Kabanata 4

Camille POV

Hindi ko alam kung paano ko nagawang makalabas ng silid niya.

Basta ang alam ko lang, nang marinig kong bahagyang bumigat ang paghinga niya, doon ako dahan-dahang kumilos

Pagkababa ko sa kama, isa-isa kong pinulot ang mga damit ko mula sa sahig at agad na isinuot ang mga iyon.

Halos hindi ako humihinga habang ginagawa ko iyon, dahil natatakot akong makagawa ng kahit anong ingay

Nang maisuot ko na ang lahat, huminga muna ako nang malalim bago dahan-dahang naglakad papunta sa pinto.

Pagkalapit ko roon, marahan kong hinawakan ang doorknob. Huminga muna ako nang malalim, saka ko ito pinihit at dahan-dahang hinila upang buksan iyon

Paglabas ko sa hallway, napayakap ako sa sarili ko.

Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa lamig

o dahil sa bigat ng nararamdaman ko.

Tahimik ang paligid, pero parang ang ingay ng isip ko.

At sa unang pagkakataon

pakiramdam ko hindi na ako komportable sa lugar na dati ko namang kinasanayan.

Hindi ko alam kung gaano kabagal o kabilis ako naglakad papunta sa sarili kong silid

Basta ang alam ko lang bawat hakbang ko ay mabigat.

Parang may kadena nakakabit sa paa ko

Nang makarating ako sa harap ng sarili kong silid.

Nanginginig ang kamay ko na hinahawakan ang doorknob bago dahan-dahang pinihit iyon para binuksan ang pinto.

Pagpasok ko, agad kong isinara iyon saka deretso akong naglakad papunta sa banyo pagpasok ko roon, muli kong isinara ang pinto at sumandal doon, saka ko mariing ipinikit ang mga mata ko.

Huminga ako nang malalim, pilit pinakalma ang sarili ko, pero kabaligtaran ang nangyayari dahil pakiramdam ko mas lalong bumibigat ang dibdib ko sa bawat paghinga.

Dahan-dahan dumulas ang likod ko pababa sa pinto hanggang sa tuluyan akong mapaupo sa malamig na sahig.

Doon na-realize ko kung gaano ako nanghihina.

“Bakit ganito…” mahina kong bulong.

Hindi ko alam kung ano ang mas masakit ang nangyari, o ang mga tanong na hindi ko masagot.

Sa mga sandaling hindi ko maintindihan kung saan nanggagaling ang bigat na nararamdaman ko sa dibdib ko.

Makalipas ang ilang sandali, dahan-dahan akong tumayo at nanginginig na tinungo ang shower. Binuksan ko iyon at itinapat ang katawan ko sa malamig na tubig.

Hinayaan kong dumaloy ang luha ko, kasabay ng malamig na tubig sa ulo ko, umaasang kahit paano ay mabawasan man lang ang bigat na nararamdaman ko.

Pero imbes na gumaan lalo lang bumigat ang pakiramdam ko paarang ang lahat ng emosyon ko ay sabay-sabay na sumisiksik sa loob ko takot, hiya at pagkalito.

Ilang minuto din ako nasa ganoong ayos bago ko isinandal ang likod ko sa pader saka dahan-dahan napaupo sa sahig habang patuloy parin ang pag-agos ng tubig sa katawan ko.

Hindi ko alam kong ilang oras ako sa ganoong ayos nang maramdaman kong nanginginig na ang katawan ko sinubukan kong tumayo pero parang walang lakas ang mga tuhod ko pakiramdam ko parang naubos lahat ng enerhiya ko sa katawan ng mga sandaling iyon.

Napahawak ako sa dingding, huminga nang malalim, pilit kinukumbinsi ang sarili na pagod lang iyon at lilipas din

Kumapit ako sa lababo at pinilit kong tumayo. Nang makatayo ako, bigla akong nakaramdam ng pagkahilo kaya isinandal ko ang katawan ko sa pader upang hindi ako matumba

Nang maramdaman kong humupa na ang pagkahilo ko, dahan-dahan kong hinubad ang suot kong damit saka ako kumuha ng tuwalya para itakip sa hubad kong katawan bago lumabas ng banyo

Pagkalabas ko, agad kong tinungo ang closet na kinalalagyan ng mga damit ko at dali-daling nagbihis. Pagkatapos ko magbihis, hindi ko na inabala pang patuyuin ang buhok ko.

Mabigat ang katawan kong tinungo ang kama. Pagkalapit ko, pabagsak akong humiga roon. Ilang sandali pa, unti-unting bumigat ang talukap ng mata ko hanggang sa hindi ko namalayan na tuluyan na pala akong nakatulog.

Kinabukasan, paggising ko, masakit ang buong katawan ko pati ulo ko. Nilalamig ako at nanginginig ang buong katawan ko.

Sinubukan kong bumangon pero hindi ko kinaya, kaya muli akong nahiga at hinayaan ang sarili kong makatulog.

---

Xavier POV

Kinabukasan, nagising ako na may matinding hang-over.

Mabigat ang ulo ko. Parang binabayo ng sakit ang sintido ko.

“Damn it…” mahina kong mura habang dahan-dahang iminulat ang mga mata ko.

Pinilit kong huwag pansinin ang nararamdaman ko sa halip bumangon ako saka naglakad papuntang banyo para maligo.

Pagkapasok ko doon agad ko binuksan ang shower saka itinapat ko ang hubad kong katawan sa rumaragasang tubig na nagmumula doon

Habang nasa ilalim ako ng rumaragasang tubig ng shower, biglang pumasok sa isip ko ang nangyari sa amin kagabi ni Camille.

“Damn it…” mahina kong bulong.

Hindi ko na pinatagal ang paliligo agad ko pinatay ang shower at kumuha ng tuwalya saka ipinunas ko iyon sa basa kong katawan pagkatapos lumabas na ako doon para magbihis

Pagkabihis ko, dali-dali akong lumabas ng silid at bumaba sa unang palapag ng bahay namin. Dumeretso ako sa dining area doon naabutan ko ang mommy ko na kumakain ng almusal.

“Morning, Mom,” I greeted her.

“Xavier, you’re here,” she replied, her voice a mix of surprise and relief.

“Yeah,” I replied shortly, then pulled out a chair and sat down.

“Did you drink again last night?” “She asked calmly, but there was a hint of scolding in her voice.”

I didn’t answer. Instead, I reached for the glass of water on the table and took a sip, hoping it would ease the growing tension inside me.

“Xavier… your always like that until when are you going to drown your problems in alcohol?”

“Mom, sometimes alcohol is the only thing that makes everything easier to deal with.

“Xavier…” muli pa sana siyang magsasalita, pero naputol iyon nang biglang lumapit sa amin na humahangos ang kasambahay namin na si Mila,

“Mila, bakit humahangos ka? May problema ba?” tanong sa kanya ng mommy ko.

“Ma’am… si Camille po,” hingal na sagot ni Mila.

“Si Camille? Bakit, may nangyari ba?” agad na tanong ng mommy ko halata sa boses nito ang pag-aalala.

“A-ano po kasi, Ma’am… pinuntahan ko po si Camille sa silid niya… naabutan ko po siyang nanginginig at mataas ang lagnat,” sabi nito halatang nag-aalala

“What? Bakit siya nilagnat? tanong nito sabay tayo sa kinauupuan saka mabilis na naglakad paalis sa dining area.

Nagdalawang-isip ako kung susunod ba ako sa kanila o hihintayin na lang ang mommy ko na bumalik.

Sa huli, napagdesisyunan kong sumunod na lang.

Habang naglalakad ako sa hallway, kinuha ko ang cellphone ko at agad na tinawagan ang private doctor ng pamilya

Pagkarating ko sa silid ni Camille nakita ko itong nakapikit habang balot ng kumot ang katawan na nanginginig.

Habang pinagmamasdan ko siya hindi ko maiwasan makaramdam ng kunsensya dahil alam ko ang dahilan kong bakit ito nagkasakit.

Hindi pa man ako nagtatagal sa loob ng silid damating na ang doctor na tinawagan ko kanina agad nito sinuri ang katawan ni Camile pagkatapos may ibinigay itong gamot sa mommy ko.

“Doc, Ramirez, what happened to her? Bakit bigla siyang nilagnat?” tanong ng mommy ko sa doctor.

Makahulugang sumulyap muna sa akin ang doctor bago nito sinagot ang tanong ni Mommy.

“Mrs. Knight, dala lang po siguro ng pagod. Don’t worry, bukas ay gagaling din siya. Kailangan lang niya ng pahinga. Anyway, naturukan ko na siya ng pampababa ng lagnat. Mamaya pag gising niya, painumin niyo na lang po ulit ng gamot.”

“Hay salamat naman kung ganoon at salamat din sayo iha, sabi ng mommy ko sa doctor, bakas pa rin ang pag-aalala sa boses nito

“Wala pong anuman, Mrs. Knight. Sige po, maiwan ko na po kayo magalang na tugon ng doctor bago ito hind

“Siguro mas mabuti kung ako nalang magbabantay kay Camille mamaya. sabi ng mommy ko pagkalabas ang doctor.

“What? Bakit ikaw ang magbabantay sa kanya? Ano ang silbi ng mga kasambahay natin?” agad kong tanong.

“Gusto ko siyang personal na alagaan, Xavier,” matigas niyang sagot.

“Pwede naman siyang bantayan ni Mila,” mariin kong sabi.

“Para ko na siyang tunay na anak kaya hindi siya pwedeng pabayaan,” pilit pinipigil ang iritasyon.

Napatiim-bagang na lang ako dahil Kilala ko ito kapag ganito ang tono wala nang puwedeng sumalungat sa gusto niya kahit gaano ko pa gustong tumutol

“Mom, hindi ka puwedeng magpuyat kaya ako na ang magbabantay sa kanya. mahina kong sabi iyon lang naisip ko para hindi matuloy ang gusto nito.

Matagal siyang tumitig sa mukha ko, tila sinusukat kung seryoso ba talaga ako sa sinabi ko.

“Sigurado ka?” mahinang tanong niya, bahagyang nakakunot ang noo. “I mean… alam naman nating busy ka.”

“Yes, I'm sure nakatiim-bagang kong sagot

“Mas mabuti kong ganoon,” sabi niya, bahagyang lumambot ang boses. “Mas mapapanatag ako na maaalagaan si Camille.