"CHAPTER 04"

AKIO

Pagkarating namin sa rancho ay sinalubong kami nang napakaraming trabahador.

"Ang pogi ni Sir Akio..."

"Ihhhhhhh!"

Nagtilian ang iilang kababaihan na nakakasalubong namin. Ang mga mata nila'y parang punyal na unti-unti akong hinuburan. Hindi naman ako santo para sambahin.

"Tunay ngang may ipagmamalaki rin sa hitsura ang anak ni Don Iñigo,"

"Sana'y hindi siya kagaya ng ama niyang suplado at masungit."

Iilan lamang yan sa mga naririnig ko mula sa kanila. Nakapamulsa akong lumapit sa kinaroroonan ni Tito Joaquin, na abala sa pagpapakain ng mga kabayo. Pinilit kong labanan ang sarili ko na huwag magtakip ng ilong. Ayoko namang masabihan ng maarte rito.

"Tito!" Malakas na sigaw ko. Bumaling naman agad siya at sinalubong ako.

"Finally, you're here Elixir," nakangiting sabi niya kaya agad akong napabusangot.

"Tito naman, I told you not to call me Elixir, Akio nalang," nakangusong sabi ko. Inakbayan niya naman ako at tinawanan.

"Hay naku! Ayaw na ayaw mo talaga sa pangalang ako mismo ang nagbigay sayo," Hindi parin siya tumitigil sa pagtawa habang binibigyan ako ng dayami sa kamay. Pinakatitigan ko lamang iyon dahil baka may uod, mangati pa ako nang wala sa oras.

"Kailangan mo matutunang magpakain ng kabayo, baka mamaya niyan kapag ikaw na ang namumuno rito, mamatay silang lahat." Natatawa paring sabi niya kaya wala akong nagawa kundi sundin ang sinabi niya. Kinuha ko ito at hindi ko maiwasang mapapikit habang inilalapit ang mga kamay sa kulungan kung saan nag-aabang ang mga gutom na kabayo. Nakakabading man ito sa paningin niyo ay wala na akong pakialam. Natatakot din naman ako, mamaya niyan makagat pa nila ang kamay ko, sayang ang mga daliri ko kung di magagamit sa tamang kweba.

"Eula!" Nabaling ako sa isang lalaking halos madapa na kakatakbo makapunta lamang sa direksyon ni Eula. Napakunot ako ng noo ng bigla nalang itong umakbay sa babae.

"Aray..." Dahil sa matinding katangahan ay nahiwa ako ng matulis na damo sa palad.

"Anong nangyari sayo?" Nagtatakang tanong ni Tito kaya ipinakita ko na lamang ang dumudugo kong palad sa kanya. Umiling lamang siya at nagtawag pa ng ibang tao para gamutin ako.

"Pancho!" Malakas na sigaw nito. Agad namang tumakbo palapit sa akin ang lalaki at hindi ko maiwasang makaramdam ng pagkainis sa kanya. Siya iyong umakbay kay Eula. Siya rin siguro ang tinutukoy niya na manliligaw.

"Anong nangyari Sir, Akio?" Lumapit sa direksiyon namin si Eula at hinawakan ang kamay ko. "Dapat nagdadahan-dahan kayo," Nag-aalalang sabi nya habang pilit na hinihipan ang sugat ko. Natawa ako ng bahagya dahil sa pagkataranta niya.

Dumating si Pancho na may hawak na bulak at alcohol. Seryoso lang siyang nakatingin sa akin na para bang ayaw niya rin sa presensya ko.

"Ako na ang gagamot sa kanya, akin na nga, Pancho!" Iritableng sabi niya at inagaw ang first aid kit na dala nito. Iginaya niya ako sa upuang kahoy sa lilim ng isang punong mangga.

"Dapat mag-iingat kayo palagi, paniguradong magagalit sa inyo si Senyora." Umiiling pa na sabi niya. Ito ang unang beses at unang tao na nagkaroon ng pakialam sa akin. Sa mansyon ay nabuhay ako na lahat ay limitado, bawat kilos ay alam dapat ng tatay ko. Lahat ng desisyon ay sila dapat ang nagpapasya. Minsan hindi na ko natutuwa at nagsisisi na ako na pinanganak akong may gintong kutsara sa bibig, ngunit nakakulong naman sa hawla.

Matapos niyang malagyan ng bandage ang palad ko ay pinakatitigan niya ako. Sakto namang nakatingin ako sa kanya kaya siya ang naunang umiwas ng tingin.

"Eula! Tapos kana siguro diyan, samahan mo naman ako mamitas ng mais," Nakangusong sabi ni Pancho na parang aso. Bakit si Eula ang gusto niyang isama, andami-daming mga kalalakihan diyan.

"Ayoko nga, pumunta ako rito para bantayan ang amo ko. Hindi para maging tuta mo," Masungit na sabi ni Eula, kaya bahagya akong natawa. Sinamaan ko ng tingin ang lalaki pero mas masama ang tingin nito sa akin. Sino ba siya't sinasalungat niya ang mga tingin ko?

"Ano, okay na ang sugat mo pamangkin?" Tanong ni Tito na agad kong tinaguan.

"Mabuti naman, nga pala si Pancho- pinsan mo," Parang ayaw tanggapin ng tenga ko ang sinabi niya. Sa tagal kong namalagi sa mansyon, bakit hindi ko nalamang may pinsan pala ako. Kaninong anak siya? Ang alam ko'y walang anak si Tito Joaquin. "Anak siya ng Tito Gino mo. Bata pa lamang ay iniwan na siya sa akin ng magaling kong kapatid," Bakas sa mga tinig ni Tito ang matinding galit sa kapatid. Si Tito Gino ay nalulong sa sugal at sumama pa sa kabit. Hanggang ngayon ay hindi namin alam kung nasaan siya o kung buhay pa ba siya.

Tumango na lamang ako at ngumiti sa pinsan ko kuno pero hindi niya ako pinansin. Hinablot niya ang braso ni Eula na agad ko namang hinila pabalik.

"Ano ba kayo! Mapuputol na ang braso ko, bitawan niyo nga ako!" Iritableng sabi ni Eula na mukhang nasasaktan na. Ako na lamang ang unang bumitaw dahil mukhang walang balak bumitaw si Pancho. Ano bang problema niya? "Ano, Pancho! Bingi ka ba?" Iritableng sabi ni Eula at pilit na tinatanggal ang kamay ng lalaki sa kanyang braso.

"Mabuti pa'y bumalik kana sa pag-aani ng mais, Pancho." Seryosong sabi ni Tito. Agad namang tumalikod ang lalaki at umalis habang nagdadabog.

"Huwag sanang maulit sa inyo ang nangyari sa Daddy mo at Tito Gino mo," Seryosong sabi ni Tito na hindi ko alam kung anong ibig niyang sabihin. Ano bang nangyari sa kanila? Parang walang nakukwentong iba sa akin si Mom.

"Ano pong ibig niyong sabihin Tito?" Nagtatakang tanong ko pero nginitian niya lamang ako't bumalik na sa pagpapakain ng kabayo. Naiwan kaming dalawa ni Eula sa upuan, namumula ang kanyang mga braso.

"Bwisit na Pancho yun, wala na siyang ginawa kundi badtripin ako," Nakangusong sabi niya.

"Mukhang patay na patay sayo ang lalaking iyon." Tumatawang sabi ko pero sa loob-loob ko ay naaasar ako. Hindi ko alam kung bakit, pero parang nagseselos ako na hindi dapat mangyari lalo na't may kasintahan na ako.

"Talaga! Malapit ko na iyong patayin," Galit na sabi niya. Hindi ko maiwasang mapatitig sa mukha niya habang nakabusangot. Aminin ko man o hindi, siya lang ang nakita kong pinakamagandang babae rito sa lugar.