The Hardest Journey

Althea's POV

Three months.

Tatlong buwan na ang lumipas mula nang magising ako sa isang hotel suite kasama ang isang estranghero.

Tatlong buwan ko ring pilit kinalimutan ang gabing iyon.

Pero ngayon...

Pakiramdam ko'y bumalik ang lahat ng sakit na pilit kong ibinaon sa limot.

Mahigpit kong hawak ang maliit na pregnancy test habang nakaupo sa malamig na sahig ng banyo.

Dalawang pulang guhit.

Positibo.

Unti-unting lumabo ang paningin ko dahil sa mga luhang patuloy na pumapatak.

"Paano..." mahinang bulong ko.

"Paano ito nangyari?"

Alam ko ang sagot.

Ayaw ko lang tanggapin.

Napayakap ako sa sarili habang hindi mapigilan ang pag-iyak.

Kadarating ko lang mula sa pinakamalaking kabiguan ng buhay ko.

Iniwan ako ng lalaking minahal ko sa loob ng anim na taon.

Ngayon naman...

Magiging ina ako.

Mag-isa.

Wala akong mapagsabihan.

Wala na si Lola.

Wala rin akong ibang kamag-anak na maaasahan.

Muli kong tiningnan ang pregnancy test.

Hindi na ito mawawala.

Hindi ito panaginip.

Isa itong katotohanan na kailangan kong harapin.

Kinabukasan, nagpunta ako sa pinakamalapit na health center.

Nanginginig ang mga kamay ko habang hinihintay ang resulta ng aking pagsusuri.

Makalipas ang ilang minuto, ngumiti ang doktor.

"Congratulations, Miss Villanueva."

"Buntis nga po kayo."

Parang tumigil ang mundo ko.

Ngunit hindi pa roon natapos ang sorpresa.

"May irerekomenda akong ultrasound para matingnan natin ang baby."

Tahimik akong tumango.

Hindi ko alam kung paano ako nakapasok sa ultrasound room.

Habang nakahiga ako sa maliit na kama, pinahiran ng gel ang tiyan ko.

Ilang segundo ang lumipas bago nagsalita ang doktor.

Napangiti siya.

"Interesting..."

Kinabahan ako.

"Doc... may problema po ba?"

Umiling siya.

"Wala."

"Actually..."

"Doble ang blessing mo."

Napakunot-noo ako.

"H-Ho?"

Ibinaling niya sa akin ang monitor.

"Congratulations."

"Twins."

Parang tumigil ang paghinga ko.

"Kambal...?"

"Opo."

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot.

Isang anak pa nga lang ay hindi ko na alam kung paano bubuhayin.

Dalawa pa kaya?

Paglabas ko ng klinika, para akong nawalan ng direksiyon.

Mahigpit kong hawak ang ultrasound result.

Unti-unting bumuhos ang ulan.

Ngunit hindi ako gumalaw.

"Tulungan Mo po ako..." mahina kong dasal.

"Hindi ko po alam kung paano."

Pag-uwi ko sa bahay, binuksan ko ang maliit na alkansyang ilang taon kong pinag-ipunan.

Isa-isang binilang ang perang natitira.

Hindi iyon sapat.

Hindi para sa dalawang sanggol.

Mula noon, nagsimula akong maghanap ng kahit anong pagkakakitaan.

Naglaba.

Naglinis ng bahay.

Namalantsa ng damit.

Nagbantay ng tindahan.

Kung anumang marangal na trabaho ang dumating, tinanggap ko.

Hindi ko na inisip ang pagod.

Bawat pisong kinikita ko ay para sa mga anak ko.

Habang lumalaki ang tiyan ko, lalo ring humirap ang paghahanap ng trabaho.

Kapag nakikita ng mga employer na buntis ako, magalang nila akong tinatanggihan.

"Pasensya na."

"Kailangan namin ng kayang mag-overtime."

Paulit-ulit kong naririnig ang mga salitang iyon.

Unti-unti ring nauubos ang ipon ko.

Dumating ang araw na kinailangan kong ibenta ang cellphone kong pinaghirapan kong bilhin sa Singapore.

Kasunod nito ang maliit kong laptop.

Pagkatapos...

Ang ilan ko pang mga alahas kasama na ang engagement ring na binili ko

Masakit.

Pero wala akong pagpipilian.

Mas mahalaga ang mga batang nasa sinapupunan ko.

Pagsapit ng ikapito at siyam na buwan ng pagbubuntis ko halos hindi na ako makalakad nang maayos.

Madalas sumakit ang tiyan at Balakang ko at

mabilis din akong mapagod.

Ngunit kailangan ko pa ring kumayod Kaya nagtinda-tinda ako ng mga kakanin sa harapan ng bahay ko

Isang gabi, habang hinuhugasan ko ang mga gamit sa pagtitinda bigla kong naramdaman ang pagsakit ng tiyan ko

"Aray..."

Ilang sandali pa nagsunod-sunod na ang paghilab niyon

Sakto naman na pinuntahan ako ng kapitbahay kong si Aling Rosa mabilis niya akong inalalayan.

"Naku, iho! Mukhang manganganak ka na!"

Pagkasabi niya noon agad siya nagtawag ng iba pa namin kapitbahay at agad nila akong isinugod sa pampublikong ospital

Halos labinglimang oras akong nagtiis ng labor.

Pakiramdam ko'y unti-unti nang nauubos ang natitira kong lakas. Bawat paghilab ay tila pinupunit ang buong katawan ko, at bawat sigaw ko ay kasabay ng pagdaloy ng mga luha sa aking mga pisngi

Paulit-ulit kong tinatawag ang Lola ko.

"Lola..."

"Bigyan n'yo po ako ng lakas."

Pakiramdam ko'y naroon siya sa tabi ko, hinahaplos ang buhok ko gaya ng ginagawa niya noong bata pa ako tuwing nilalagnat ako

"Konti na lang, apo," parang naririnig ko ang malambing niyang tinig.

"Huwag kang susuko."

Napahagulhol ako.

"Lola... natatakot po ako."

"Mag-isa lang po ako."

"Wala na kayong hahawak sa kamay ko."

"Wala na akong ibang matatawag na pamilya."

Sunod-sunod na naman ang paghilab.

Napahigpit ang kapit ko sa kama habang napapikit sa tindi ng sakit.

"Ma'am, huminga po kayo nang malalim!" sigaw ng doktor.

"One more push!"

Sinunod ko ang utos nila kahit halos wala na akong maibigay na lakas.

Sa isip ko, iisa lang ang paulit-ulit kong panalangin.

"Diyos ko... iligtas Ninyo po ang mga anak ko."

"Kahit ako na lang ang mahirapan."

"Kahit ako na lang ang masaktan."

"Huwag lang po ang mga anak ko."

Muling rumagasa ang matinding paghilab.

Napasigaw ako habang ibinubuhos ang natitira kong lakas.

Makalipas ang ilang sandali...

Isang malakas na iyak ng sanggol ang umalingawngaw sa buong delivery room.

"Congratulations!"

"It's a healthy baby boy!"

Hindi pa man ako nakakabawe nang lakas, muli akong nakaramdam ng matinding paghilab.

Nagulat ang doktor.

"One more push!"

Napaluha ako habang ibinibigay ang natitira kong lakas.

Ilang minuto pa...

Isa na namang malakas na iyak ang narinig ko.

"Another healthy baby boy!"

Hindi ko napigilang mapaluha.

Dalawa.

May dalawa na akong dahilan para mabuhay.

Ilang oras ang lumipas, magkatabing natutulog ang dalawang sanggol sa maliit na crib.

Maingat kong hinaplos ang kanilang mumunting mga kamay.

Napangiti ako sa gitna ng pagod.

"Kiel..."

Mahina kong bulong sa panganay.

"Kian..."

At sa bunso.

"Simula ngayon..."

"Kayo na ang buong mundo ko."

Hindi ko man alam kung nasaan ang ama ninyo...

Hindi ko man alam kung muli ko pa ba siyang makikita...

Ipapangako ko...

Hindi ko hahayaang maramdaman ninyo na kulang kayo sa pagmamahal.

Kahit ako lang.

Kahit ako lang ang maging sandalan ninyo.

Hindi ko alam na ang pangakong iyon ang susubok sa akin sa mga susunod na taon.

Hindi naging madali ang buhay matapos kong manganak.

Pagkalabas ko pa lamang ng ospital, sinalubong na agad ako ng katotohanan.

May mga bayarin akong kailangang bayaran.

May dalawang sanggol na kailangang padedehin

Bilhan ng diaper, bitamina, at iba pa

At ako...

Wala akong maayos na trabaho.

Ang maliit na ipon na dinala ko mula sa Singapore ay naubos na sa pagbubuntis at panganganak ko

Muli akong nagsimula.

Sa umaga, naglalaba ako para sa mga kapitbahay.

Sa hapon, nagtitinda ako ng mga kakanin sa palengke.

Sa gabi, tinatahi ko ang mga sirang damit na ipinapagawa sa akin.

Halos dalawang oras lang ang tulog ko bawat araw.

Sa tuwing umiiyak si Kiel, gigising si Kian.

Kapag napatulog ko naman si Kian, si Kiel naman ang magugutom.

May mga gabing sabay silang nilalagnat habang wala akong perang pambili ng gamot.

Tahimik na lamang akong umiiyak habang yakap ang dalawa.

"Pasensya na, mga anak..."

"Pero hindi susuko si Mommy."

Dumating pa sa puntong nangutang ako sa Bombay

Nang hindi ko agad nabayaran, napilitan akong isanla ang natitira ang bahay at lupa na pamana sa akin ng Lola ko

Lumipas ang mga buwan.

Unti-unting natutong gumapang sina Kiel at Kian.

Ang una nilang ngiti...

Ang una nilang tawa...

Ang una nilang salitang, "Mama..."

Lahat ng pagod ko ay tila nawawala sa isang iglap.

Sila ang naging dahilan kung bakit patuloy akong bumabangon araw-araw.

Hindi ko na hinanap pa ang lalaking naging ama nila.

Hindi ko alam ang pangalan niya.

Hindi ko alam kung saan siya matatagpuan.

At kahit alam ko man...

Wala na akong balak guluhin ang buhay niya.

Sapat nang mayroon akong dalawang munting dahilan para ipagpatuloy ang buhay.

Hanggang sa hindi ko namalayang lumipas ang limang taon.

Lumaki sina Kiel at Kian bilang mababait, masisipag, at mapagmahal na bata.

Ngunit kasabay ng paglaki nila ay ang pagdami rin ng aming gastusin.

At muli, napilitan akong humanap ng mas maayos na trabaho.

At doon napilitan na akong ipagbili ang bahay at lupa na tanging nag-iisang ala-alang iniwan sa akin ng Lola ko

At napilitan kaming lumuwas ng maynila para doon maghanap ng trabaho.

Hindi ko alam na ang trabahong aaplayan ko ang magiging simula ng pagbabalik ng lalaking pilit kong kinalimutan sa loob ng limang taon.