CAP 1 | เจอกันอีกครั้ง

         “ตะวัน...”

         เสียงทุ้มของอีกฝ่ายไม่ต่างจากนวมหนักๆ ฟาดลงกลางศีรษะ เพลงตะวันหันกลับไปมองคนเรียกช้าๆ ด้วยความรู้สึกหลากหลาย และพบว่าปรัชญายืนอยู่หน้าเธอพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม

         เป็นรอยยิ้มที่ชวนคิดถึงจนเธอเองก็เผลอยิ้มตอบ แต่เมื่อได้สติจึงเอ่ยทักอีกฝ่ายคืนอย่างไม่ให้เป็นการเสียมารยาท

         “สะ สวัสดีปรัชญ์” เขียนนิยายมาก็เยอะ แต่ประโยคแรกที่ทักออกไปกลับดูทื่อมีพิรุธจนอยากตบปากตนเอง

         เพลงตะวันจับเอื้อมมือไปจับมือของเทียนหอมที่ฟุบหลับอยู่ด้านหลังแน่น ทั้งแอบกระตุก ทั้งแอบเขย่า แต่ไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะฟื้นขึ้นมาช่วยเธอแม้แต่น้อย นักเขียนสาวจึงจำต้องกลับไปมองหน้าคู่สนทนาอีกครั้ง

         “ปรัชญ์...มารับว่านเหรอ”

         “อื้ม เมียมันโทรหาไม่ติดเลยโทรหาเราให้ช่วยตาม แต่พอโทรติดดันเมาจนพูดไม่รู้เรื่องเลยมารับมันกลับ” คำตอบของเขาเป็นธรรมชาติจนเธอได้แต่พยักหน้าฟัง

         แปดปีผ่านมา มันอาจนานมากพอที่จะทำให้ความรู้สึกทุกอย่างเปลี่ยนไปจริงๆ นั่นล่ะ

         “งั้นตามสบายนะ เราก็จะพาเทียนกลับแล้วเหมือนกัน” คนตัวเล็กตัดสินใจตัดบท และตั้งใจจะพาเพื่อนไปนอนที่คอนโดตนเองจนกว่าอีกฝ่ายจะสร่างเมาจึงให้กลับบ้าน

         แต่ปรัชญากลับชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จนเธอผงะหนี แม้จะค่อยๆ เอี้ยวศีรษะมองไปยังคนที่ฟุบอยู่ด้านหลังเธอก็ตาม

         “เทียน? ใช่เทียนที่จะต่อยกับวิศวะไหม?” คนตัวสูงทำหน้านึกอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพยายามยื่นหน้าเข้ามาใกล้เพื่อนมองคนเมาอีก

         กลิ่นหอมอ่อนๆ จากน้ำหอมบนกายหนุ่ม ทำให้เพลงตะวันใบหน้าเห่อร้อน เมื่อครู่ปลายจมูกเขาเกือบชนเส้นผมของเธอเข้าหากหญิงสาวไม่เป็นฝ่ายเอียงตัวหลบ

         “อ้อ~ คนนี้จริงๆ ด้วย ^^” ร่างสูงถอยกลับมายืนตัวตรงหลังจากมองเทียนหอมจนหนำใจ “เราจำหน้าไม่ค่อยได้แล้ว รู้สึกช่วงนี้จะสายตาสั้นขึ้นด้วย”

         เธอพยักหน้ารับคำของอีกฝ่ายและยิ้มเจื่อนให้ เมื่อกี้ที่ใกล้ชิดกันทำเอารู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้อง และไม่รู้ทำไมคนคุยเก่งไม่เดินจากไปเสียที

         ยืนจ้องหน้ากันอยู่ได้...

         “ตาวานนน~”

         เสียงเรียกของเทียนหอมไม่ต่างจากระฆังช่วยชีวิต เจ้าของชื่อรีบหันไปสนใจคนเรียกราวกับเพื่อนใกล้ตาย และนั่นก็ทำให้ปรัชญายอมเดินจากไปได้ในที่สุด

         เขาพยุงว่านพาเดินออกจากงาน โดยระหว่างนั้นก็หยุดแวะถ่ายรูปกับคนในงานที่เรียกตัวเอาไว้ตลอดทาง

         คนดังสมัยเรียน ใครๆ ก็รู้จักแม้จะอยู่คนละคณะ

         คนตัวเล็กขอให้ผู้ชายในงานช่วยพยุงเทียนหอมลงมาหน้าโรงแรมเช่นกัน ตอนนี้เกือบเที่ยงคืนแล้ว และดูเหมือนแท็กซีที่เลี้ยวเข้ามาในโรงแรมก็น้อยมาก แถมก่อนหน้านี้มีคนมารอก่อนพวกเธอสองคิว เพลงตะวันจึงยืนบนส้นสูงและปล่อยเพื่อนนั่งบนเก้าอี้พลาสติกที่ขอยืมจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาชั่วคราว

         กระทั่งเมอร์เซเดสเบนซ์ เอเอ็มจีสีขาวขับออกจากลานจอดรถมาจอดเทียบตรงหน้า กระจกไฟฟ้าฝั่งที่นั่งข้างคนขับถูกเปิดออกครึ่งหนึ่ง พร้อมกับสายตาคมของคนเมื่อครู่มองลอดผ่านช่องหน้าต่างมาสบตากัน

         เพลงตะวันเกลียดตัวเอง แค่หน้าครึ่งบนของอีกฝ่ายเธอยังจดจำได้ ทั้งที่ไม่ได้พบกันมาแปดปีเต็ม

         “ตะวัน”

         อีกแล้ว...

         เพลงตะวันจำได้ดีว่าปรัชญาเป็นสุภาพบุรุษและใจดีมาก จึงไม่แปลกที่เขาจะเข้ามาถามเมื่อเห็นว่ามีผู้หญิงสองคนยืนอยู่หน้าโรงแรม แถมอีกคนยังเมาหมดสภาพ

         รู้งี้เธอน่าจะเมาด้วยอีกคนแล้วเปิดห้องนอนในโรงแรมให้มันจบๆ ไม่น่าอยากกลับไปวางพล็อตนิยายต่อเลย

         “ขึ้นมาสิ เราไปส่ง”

         “มะ ไม่เป็นไร คอนโดเราอยู่ใกล้แค่นี้เอง” พูดจบมือบางก็รีบยกมืออุดปากตนเองอย่างนึกขึ้นมาได้

         เอาอีกแล้ว...เผลอพูดอะไรที่ไม่จำเป็นอีกแล้ว

         “ใกล้ๆ ก็ดีสิ กลับทางนี้ใช่ไหม ทางผ่านพอดี”

         ปรัชญาเปิดประตูลงจากรถ ถือวิสาสะเดินผ่านคนตัวเล็กไปอุ้มเพื่อนสนิทของเธอขึ้นจากเก้าอี้

         “เปิดประตูให้เราหน่อย...”

         สถานการณ์ฉุกละหุกทำเอาหญิงสาวแสดงท่าทีเลิ่กลั่ก สุดท้ายจึงยอมเปิดประตูข้างคนขับตามที่เจ้าของรถบอก

        “ไม่ใช่สิตะวัน... “ ปรัชญาถอนหายใจ มองหน้าเธอเอือมเล็กน้อยเหมือนมองเด็กโง่ “เราหมายถึงประตูด้านหลังที่นั่งข้างคนขับ ขืนให้เทียนนั่งข้างคนขับหัวก็โขกกับคอนโซลรถพอดี”

         “อะ อื้อ” มือบางปิดประตูที่เพิ่งเปิด แล้วรีบเปิดประตูด้านหลังตามที่เจ้าของรถบอกก่อนจะนิ่งงัน เมื่อเห็นว่ามีว่านนอนหลับอยู่ก่อนหน้านั้นในสภาพเดียวกับเพื่อนตนเอง

         ลืมไปเลยว่าว่านอยู่ในรถด้วย นั่นหมายถึงเธอต้องนั่งข้างหน้าคู่กับเขา

         ปึง!

         สติของเพลงตะวันกลับมาหลังจากได้ยินเสียงปิดประตูรถยนต์ ปรัชญาเปิดประตูข้างคนขับรอพร้อมกับรอยยิ้ม

         “ถ้าตะวันช้าจนทำให้เราโดนค่าปรับตามหลัง เราจะทักไปเก็บเงินนะ” สายตาคมกริบก้มมองพื้นฟุตบาทอย่างมีนัย

         เมื่อใบหน้าสวยกดสายตามองตาม จึงเห็นว่าเส้นขอบฟุตบาทเป็นสีขาวเหลือง

         เจ้าของร่างบางจึงก้าวเข้าไปนั่งในรถอย่างรวดเร็ว เมื่อประตูฝั่งตนเองถูกปิดก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ เธอรู้สึกโง่ทุกครั้งเวลาที่อยู่ต่อหน้าเขา

         ปรัชญากลับเข้ามานั่งในรถ แต่ร่างสูงโปร่งกลับไปขยับมือขับรถออกจากตรงนี้อย่างที่เคยเร่งเร้าเธอให้เข้ามานั่งอย่างในตอนแรก

         “ตะวัน...” เสียงทุ้มเรียกชื่อเธอเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่ทราบ สายตาของเพื่อนสมัยเรียนมองมาที่เธออย่างอ่อนใจ

         ร่างสูงกำยำโน้มตัวเข้ามาหาจนปลายจมูกแทบชนกัน ชั่วพริบตาแถบสีดำก็ถูกนำมาคาดบนร่างเล็กพร้อมกับเสียงดัง ‘แกร๊ก’

         “ต้องคอยคาดเข็มขัดให้เหมือนเมื่อก่อนเลยนะ” น้ำเสียงและสายตาของชายหนุ่มติดดุเล็กน้อย แม้จะเป็นการดุที่ไม่ได้จริงจังนักก็ตาม

         คนที่พูดคำว่า ‘เมื่อก่อน’ ออกมาก่อนก็คือเขา แต่กลับทำให้หญิงสาวตกใจขึ้นมาและรีบแก้ตัว

        “มะ ไม่ใช่นะ เราแค่รู้สึกมึนๆ” ไม่ได้อยากทำตัวเหมือนอ่อยเขา หรือเรียกร้องความสนใจจากคนในอดีต

         “เราก็ไม่ได้ว่าอะไร”

         ปรัชญาระบายยิ้มอีกครั้งและไม่ได้พูดอะไรต่อ จัดการพารถกลับเข้าสู่เส้นทางหลัก เพื่อไปส่งคนตัวเล็กทันทีโดยมีคนนั่งข้างๆ คอยบอกทางเสียงเบา

         รถยนต์เลี้ยวเข้ามาจอดบริเวณลานจอดรถด้านหน้าคอนโด เพลงตะวันแสดงอาการเลิ่กลั่กอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดับเครื่องยนต์และปลดเข็มขัดนิรภัย

         “ปะ ปรัชญ์กลับไปส่งว่านเลยก็ได้ เดี๋ยวเราพาเทียนขึ้นห้องเอง”

         “เธอตัวเล็กกว่าเทียนอีกจะอุ้มใครเขาไหว เมื่อก่อนหิ้วหนังสือการ์ตูนแค่สิบเล่มมือยังแดงเลย”

         เขาพูดคำว่า ‘เมื่อก่อน’ ขึ้นมาอีกแล้ว หญิงสาวไม่เข้าใจเลยว่าทำถึงพูดเรื่องในอดีตได้หน้าตาเฉย

        คนตัวเล็กนั่งนิ่งด้วยความอึดอัด ทำไมเขาไม่เข้าใจอะไรเลยว่าเธอกับเขาไม่ควรเข้าไปรุกล้ำในพื้นที่ส่วนตัวกันและกันอีก

         “ตะวันอึดอัดที่เรามาส่งเหรอ?”

         นักเขียนสาวเงยหน้าสบตากับคนถามทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้น ใบหน้าของปรัชญายังคงประดับด้วยรอยยิ้ม จะว่าไป...ตั้งแต่ที่โรงแรมเขาเอายิ้มมาตลอดจนเธอไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

         “เราก็ควรจะอึดอัดไม่ใช่เหรอ?”

        “ทำไมต้องอึดอัด เพราะเราเคยเป็นพาร์ตเนอร์กัน?” คำถามตรงไปตรงมาครั้งที่สองออกมาจากปากคนไม่เจอหน้ากันนาน

         อย่างน้อยเขาก็เลือกใช้คำว่า 'พาร์ตเนอร์' แทนคำว่าคู่นอนหรือคนเคยเอากัน ฟังดูไม่ใช่คำหยาบอะไร

         “ก็ประมาณนั้น...”

         “ทั้งที่ตะวันเป็นฝ่ายขอเลิกกับเราก่อนน่ะนะ” ชั่ววูบหนึ่งแอบเห็นว่าประกายในดวงตาของอีกฝ่ายสั่นไหว

         แต่ก็แค่พริบตาเดียวเท่านั้น

         “ยะ อย่าใช้คำว่าเลิก เลิกมันเอาไว้ใช้กับคนคบกัน แต่เราสองคนไม่ใช่”

         “แต่นอกจากนอนด้วยกัน เรายังทำอย่างอื่นที่คนอื่นไม่ทำไม่ใช่เหรอ?”

         “แต่มันก็ไม่ใช่การคบกันอยู่ดี”

         ในตอนที่ทั้งคู่อยู่ปีสาม ความสัมพันธ์พวกนั้นมันเกิดจากการหาที่ระบายความเครียด และความอยากรู้อยากลอง

         เธอเคยอ่านแต่ในนิยายว่าครั้งแรกมันเจ็บ จึงอยากรู้ว่ามันจะเจ็บขนาดไหน ส่วนปรัชญาก็เครียดเรื่องเรียน เขาแค่หากิจกรรมทำเพื่อผ่อนคลายก่อนอ่านหนังสือเท่านั้น

         “เราได้ข่าวมาว่า ตะวันลาออกจากงานเก่ามาเขียนนิยาย”

         เพลงตะวันขมวดคิ้ว เขาไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน ในเมื่อเธอไม่เคยโพสต์เรื่องออกจากงานประจำและเรื่องเขียนนิยายในโซเชียลเลย

         “ใช่”

         “เขียนแนวไหน ตอนเรียนปรัชญ์เคยเห็นตะวันอ่านเรื่องผี ลึกลับ โรแมนติก”

         คำถามของคนนั่งหน้าพวงมาลัยทำให้คนตัวเล็กหันไปมองเขาเล็กน้อย

         “แล้วเคยเอาเรื่องของเราไปเขียนบ้างไหม?” รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา สร้างความหงุดหงิดให้เธออย่างไร้เหตุผล

         พูดแต่เรื่องอดีตอยู่ได้...

         “แล้วปรัชญ์คิดว่าเรื่องของเรามันอยู่ในหมวดไหนล่ะ” น้ำเสียงของเธอเปล่งออกไป บ่งบอกว่ากำลังไม่ชอบใจคำถามของเขาเท่าไรนัก

         “...”

         “เรื่องผี โรแมนติกคอมเมดี้ หรือแค่เรื่องเสียว”

         คนตัวสูงจ้องหน้าหวานอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ยอมสงบสติอารมณ์ตนเองก่อนด้วยการผ่อนปรนลมหายใจออกมาแผ่วเบา

         “ให้เราพาเทียนขึ้นไปส่งที่ห้องเถอะ เราสัญญาว่าจะอยู่ไม่นาน เพราะยังไงเราก็ต้องกลับมาพาไอ้ว่านไปส่งบ้านต่ออยู่ดี”

✦——☀——✦