Lahat ng Kabanata ng Efe Bey'le Beşinci Yılım: Kabanata 1 - Kabanata 10

İçkiyi bırakma sözünü bozmuş, içmişti.Sesinden belli oluyordu, hatta biraz da sarhoştu.Ama Efe böyle bağırabilir miydi?Defne'nin zihnindeki Efe: lisedeyken, soğuk ve dahi ruhlu. Sadece sınavlarda değil, spor sahasında bile öyle ciddiydi ki, ondan hoşlanan kızlar su uzattığında asla dönüp bakmazdı.Sonra, kocası olan Efe ise daha da kibar ve mesafeliydi. Ruh hali hiç dalgalanmazdı, asla gülmez, asla öfkelenmezdi. Her zaman öyle sönüktü ki, yanlışlıkla parmağına değdiğinde vücut ısısının bile soğuk olduğunu hissederdi.Video herkesin yüzünü taradı. Hafif sarhoş Efe'yi gördü, gözleri parlıyor, kameraya kadeh kaldırıp kahkahayla konuşuyordu: "Çisemcim, hoş geldin!"Demek o da gülebiliyordu.Onun da coşkulu anları vardı.O da bir kıza lakabıyla seslenebiliyordu.Sadece, ona gülmüyordu. Ona karşı coşkulu değildi. Ona takma adıyla da seslenmezdi."Defne Hanım, kalkacak mısınız?" Kapının dışında Emine'nin sesi duyuldu.Defne'nin günlük hayatı çok düzenliydi. Emine ondan hâlâ ses çıkmadığını

Çisem durumu hemen kavradı, tam zamanında araya girdi. "Efe, herkes yengenin aleyhinde konuştu diye keyfini bozma. Herkes senin iyiliğini düşünüyor. Düşünsene, yıllardır arkadaşsınız. Sözlerinde yanlışlık olsa bile duymazdan gel, içine atma!""Kızmadım." Efe telefonunu cebine koydu. "Boş verin, bir yere gitmez o, hadi."Ne de olsa, beş yıldır evleri dışında hiçbir yere gitmemişti, gidecek yeri de yoktu.Adem, Çisem'e bir bakış attı, mırıldandı: "Yine de bizim Çisem olgun. O zamanlar ayrılmasaydınız...""Ne diyorsun?" Çisem, Adem'i tersledi. "Bütün gece çeneni tutamadın, saçmalayıp duruyorsun! Efe evlendi artık, böyle konuşman uygun değil..."Böyle derken gözlerinde bir hüzünle Efe'ye baktı. "Ben bir şey istemiyorum. Sadece beni hâlâ aranıza kabul edin, yanımda olmanız bana yeter...""Saçmalama. Sen her zaman grubumuzun en sevilenisin. Kim seni üzmeye kalkarsa, biz abilerin peşini bırakmayız! Değil mi Efe?" Adem babacan bir tavırla göğsüne vurdu.Efe pek konuşmadı, sadece elindeki kadeh

"Efe..." İstemsizce hıçkırdı."Efendim? Defne?" Elini tuttu. "Ne oldu? Ağlamak mı istiyorsun? Ağla öyleyse, tutma kendini."Sesi gerçekten çok ama çok yumuşaktı.Tıpkı o yıl, ameliyattan çıktığında, hemşireyle birlikte onu odasına götürürken yatağının başucunda dikilip su gibi yumuşacık bir sesle söylediği gibi: "Defne, acıyor mu? Acıyorsa ağla, tutma kendini..."O zamanlar, böyle yumuşak, şefkatli bir ilginin acıyı dindiren bir ilaç olduğunu sanmıştı. Ama ne yazık ki, bunca yıl sonra nihayet anlamıştı: bir erkeğin yumuşaklığı ve ilgisi, asla aşka dönüşmezdi..."Efe, boşanalım." Alçak sesle söyledi, elini çekti. Gözleri acıyla buğulandı.Kaşlarını çattı. Belli ki, bunu söyleyeceğini hiç beklememişti.Kısa bir sessizlikten sonra garsonu çağırıp temiz bir kâse istedi. Bir parça balık aldı, kılçıklarını özenle ayıkladı. Bu sırada alçak, yumuşak bir sesle konuşuyordu: "Defne, hâlâ kızgın olduğunu biliyorum. Ama boşanmaktan bahsetmek akıllıca değil. Benden boşansan ne yaparsın? Tek başına n

Alev tam o sırada bir telefon aldı. Konuşmaya bakılırsa, onun bir işi vardı.Defne, hocasının işini daha fazla geciktirmek istemedi. Gerçekten de gitmesi gerekiyordu.Efe bunun üzerine teklifte bulundu: “Baran Bey, Alev Hanım, nerede kalıyorsunuz? Sizi bırakalım.” Hemen bitişikteki otelde kalıyorlardı, bırakılmalarına gerek yoktu. Alev, Defne'ye nerede kaldığını sordu. Defne, Efe'ye bir göz attı, mahalle ve sitenin adını söyledi."Baran, ben taksiyle giderim, sen Defne'yi bırak." dedi Alev.Efe bu fırsatı değerlendirip araya girdi: “Biz de aynı bölgede oturuyoruz, isterseniz bırakabiliriz.” "Bu..." Alev biraz tereddüt etti.Defne ise gayet rahat kabul etti: "Olur, o zaman Efe Bey'e zahmet veririz.""Efe Bey" kelimesini özellikle vurguladı.Efe bunu duyunca kaşlarını çattı.Defne görmezden geldi.Böylece anlaşıldı. Efe, Defne ve Çisem asansörle yer altı otoparkına indi.Otoparka geldiklerinde Çisem daha fazla ilerlemedi, sadece girişte durup gülümsedi. Cilveli bir sesle: "Tamam, Efe,

Efe de acıyor muydu?Anlıyordu.Tüm hayatı boyunca bu yükü sırtlanmak zorundaydı, kurtulamıyordu. Acımaz mıydı?En sevdiği kadın tam yanı başındaydı, ama Defne'nin varlığı yüzünden adıyla sanıyla onun olamıyordu. Acımaz mıydı?Vicdanı ve prangalarından kurtulma dürtüsü arasında kavruluyordu. Acımaz mıydı?Öyleyse Efe, bırak beni, daha iyi olmaz mı?Eve tek başına dönen Defne'nin önünde on kutu saat vardı. Kutulara bakıp uzun süredir öylece dalıp gitmişti.Bir an, her bir kutuyu öfkeyle duvara fırlatmak istedi. Ama yapmadı.Dürtüsel davranmak hiçbir şeyi çözmezdi.Ruhu nihayet sakinlediğinde, ikinci el eşya satan bir uygulama açtı, lüks ürün alan satıcıları aramaya başladı. Kısa sürede şehir içinde bir tane buldu, ertesi sabah saat onda gelip alması için ayarladı.Saat on, hizmetçi Emine'nin alışverişe çıktığı saatti.Bu işi hallettikten sonra bilgisayarı açtı, tüm dikkatiyle vize işlemlerini araştırmaya başladı.Alev'in topluluğunun yola çıkmasına sadece bir ay vardı. Onun buradan ay