Kabanata 6: Ang Urgent Flight sa Puso ng Panganib

THIRD PERSON LIMITED RYELLA POV

Walang oras para magpalit. Si Ryella, na nakasuot pa rin ng kanyang power suit mula sa courtroom, ay pilit na inilabas ni Vladimir mula sa penthouse.

“Hindi na tayo ligtas dito,” sabi ni Vladimir, ang kanyang tinig ay matalas at walang room for negotiation. “Ang hooded man ay alam na ang lokasyon. Lumilipat tayo.”

“Lumilipat?” Matigas na tanong ni Ryella, sinisikap na panatilihin ang kanyang balanse habang mabilis siyang ginagabayan nito sa service elevator. “Saan ninyo ako dadalhin? Mayroon akong karapatan na malaman—”

“Ang iyong karapatan ay matulog nang ligtas,” putol ni Vladimir. Ang kanyang mga mata ay nanatiling matalim, sinusuri ang bawat anino. “Dadalhin kita sa lugar na walang sinuman ang nakakaalam. Isang lugar na walang internet at walang signals maliban sa aking private comms.”

“Iyan ay pagkulong sa pinakamasamang anyo nito!” Nagpupumiglas si Ryella, ngunit ang kanyang hawak ay mahigpit at hindi matitinag. “Hindi ninyo ako pwedeng i-isolate! May karapatan ako sa legal na representasyon!”

Ngumisi si Vladimir, ang kanyang ngiti ay nakakabingi sa pandinig. “Ikaw ang legal representation. At ang client mo ay ang boss. Nakalimutan mo ba ang aming kasunduan?”

“Ang kasunduan ay para sa kaligtasan! Hindi para sa pagkawala ng access sa mundo!”

“Ang access ay ang kanilang entry point. Dito, tayo ay magiging untraceable,” sabi ni Vladimir, habang sila ay lumabas sa underground parking.

Ang sasakyan ay isang black armored SUV, naghihintay na may engine na umaandar. Sa labas, may mga decoy cars na lumabas sa iba't ibang direksyon upang lituhin ang sinumang nagmamasid.

Pilit siyang ipinasok ni Vladimir sa sasakyan. Umupo siya sa tabi niya, ang espasyo sa pagitan nila ay charged na parang isang high-voltage wire.

“Sino ang lalaking iyon, Valente? Ang hooded figure?” tanong ni Ryella, ang kanyang boses ay nanginginig ngunit may determinasyon. “Hindi siya ang inyong mga karaniwang kalaban. Sinabi niya: ‘Dapat ay tumanggi ka sa kanya.’”

Ang panga ni Vladimir ay humigpit. “Siya ay isang multo. Ngunit ang kanyang pagkilos ay hindi random. May koneksyon siya sa iyong nakaraan o sa iyong mga lumang kaso.”

“Wala akong kinalaman sa mafia!”

“Ngayon, mayroon ka na,” aniya, ang kanyang tingin ay tumagos sa kanya. “Sa sandaling tinanggap mo ako, inilatag mo ang iyong sarili. Ang multo na ito ay interesado sa iyong pagsuko—ang pagsuko mo sa akin, o sa kamatayan.”

“Hindi ko hahayaan ang sinuman na kontrolin ako!”

“Mali ka. Ako ang kumokontrol sa iyo. At iyan ang tanging dahilan kung bakit ka nabubuhay,” bulong ni Vladimir.

Ang biyahe ay mabilis. Sa lalong madaling panahon, lumapag sila sa isang private heliport. Ang helicopter ay naghihintay, ang mga blades ay umiikot na may nagbabadyang tunog.

Sa loob ng helicopter, ang ingay ay nakakapuno sa lahat, pinipilit silang sumigaw.

“Sinasabi ko na sa inyo,” sigaw ni Ryella, fighting ang kanyang boses laban sa ingay. “Huwag ninyo akong itrato na parang trophy!”

Lumapit si Vladimir, ang kanyang mukha ay nakatuon, ang kanyang intensity ay overwhelming.

“Wala akong pakialam sa iyong legal definitions!” sigaw niya pabalik, ang kanyang tinig ay malakas at authoritative. “Nakikita ko ang panganib na hindi mo nakikita! Sa oras na ito, hindi ka abogada—ikaw ang target!”

“Kung ganoon, bakit ninyo ako kinuha?” sigaw niya, ang luha ay nagsisimula nang bumuo sa kanyang mga mata, hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa pagkatalo. “*May mga espesyalista sa pagtatago! Bakit ako!?”

“Dahil ang pag-atake ay para sirain ang atin!” Sumigaw si Vladimir, ang kanyang mga mata ay nagliliyab. “Ang lalaking iyon ay gusto akong parusahan sa pamamagitan ng pagkuha sa iyo! Hindi ko siya hahayaang manalo! Ikaw ay akin! At ang akin ay hindi kailanman nawawala!”

Ang init ng kanyang boses ay pinalabas ang ingay ng helicopter. Ang kanyang mga salita ay tumagos sa kanya, nakabasag sa huling pira-piraso ng kanyang professional distance.

Pagkatapos ng matagal na biyahe, lumapag ang helicopter sa isang isolated clearing. Sa harapan nila, nakatayo ang isang malaking estate, napapalibutan ng siksik na kagubatan at mataas na pader. Ang lugar ay tahimik, napakalaking tahimik.

Nang bumaba sila, ang katahimikan ay tila isang bagong, mas matinding banta.

“Maligayang pagdating sa Valente Manor,” sabi ni Vladimir, ang kanyang tinig ay bumalik sa isang mapanganib na bulong. “Ito ang iyong bagong opisina. At ang iyong bagong kulungan.”

Ang hangin sa estate ay malamig. Naramdaman ni Ryella ang bigat ng mga pader na nakapaligid sa kanila. Ito ay hindi isang bahay; ito ay isang kuta.

“Gaano katagal?” tanong ni Ryella, ang kanyang boses ay halos wala nang energy.

“Hangga’t hindi ko nahahanap ang hooded man. Hangga’t hindi ko napapatay ang anumang banta sa iyong buhay,” sabi ni Vladimir, itinutulak siya patungo sa pintuan. “At hangga’t hindi mo natatapos ang trabaho mo.”

Pumasok sila sa manor. Ang interior ay opulent ngunit walang init—marmol, ginto, at mga anino.

“Ngayon, makinig ka sa akin, Ryella,” aniya, hinawakan ang kanyang balikat. “Ang mga taong nandito ay tapat sa akin. Ngunit hindi mo pwedeng kausapin ang sinuman tungkol sa kaso. Hindi mo pwedeng gamitin ang anumang device maliban sa ibibigay ko sa iyo. At lalong-lalo na, hindi mo pwedeng takasan ang aking paningin.”

“Gusto ninyo akong gawing kasangkapan!”

“Gusto kitang gawing ligtas,” giit niya, ang kanyang mga mata ay nananatiling matalim. “Tingnan mo ang halaga na binabayaran mo para sa iyong integrity! Halos mamatay ka sa labas! Dito, ako ang iyong integridad. Ako ang iyong kalasag. At kapag nagawa mo na ang trabaho mo, magkakaroon ka ng kalayaan.”

“Kalayaan?” Humalakhak si Ryella, puno ng pait. “Pagkatapos ng ginawa ninyo sa penthouse? Ang halik na iyon ay hindi selyo ng kasunduan, Valente. Ito ay deklarasyon ng pagmamay-ari!”

“Ganoon ba?” Lumapit si Vladimir, ang kanyang hininga ay mainit sa kanyang mukha. “At ano ang naramdaman mo sa deklarasyon na iyon? Nagprotesta ka, oo. Ngunit naramdaman mo ang kuryente.”

“Wala akong naramdaman kundi kasuklaman!”

“Sinungaling,” bulong niya, ang kanyang boses ay tila charming at menacing nang sabay. “Ang iyong pulso ay bumilis. Ang iyong mga mata ay nagsabi ng pag-aalangan, hindi pagtanggi. Darating ang panahon na hahanapin mo ang deklarasyon na iyon.”

“Hinding-hindi!” Matigas na sabi ni Ryella, ang kanyang mga kamay ay nanginginig.

Ang kanyang ngiti ay naging isang taunting smirk. “Kung ganoon, mag-iwan ako ng challenge,” aniya, itinulak siya patungo sa isang grand staircase. “Sa sandaling matapos ang paglilitis, kung wala kang maramdaman para sa akin—kahit isa man lang pagnanasa—magkakaroon ka ng kalayaan na umalis. Ngunit kung mali ako, mananatili ka.”

“Iyan ay absurd!”

“Absurd o hindi, iyan ang ating bagong kasunduan,” sabi niya, pinigilan ang kanyang braso bago siya umakyat. “Ang iyong silid ay sa dulong bahagi ng hallway. May guard sa bawat pinto. Ang bawat window ay may sensors. Subukan mong tumakas, at iwanan ko ang pagtatanggol mo.”

Tumingin si Ryella sa kanya. Ang banta ay hindi lamang tungkol sa kanyang freedom; ito ay tungkol sa kanyang buhay—ang buhay na nakasalalay sa pagkapanalo ni Vladimir.

“Sige,” bulong niya, ang kanyang tingin ay matalim na ngayon. “Tanggapin ko ang challenge ninyo. Hinding-hindi ko kayo gugustuhin. At pagkatapos ng kaso, lalayas ako.”

Ang kanyang ngiti ay nagbigay ng isang tingling feeling sa kanya—isang bagay na hindi niya maintindihan. “Tingnan natin.”

Umakyat siya sa hagdanan, ang bawat hakbang ay isang pahayag ng paglaban sa kanyang jailer. Alam niya na ang secluded estate na ito ay magiging ultimate testing ground—hindi lamang para sa kaso, kundi para sa kanyang sariling will at principles. Wala na siyang batas na pwedeng gawing kalasag. Ang tanging sandata niya ngayon ay ang sarili niyang determinasyon.