Mahal kita, Kuya

Late

Amara

"Argggh!" sigaw ko sa pagkainis.

First day of work ko pa lang ngayon, late na ako. Kung nagkataon, bad impression na agad ang matatanggap ko sa magiging boss ko. Mas masahol pa ay baka ma-disappoint si Tito Lucio sa akin.

Patakbo na akong pumapasok sa Monteverde Corp., halos lumilipad ang ID ko na nakakapit sa aking leeg.

"Perfect," bulong ko sa sarili habang humihingal dahil sa pagtakbo. "First day ko pa lang, palpak na. Nakakainis!"

Paglabas ko ng elevator, nagmamadali na akong tumawid papunta sa kabilang hallway at doon ako kamuntik nang mabangga ng isang pulang sports car na bagong pasok sa basement driveway ng building.

Napahinto ako at napasigaw. Malas talaga ako sa araw na 'to.

"Miss!" rinig kong sigaw ng security guard.

Napaupo ako, sabay hawak sa ulo at takip sa tainga ko sa takot na baka mabangga ako ng sports car. Nakakabinging tunog ang lumikha sa paligid.

Abot-langit ang kaba ng dibdib ko na halos humiwalay na ang kaluluwa ko sa aking sarili. Mabuti na lang nakapreno agad ang driver, or else pinaglalamayan na nila ako ngayon.

"Thank God!" mahina kong sambit.

Napatingala ako ng makitang lumabas mula sa kotse ang isang lalaking matangkad, suot ang itim na suit, may malamig na titig at perpektong ayos ng buhok. Napanganga ako ng masilayan ang gwapo nitong mukha.

'Bwesit ka, nagawa mo pa talagang purihin eh, kamuntik ka na niyang mabangga!' sita ng utak ko.

Si Tristan Monticello. Anong ginagawa ng lalaking ito dito? Hindi ba niya ako namumukhaan?

"Are you blind?" malamig na sabi nito.

"Blind? Ako pa talaga ang sinisi mo?" inis na sagot ko.

Tumingin ako sa suot kong relo. "Gosh! Late na ako, kasalanan mo kapag ako napagalitan hu..."

"Late and reckless," putol nito. "Nice combination for a first impression, huh!"

Napayuko ako sa sinabi nito, napakagat ako ng labi. Hindi ko alam kung maiiyak o maiinis ako sa sinabi nito. Siya lang naman itong reckless at mabilis magpatakbo ng sasakyan.

Pero kahit naiinis ako, hindi ko pa rin maiwasang mapansin kung gaano ito kagwapo.

"Blind and reckless, that's the best description of yourself. Hindi ka marunong magdahan-dahan sa pagda-drive. Gwapo ka pa naman sana, kaso never mind!" asar na sagot ko.

Never forget kung paano niya ako sinabihan ng hindi magandang salita kagabi. Kaya nagkunwaring hindi ko narinig ang mga katagang iyon. Gagong 'to, ginawa pa niya akong prosti.

"You're saying that it's my fault when you suddenly just run without even checking the hallway! Stupid!" he gritted his teeth with annoyance.

Lumapit ito sa akin na halos isang dangkal na lang ang layo ng mukha niya sa mukha ko. Bahagya akong napaatras.

"Next time, don't be stupid to just run and walk here as if this place is yours!" matalim at madilim ang kanyang mata na nakatitig sa akin.

Mas gwapo pala siya sa umaga, matangkad, commanding, and dangerously calm. Dominant, malakas ang aura na may halong nakakatakot na expression sa mukha. Kaso pangit talaga ang ugali.

Mabilis na akong tumalikod at iniwan siya sa hallway. Hindi ko na siya pinansin pa.

Pagpasok ko sa opisina, kinabahan ako nang malaman kong si Tristan pala ang magiging boss ko dito sa Monteverde Corp.

"You're 10 minutes late! First day of work, first day late? Great!" sabi nito sa malalim na boses.

"I'm... I'm sorry sir, hindi na po mauulit," mahina kong sabi.

Kailangan ko na munang magpakabait dahil bago pa lang ako sa trabaho. Sayang naman kapag matanggal agad ako eh, pinaghirapan ko rin naman ang sinagot ko sa interview.

"Coffee. Black. No sugar. And don't make it sweet, like the way you looked at me earlier," komanding nito.

Natigilan ako. Masyado bang obvious ang titig ko sa kanya kanina?

"Faster!" inis na bulyaw nito.

Napaigtad ako sa gulat! Taranta akong nagtungo sa nakita niyang coffee maker doon.

Napakamot ako ng ulo at lumingon sa boss kong busy na sa laptop nito.

"S-Sir?" mahinang tawag ko.

"What?" malakas na tanong nito. "Huwag mo akong landiin dito!"

Hindi ko alam na makapal rin pala ang mukha ng lalaking ito!

"Eh... kasi ano po," napakamot ako sa kilay. Tinuro ko ang coffee maker. Kinakabahan ako na baka bulyawan na naman niya ako.

"Damn!" pagalit na sambit nito.

Yumuko ako at napakagat labi. Nakita kong naglakad ito palapit sa gawi ko.

"This is the last time na ituro ko sa 'yo kung paano gumawa ng kape ko!"

Napaatras ako ng sobrang lapit na niya sa akin. Habang umaatras ako, siya namang paglapit nito. Na-corner niya ako sa tabi ng coffee maker.

"Now take the mug and I'll teach you how to make my coffee," bulong nito sa punong tainga ko.

Nanginig ang mga kamay ko habang kinukuha ang mug. Nag-init ang katawan ko dahil nakadikit na ang likod ko sa harapan nito. Napakislot ako dahil ramdam ko ang bukol na tumutusok sa pang-upo ko.

"H-Hindi mo na kailangan tumayo sir sa likuran ko," naiilang kong sabi na may kaba sa dibdib.

"Now you look like an innocent girl who never does such things like what you did last night," pang-uuyam na sabi nito.

"I-I don't know what you're talking about, sir," tanggi ko agad.

Ang lakas na ng kabog ng dibdib ko. Ano bang ginagawa ng lalaking ito sa akin?

"Now you're denying, huh! Did you forget what you did to me in the club?"

Umiling-iling ako dahil ayokong aminin na alam ko ang ginawa ko kagabi.

"Liar!"

"I'm drunk!" I blurted out.

Akala ko pa naman hindi niya ako makikilala. Iyon pala, namumukhaan niya ako. Pati ang ginawa kong kalokohan sa club, naalala pa nito.

Nag-away kami ng Nanay ko kaya naisipan kong mag-club kasama ang mga mayayaman kong kaibigan. At ayon nga ang nangyari, basta ko na lang siya hinalikan sa labi ng walang pakundangan.

"You suddenly show up at our table and shamelessly kiss me in front of my friends. Do you like my kisses?" anas nito sa punong tainga ko na halos dumikit na ang labi nito roon.

"P-Please, sir, trabaho ang pinunta ko dito. A-And I didn 't know that I did that to you last night, sir," pagsisinungaling ko.

Ngayon pa lang alam ko na sa araw na ito, magsisimula ang hindi ko inaasahang laban. Laban sa pride, sa galit, sa guilt, at sa damdaming unti-unti kong hindi mapigilan.