Healing The Billionaire's Broken Heart

Chapter 1: The Accident

Malakas ang ulan nang gabing iyon, parang may bagyong nagbabanta sa kalangitan. Kumukulog at kumikidlat, at bawat patak ng ulan ay tumatama sa windshield ng itim na sasakyan na parang maliliit na bala.

Mahigpit ang hawak ni Ivan Alejandro Montenegro sa manibela habang nakatutok ang kanyang mga mata sa madilim na kalsada. Ang headlights lamang ang nagsisilbing liwanag sa gitna ng halos walang katapusang dilim.

Suot niya ang isang mamahaling suit, charcoal gray at ang kanyang relo na kumikislap sa tuwing tatamaan ng liwanag. Hindi siya basta-basta lalaking nagmamaneho sa gitna ng bagyo.

Ngayong gabi, may mahalagang mangyayari.

Ngayong gabi, magpo-propose siya at ngayong gabi ay sasabihin niya ang tungkol sa kompanyang sekreto niyang pinatayo. Matagal niyang itinago sa lahat ang pagiging bilyonaryo.

Napabuntong-hininga siya habang saglit na sinilip ang maliit na velvet box na nasa passenger seat. Doon nakalagay ang engagement ring isang simpleng ngunit eleganteng diamond ring na matagal niyang pinag-ipunan at pinagawa nang personal.

Hindi niya iyon basta binili dahil kaya niya. Pinili niya iyon dahil mahalaga ang kahulugan nito.

“Tonight is the night,” mahina niyang bulong sa sarili.

Ngumiti siya, isang ngiti na bihira niyang ipakita sa ibang tao.

Si Beatrice Villanueva ang babaeng matagal na niyang minahal. Sa loob ng tatlong taon, tiniis niya ang lahat ng pagsubok, pati ang pagkontra ng ilang tao sa kanilang relasyon. Hindi naging madali ang lahat, pero handa siyang ipaglaban ang pagmamahal niya.

Kaya ngayong gabi, gusto niyang gawing opisyal ang lahat.

Gusto niyang simulan ang bagong buhay kasama siya.

Ngunit hindi niya alam… na ang gabing iyon ang magiging simula ng katapusan ng dati niyang buhay.

—-----

Sa kabilang banda ng lungsod, sa loob ng isang marangyang hotel ballroom, abala ang mga tao sa paghahanda. May mga staff na naglalagay ng bulaklak sa bawat mesa, may violinist na nagpa-practice ng romantikong tugtog, at may mga ilaw na kumikislap sa kisame na parang mga bituin.

Nakatayo sa gitna ng venue si Beatrice, nakasuot ng eleganteng red dress. Hawak niya ang kanyang cellphone habang paulit-ulit na tinitingnan ang oras.

Halatang naiinip siya.

“Nasaan na ba siya?” iritadong tanong niya sa sarili.

Lumapit ang kanyang kaibigang si Sophia, kapatid ni Ivan. Nakasuot ito ng black cocktail dress at may hawak na wine glass.

“Relax, Bea. Kilala mo naman ang kuya ko. Lagi siyang busy,” sabi nito, may bahid ng ngiti sa labi.

Hindi alam ni Beatrice kung bakit, pero may kakaibang pakiramdam sa dibdib niya. Parang may mali. Parang may paparating na hindi niya kayang ipaliwanag.

“Hindi naman siya late sa ganitong bagay,” sagot niya.

Saglit na natahimik si Sophia bago sumimsim ng wine.

“Maybe traffic lang,” sabi niya, pero sa loob-loob niya ay may ibang iniisip.

—-----

Samantala, sa loob ng sasakyan, mas lalo pang lumakas ang ulan. Halos wala nang makita si Ivan sa kalsada.

Pinilit niyang mag-focus.

“Konti na lang…” bulong niya.

Malapit na siya sa hotel. Ilang minuto na lang, makikita na niya ang babaeng mahal niya.

Ngunit sa isang iglap, may biglang sumulpot na ilaw mula sa kabilang lane—isang truck na mabilis ang takbo at tila nawalan ng kontrol.

Nanlaki ang mata ni Ivan. “What the—”

Napadiin siya sa preno.

SKREEEECH!

Umalingawngaw ang tunog ng gulong na kumaskas sa basang kalsada. Nag-slide ang sasakyan, umiikot sa gitna ng daan habang patuloy na bumubuhos ang ulan. Sinubukan niyang i-control ang manibela, ngunit huli na ang lahat. Sa loob ng ilang segundo, nagdilim ang mundo.

BANG!

Isang malakas na pagsabog ang sumunod. Tumama ang sasakyan niya sa concrete barrier sa gilid ng kalsada. Nabiyak ang salamin, nagkalat ang mga piraso nito sa loob ng sasakyan. Umusok ang makina habang patuloy na bumubuhos ang ulan sa labas.

Nakabukas pa rin ang mga mata ni Ivan, ngunit malabo na ang kanyang paningin. Ramdam niya ang matinding sakit sa buong katawan lalo na sa kanyang mga binti.

Sinubukan niyang gumalaw.

Ngunit walang nangyari.

Hindi niya maramdaman ang kanyang mga paa.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

“H-help…” mahina niyang sambit.

Dumadaloy ang dugo mula sa kanyang noo pababa sa kanyang mukha. Ang kanyang kamay ay nanginginig habang pilit niyang inaabot ang cellphone sa dashboard.

Kailangan niyang tumawag ng tulong. Kailangan niyang mabuhay. Sa huling sandali bago tuluyang magdilim ang kanyang paningin, napatingin siya sa passenger seat.

Nandoon pa rin ang maliit na velvet box. Nakabukas ito at ang singsing sa loob ay kumikislap sa gitna ng kaguluhan.

Isang simbolo ng pangarap na hindi na matutupad.

—-----

“Code blue! Code blue!”

Nag-echo ang boses ng nurse sa loob ng emergency room. Nagkakagulo ang mga doktor habang mabilis na itinutulak ang stretcher papasok sa operating room. Punong-puno ng dugo ang katawan ni Ivan. Nakakabit ang oxygen mask sa kanyang mukha habang pilit siyang hinihingahan.

“Severe trauma on the lower body!” sigaw ng isang doktor. “Prepare the operating room!”

Sa labas ng operating room, naglalakad pabalik-balik si Lola Isabella. Nanginginig ang kanyang kamay habang hawak ang rosary. Hindi niya mapigilang umiyak.

“Lord… iligtas Mo ang apo ko,” bulong niya.

Ilang sandali pa, dumating ang iba pang miyembro ng pamilya ang mga magulang ni Ivan at ang kanyang kapatid na si Sophia. Ngunit sa halip na pag-aalala, mas nangingibabaw sa kanilang mga mukha ang tensyon at kaba.

“Ano ba ang nangyari?” tanong ng ama ni Ivan, seryoso ang tono.

“Car accident,” sagot ng nurse.

Tahimik silang lahat.

Makalipas ang ilang oras, bumukas ang pinto ng operating room. Lumabas ang doktor, pagod ang mukha. Lahat sila ay agad na lumapit.

“Doctor, kamusta ang apo ko?” agad na tanong ni Lola Isabella.

Huminga nang malalim ang doktor bago nagsalita. “The surgery was successful… but—” Napahinto siya parang tumigil ang mundo, “but the damage to his spinal cord is severe.”

Nanlaki ang mga mata ni Lola Isabella.

“Ano pong ibig sabihin niyan?” nanginginig niyang tanong.

Sandaling natahimik ang doktor bago tuluyang nagsalita.

Parang bumagsak ang langit sa kanilang lahat. Napaupo si Lola Isabella sa sahig habang tuluyang tumulo ang kanyang mga luha. Sa loob ng hospital room, tahimik na nakahiga si Ivan sa kama walang malay, walang ideya na ang kanyang buhay ay tuluyan nang nagbago.

“I’m sorry… but there is a high possibility that he may never walk again.”