THE PAINFUL TRUTH

Alas Dyes ng gabi ng makarating sila Yazya sa kanilang bahay, inalalayan parin ni Yazya ang kanyang kapatid, nanghihinana parin ang katawan nito, sinabihan niya na itong magpa check-up sila ngunit tumanggi ang kanyang ate Nour.

"Dis'oras na nang gabi, saan kayo galing? alam niyo bang pinag alala niyo ang daddy niyo? tinatawagan kayo pero nakapatay ang mga cellphone niyo". agad na dadak ng kanilang Mommy Farida.

"Sorry po Meh" agad na sagot naman ni Nour.

"Sorry? wala na kayong ibang ipaliwanag? sorry lang? kayo talaga mga sakit kayo sa ulo, dinaig niyo mga p****k sa mga bar, mga pariwara, bwesit". Sigaw pa nito, kaya hindi na nakatiis pa si Yazya at sinagot niya na ito.

"Talaga ba meh? Hindi niyo man lang ba kamustahin ang kalagayan namin? Si ate? Nakikita mo ba ang hitsura niya ngayon or ayaw mo lang talagang tingnan o tanungin kung may narararamdaman ba siyang hindi maganda, kung may dinaramdam ba siya? Wala na kayong ibang ginawa at palagi ang tingin niyo sa amin ay sakit sa ulo at pabigat, ni hindi niyo nga mabigay-bigay mga gusto namin, naturingang mayaman ang pamilya, ni bagong mga damit at gamit pang skwela wala. Lahat limitado at bawal". Galit ring turan ni Yazya sa kanyang ina, nnaginginig pa ito habang nagsasalita.

"Paki ko ba sainying dalawa hindi ko naman kayo mga anak". Ani'tong nagpayanig sa mundo ng magkapatid na Yazya at Nour, anv hinang-hinang si Nour ay mas lalo pang nanghina sa isiniwalat ng kinikilala nilang ina. Nawalan na naman ng balanse si Nour kaya napasalampak ito sa sahig, pati si Yazya na naka alalay dito ay napasama rin sa pagkatumba ng kapatid dahil sa pagka bigla.

"O ano huwag niyo akong dramahan diyan. Magsi tayo kayo". 

"Mga walang kwen" hindi nito naituloy ang sasabihin ng bigla nalang may malamig na boses ang narinig nila.

"ENOUGH!"

"Totoo naman ah, mga walang" 

"I said enough " sigaw muli ni Lucas at dagling nilapitan ang dalawang anak na babae na nakasalampak parihas sa malamig at marmol nilang sahig.

Agad nitong tinayo ang dalawa, ngunit si Yazya lang ang nakatayo, si Nour ay nawalan na naman ng malay kaya binuhat nalang ito ni Lucas.

Pagdating nila sa silid ni Nour ay agad tinanong ni Lucas ang anak nitongbsi Yazya sa mga nangyari.

"Bakit kayo nag away ng mama niyo Anak"? Tanong ni Lucas, ngunit iba ang naging sagot ni Yazya, imbis na sagutin ang ama ay tinanong niya ito.

"Is she really our Mother dad?" Ani'tong titig na titig sa ama, kaya walang nagawa si Lucas kundi ang bumuntong hininga at smiling na para bang bata na pjnagalitan.

"Then, who's our real Mother? Where is she?" Dahdag pa nitong tanong. Ngunit walang nakuhang sagot si Yazya galing sa ama, dahil maski ito ay hindi alam kung buha pa  ba ang tunay nitong ina or patay na.

"I--i don't know". Ani'to saka na upo sa gilid ng kama.

"What happened baby? Tell daddy what exactly happened? Why Nour passed-out?" 

"We went to Mall dad, then when we go inside, she lost her consciousness. Then the janitor helped us, and took us to the clinic, that's it, then subrang traffic kaya kami ginabi ng uwi, pagdating namin agad niya kaming sinigawan, pinagakitan at pinagsabihan ng khng anu-ano. Wala daw kaming silbi at palamunin, mga pabigat daw kami ni ate". Sumbong ni Yazya sa ama.

"I will talk to her don't worry". Ani'to kaya tumango si Yazya.

"Dad, pwede bang bantayan mo muna si ate? Magpapalit lang oo ako, babalik din agad dahil dito ako matutulog, sasamahan ko si ate." Paalam ni Yazya.

"Go take your time baby, I will let the maids prepare a dinner for both of you". Anang ama nila.

"Thank you dad". Matapos magpasalamat ay agad lumabas si Yazya para magtungo sa sariling silid, agad naligo at kinuha ang paboritong unan saka lumabas, ngunit ng malapit nanito sa dulo ng pasilyo sa ikalawang palapag kung saan ang silid ng kapatid nitong si Nour aya napahinto ito sa may Library ng marinig ang galit na galit na boses ng amang si Lucas.

"Why did you shout at my children, what did they do wrong? Hindi pa ba sapt ang lahat? I gave you everything, I married you, I let you stay in this house, you run this house, controlled everything I gave you my name, even my parents company you have the full control, what more? What else do you want". Dinig ni Yazya na sigaw ng ama. 

"You gave your all? I saw it with my own eyes and heard it with my own ears, you were staring intently at a photograph of your late spouse, saying that you still love her deeply to this day, that no one could ever take her place in your heart and that you refuse to believe that she's really gone". Dinig ni Yazya na bulyaw rin ng kanyang mommy Farida. Kaya natutup ni Yazya ang bibig dahil sa mga nalaman. Kung ganon may posibilidad na buhay pa ang totoongbina nila ng kanyang ate, kaya tatanungin niya ang ama pag maypagkakataon siya mamaya.

"If me and Nour is not her real daughters, jow about my brothers"? Tanong ni Yazya sa kanyang isipan kaya nagpasya nalang itong umalis na at hindi na nakinig pa sanusapan ng matatanda. Pag bukas ni Yazya sa p***o ay gising na si Nour, ngunit nakatitig ito sa kawalan kaya nilapitan niya ito at nginitian.

"Kamusta na pakiramdam mo ate?" 

"I'm f- fine". Walang gana nitong sagot. Magtatanong pa sana si Yazya ngunit may kumatok sa p***o kaya tumayo nalang ito at pinagbuksan ang taong kumatok sa labas. Ang katulong pala nila may dala-dalanv tray at mga pagkain para sakanila ng ate niya.

"Dinner po miss Yazya". Magalang nitong sambit.

"Maraming salamat po dito, nag abala pa po kayo".

"Utos po ni Sir Miss, may gusto pa po kayong kainin or ipakuha sa baba po?" Magalang nitong tanong.

"Wala na po, maraming salamat".

"Babalikan ko nalang po maya-maya" nakayukong paalam ng kanilang katulong, ito ang pinakabata sa lahat, Anak ng kanilang mayordoma.

"Sige" tipid na tugon ni Yazya. Pag alis ng Maid ay agad niyang inayos ang nga pagkain, dahil gutom narin siya, mabuti nalang at kumain rin ang kanyang ate, nilantakan nila ang mga dala nito, naparami pa ang kanilablng Kain, hindi namalayan na nasinok nila lahat, subrang sarao ng tinolang manok kaya oati anv extra rice na nilagay ng mayordoma ay naubos nila.