Kabanata 5

Xavier POV

I don’t know why I volunteered to take care of a sick housemaid. Kung tutuusin, wala akong obligasyon na gawin ito.

May mga tauhan kami para sa ganitong bagay. Isang utos ko lang, may nurse nang darating. Isang tawag lang, may magbabantay na sa kanya buong araw, buong gabi

Pero heto ako ngayon

nakaupo sa loob ng silid niya.

Tahimik.

At hindi mapakali.

Napabuntong-hininga ako habang sinasandal ang likod ko sa sofa.

Siguro… dahil naggi-guilty ako.

Dahil alam ko kung bakit siya nagkasakit.

Dahil alam kong may kinalaman ako sa nangyari sa kanya.

Gusto kong burahin sa alaala ko ang mga nangyari sa amin ng nagdaang gabi kaya napapikit ako sandali, pero habang nakapikit ako mas lalo lang luminaw sa isip ko ang mga alaala.

Her face.

Her voice.

Her fear.

Napamura ako sa isip ko at agad na iminulat ang mga mata ko.

“Damn it…”

Hindi ko dapat iniisip iyon.

Hindi ko dapat pinapansin.

Isa lang iyong pagkakamali.

Isang gabing nawala ako sa kontrol dahil sa alak.

At hindi na iyon dapat maulit.

Hindi na iyon dapat magkaroon pa ng kahulugan.

Pero kahit anong pilit ko…

hindi ko magawang burahin iyon sa isip ko.

Napabaling ako sa kabuuan ng silid niya.

Malinis. Maayos. Maaliwalas.

Hindi ito mukhang silid ng isang kasambahay.

Sa katunayan, halos kapantay pa ito ng mga guest room sa mansion may maayos na kama, magarbong dekorasyon.

Napailing ako nang bahagya.

“Mom…” bulong ko.

Hindi na ako nagtaka.

Dahil ito lang naman ang may kayang gumawa ng ganito ang tratuhin ang isang kasambahay na parang bahagi ng pamilya.

Muli akong napatingin kay Camille.

Tahimik siyang nakahiga sa kama.

Maputla ang mukha.

Mahina ang paghinga.

At hindi ko maintindihan kung bakit… pero pakiramdam ko may kung anong kirot sa dibdib ko habang pinagmamasdan siya

Hindi dapat dahil hindi ito normal.

Isa lang siyang kasambahay.

at wala siyang lugar sa mundo ko.

Wala siyang karapatang guluhin ang isip ko ng ganito.

Pero bakit…

hindi ko siya magawang balewalain ito pa nga ang dahilan kong naparami ang inom ng nakaraang gabi?

Napabaling ako sa side table at kinuha ang telepono ko

“Cheska.”

“Good morning, sir.”

“Cancel all my appointments today. I have important matters to do.”

Saglit na natahimik ang linya. Halatang nagulat sa narinig sa akin.

“O-okay po, sir.”

Hindi na ako nagdagdag pa ng salita. Ibinalik ko ang telepono sa mesa at muling umupo.

Sandaling natahimik ang buong silid.

At muli hindi ko naiwasan ibalik ang tingin ko sa kanya.

When I noticed a few strands of hair resting over her face, my hand instinctively rose, gently brushing them aside with a softness I didn’t realize I had.

At doon… hindi ko naiwasan mapalunok dahil mas malinaw kong nakita ng malapitan ang mukha niya

Ang payapang ekspresyon niya habang natutulog.

Ang bahagyang pagkakagat ng labi niya.

Ang mahinang pag-angat at pagbaba ng dibdib niya sa bawat paghinga.

Muli hindi ko naiwasan mapapikit saglit.

What the hell am I doing?

Dahan-dahan kong ibinaba ang kamay ko at sumandal ulit.

Hours passed as I sat there on the sofa, my eyes fixed on her face until at some point, I lost myself to sleep without even noticing.

Maybe it was because of exhaustion.

Or maybe because of the chaos in my mind.

Or perhaps because of the silence in this room.

But I was suddenly awakened by a faint moan.

Napamulat ako agad.

At agad kong napatingin sa kanya.

Doon nakita ko nanginginig ang buong katawan niya sa lamig.

Kahit balot na ng kumot.

“Damn it…”

Mabilis akong tumayo at lumapit sa kanya.

Inabot ko ang noo niya

At agad akong napamura.

“Shit… sobrang init…”

Masyadong mataas ang lagnat niya.

Mabilis kong kinuha ang remote ng aircon at inayos ang temperatura bago ako bumalik sa tabi niya.

Hindi puwedeng lumala pa ito.

Kinuha ko ang gamot na iniwan ng doktor.

“Hey, come on drink it.

Mahina ang reaksyon niya. Halos hindi niya maigalaw ang sarili niya.

Kaya ako na ang nag-adjust.

Inalalayan ko siyang bahagyang makabangon saka dahan-dahan ko siyang pinainom ng gamot.

Sinigurado kong nalunok niya muna iyon bago ko siya muling pinahiga.

Hindi ako sanay sa ganito.

Hindi ako sanay mag-alaga.

Hindi ako sanay maghintay.

Hindi ako sanay… mag-alala.

Pero heto ako ngayon ginagawa ko ang lahat

Kinuha ko ang planggana at bimpo na nakapatong sa mesa saka dahan-dahan ko iyon binasa pagkatapos marahang ko itong pinunasan mula ulo hanggang leeg.

Paulit-ulit.

Pero napansin kong hindi pa rin nawawala ang panginginig niya sa halip… mas lumalala pa.

Doon muli hindi ko naiwasan mapamura.

“Fuck…”

Ano bang dapat kong gawin?

Hindi ito negosyo.

Hindi ito problema na kayang ayusin ng pera.

Wala akong kontrol.

At ayaw ko ng ganito.

Pero ngayon… wala akong pagpipilian.

isa lang ang naisip kong paraan pero bago ko ginawa yon huminga muna ako ng malalim saka mabilis kong hinubad ang suot kong pang-itaas na damit.

Hindi na ako nag-isip pa.

Tumabi ako sa kanya sa kama.

At mahigpit ko siyang niyakap sa ilalim ng makapal na kumot.

Agad kong naramdaman ang lamig ng katawan niya.

pati ang init na bumabalot dito.

“Stop shaking…” mahina kong bulong.

Hindi ko alam kung naririnig niya ako.

Hindi ko alam kung may malay pa siya.

Pero hindi ko siya binitawan.

Tahimik lang akong nakahiga sa tabi niya habang yakap siya ko siya ng mahigpit. Habang ginagawa ko iyon unti-unting bumabalik sa isip ko ang mga alaala ng nangyari sa amin nang nakaraang gabi.

Malinaw kong nakita sa mga niya ang takot at dahil muli hindi ko naiwasan mapamura

“Shit…”

Ano bang ginawa ko?

Hindi dapat ako ganito. Hindi dapat

Mas lalo kong hinigpitan ang yakap ko sa kanya hindi ko alam kong bakit pero parang gusto kong bawiin ang lahat. Kahit alam kong imposible.

Lumipas ang ilang minuto.

Unti-unti kong naramdaman ang pagkalma ng katawan niya pati ang paghina nang panginginig niya.

At doon muli napatitig ako sa kanya.

Napakalapit niya sa akin ng mga oras na iyon

Halos maramdaman ko ang bawat paghinga niya.

Sa unang pagkakataon hindi ko siya nakikita bilang isang kasambahay.

Kundi bilang…

isang babae.

At doon ako mas lalo naguluhan.

Dahil alam kong hindi ito dapat mangyari.

Hindi ko dapat ito nararamdaman para sa kanya isa lamang siyang kasambahay.

Pero kahit anong pilit ko,

hindi ko mapigilan ang sarili ko.

Hindi ko maitanggi na unti-unti akong nagugulo, at mas lalo akong naaapektuhan sa presensya niya.

At iyon ang pinaka kinatatakutan ko… dahil sa unang pagkakataon, hindi ko na alam kung paano ko kokontrolin ang sarili ko kapag siya ang nasa harapan ko.

Makalipas ang ilang sandali ramdam ko na tumigil na ang panginginig niya at naging maayos na rin ang paghinga niya.

Dapat umalis na ako pero nanatili pa rin ako sa tabi niya

Makalipas ang ilang sandali, dahan-dahan kong inangat ang ulo ko at tiningnan siya.

Mukhang umepekto na ang gamot. Kahit papaano, bumalik na ang kulay ng mukha at labi niya.

“Good…” mahina kong sabi.

Saka maingat kong inalis ang braso ko mula sa pagkakayakap sa kanya. AyokonRamdam ko na tumigil na ang panginginig niya at naging maayos na rin ang paghinga niya.

Pero hindi pa rin ako umalis sa tabi niya. Dapat kanina pa ako umalis… pero nanatili pa rin ako.

Hindi ko rin alam kung gaano na ako katagal nakahiga roon.

Makalipas ang ilang sandali, dahan-dahan kong inangat ang ulo ko at tiningnan siya.

Mukhang umepekto na ang gamot. Kahit papaano, bumalik na ang kulay ng mukha at labi niya.

“Good…” mahina kong sabi.

Maingat kong inalis ang braso ko mula sa pagkakayakap sa kanya. Ayoko kasing magising siya na nasa ganoon ang ayos namin.

Dahan-dahan akong tumayo at umupo sa gilid ng kama, saka hinaplos ang mukha ko.

Ilang sandali akong nanatiling ganoon nakayuko, tahimik, pilit inaayos ang magulong takbo ng isip ko.

Pero kahit anong gawin ko…

hindi pa rin nawala ang bigat ng nararamdaman ko.

Hindi pa rin nawala ang pakiramdam na may nagbago kaya napabuntong-hininga ako nang malalim bago tumayo.

Bago ako tuluyang umalis, inayos ko muna ang kumot niya. Sinigurado kong maayos ang pagkakatakip nun sa katawan niya.

“Rest…” mahina kong bulong sa kanya kahit alam kong hindi naman niya iyon maririnig.

Makalipas ang ilang sandali tumalikod na ako.

Naglakad papunta sa pinto.

Hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko

parang may kung anong pumipigil sa akin.

Parang may kung anong humihila sa akin pabalik sa kanya

“Damn it…” bulong ko.

Bakit ang hirap umalis?

Nang makarating ako sa pintuan dahan-dahan kong hinawakan ang doorknob… pero hindi ko agad binuksan yon sa halip huminga muna ako ng malalim.

“This is nothing…” mahina kong sabi sa sarili ko.

“Just a mistake.”

“Just… a responsibility.”

Pero kahit sabihin ko iyon nang paulit-ulit…

hindi ako kumbinsido kaya mas lalo akong nainis

sa sarili ko at sa nararamdaman ko.

Pinilit kong isantabi ang lahat ng nararamdaman ko bago tuluyang binuksan ang pinto.

Hindi ko na dapat palakihin ang lahat kasi isa lang iyong pagkakamali na dapat kalimutan.