıltısı görüyordu.Döndü, biraz yeşilsoğan yıkamaya hazırlanıyordu ki beli sıkıca sarıldı, meğer Efe onu arkadan sarmıştı."Penceredeki gün b






