TRAPPED BY THE CEO

BEATRICE POV

Nanginig ang mga daliri ko habang inaayos ang huling slide ng board presentation para sa 8:00 AM meeting bukas. Sinulyapan ko ang digital clock sa gilid ng laptop ko—2:14 AM.

Labis na dalawampu't apat na oras na akong gising. L***t na ang dila ko sa labingwalong oras na dire-diretsong trabaho para lang masigurong walang maipipintas ang boss kong walang ibang alam gawin kundi ang maging perpekto.

Severino Legazpi.

Ang pinakabata, pinakamatagumpay, at pinakamalamig na CEO sa buong Central Business District. Apat na taon ko na siyang pinaglilingkuran bilang Executive Secretary. Sa apat na taong 'yon, natutunan ko nang basahin ang bawat galaw ng mga kilay niya, ang bawat buntong-hininga, at ang bawat mabilis na pagtaas ng presyon niya sa tuwing may nagkakamali sa paligid niya.

Napahilot ako sa bridge ng ilong ko bago kinuha ang phone ko sa gilid ng mesa. May limang unanswered calls mula kay Jerome. Ang fiancé ko—o mas tamang sabihing ang lalaking pilit kong itinutaguyod sa loob ng tatlong taon.

Nakahinga ako nang maluwag at mabilis siyang tinawagan pabalik. Marahil ay nag-aalala na siya dahil hindi pa ako nakakauwi sa apartment na pinaghahatian namin.

"Babe," bungad ko agad nang sumagot ang kabilang linya. "Patawad, ngayon lang ako natapos sa presentation ni Mr. Legazpi. Pauwi na—"

"Bea, maghiwalay na tayo."

Bumilis ang kabog dibdib ko. Para akong binuhusan ng yelo habang nakatitig sa salamin na pader ng opisina kung saan nakikita ko ang tanawin ng mga ilaw ng lungsod.

"A-Ano? Jerome, umagang-umaga, 'wag ka namang mag-biro nang ganyan. Pagod na pagod ako—"

"Hindi ako nagbibiro," malamig na putol niya. "I left my things. Nakuha ko na rin 'yung kailangan ko. Huwag mo na akong hahanapin."

Bago pa ako makapagsalita, naputol na ang linya. Sumunod ang sunod-sunod na tunog ng notification sa phone ko.

Text mula sa bangko: Your account balance is PHP 12.45.

Text mula sa landlord ng apartment: Ms. Elizalde, pinalitan na namin ang lock ng p***o. Jerome presented a signed letter stating you're vacating today, along with unpaid bills. Do not come back without full payment.

At ang huling text mula mismo kay Jerome: Gumawa ako ng loan gamit ang pangalan at signature mo para mabayaran ang utang ko sa sugal at piyansa. Pinagpalit ko na rin ang pangalan sa lease. Huwag ka nang mag-abalang habulin ako, wala na ako sa Maynila. Goodbye, Bea.

Nalaglag ang phone mula sa mga kamay ko at lumikha ng malakas na tunog sa marbol na sahig.

Pati ba naman ang huling natitirang pera ko sa savings account na inipon ko mula sa matitinding bonus ni Reno, nawala? Lahat ng pangarap ko, ang dignidad ko, at ang bubong sa ibabaw ng ulo ko... nawala sa loob lang ng tatlong minuto.

Napaluhod ako sa gitna ng malamig na opisina. Hindi ko na napigilan ang pagbuhos ng mga luha ko. Sinubukan kong pigilin ang hagulhol sa pamamagitan ng pagtakip ng dalawang kamay sa mukha ko, pero masyadong mabigat. Masyadong masakit. Sanay akong maging matatag, maging pundasyon ng lahat, pero sa pagkakataong ito, pakiramdam ko ay dinurog ako nang pikit-mata ng sarili kong buhay.

Wala akong mapupuntahan. Zero ang pera ko. Sarado ang bahay ko. At paglipas ng limang oras, kailangan kong harapin ang pinakamalupit na CEO sa industriya na para bang walang nangyari.

Naglakad ako palabas ng opisina ko at pumunta sa overnight executive lounge sa dulo ng VIP floor. Gabi, madilim, at ako lang ang tao sa buong palapag. Umupo ako sa gilid ng plush leather couch, itiniklop ang mga tuhod ko sa dibdib, at tuluyang ibinuhos ang lahat ng sakit.

Gaano pa ako katagal iiyak? Hanggang sa mawalan ako ng hangin? Hanggang sa maubos ang mga luha ko?

"Elizalde?"

Napatigil ako sa paghinga. Mabilis kong pinunas ang mga mata ko gamit ang manggas ng aking blazer at nag-angat ng tingin.

Nakatayo sa may pintuan ng lounge si Severino Legazpi. Nakabukas ang unang dalawang pindutan ng kaniyang itim na dress shirt, nakatupi ang manggas hanggang siko, at hawak ang kaniyang whiskey glass. Ang kaniyang matatalim na mata ay nakatitig sa akin—hindi gamit ang kaniyang karaniwang malamig na tingin, kundi may kasamang kakaibang dilim at lalim na hindi ko kailanman nakita sa kaniya.

"S-Sir," nauutal kong bati habang mabilis na tumatayo at inaayos ang sarili. "I'm sorry. Akala ko po... akala ko po umuwi na kayo. Tatapusin ko lang po 'yung—"

"Bakit ka umiiyak?"

Lumapit siya. Bawat hakbang ng kaniyang mamahaling sapatos sa sahig ay parang nagpapatibok nang mabilis sa dibdib ko. Naaamoy ko ang kaniyang mamahaling pabango—isang timpla ng cedarwood, dark tobacco, at pahiwatig ng alak.

"Wala po ito, Mr. Legazpi. Pagod lang po sa—"

"Don't lie to me, Beatrice," putol niya. Ang boses niya ay mababa, garalgal, at may awtoridad na hindi pwedeng tanggihan. "I've seen you work for 48 hours straight without a single tear. Tell me what happened."

Doon ako tuluyang nasira. Ang pader na pinagsikapan kong itayo sa harap niya sa loob ng apat na taon ay gumuho sa isang iglap. Sa halip na sumagot, panibagong batis ng luha ang umagos sa mga pisngi ko.

"Nawala... nawala na ang lahat sa akin, Sir," pabulong kong sabi, halos hindi lumalabas ang boses sa labis na kapaguran. "Wala na akong bahay. Wala na akong pera. Inubos niya ang lahat."

Napatitig sa akin si Reno. Nakita ko ang pagtaas ng ugat sa kaniyang leeg at ang pag-igting ng kaniyang panga. Dahan-dahan niyang ibinaba ang hawak na baso sa gilid ng mesa at pumasok sa personal kong espasyo.

Sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon, hinawakan niya ang balikat ko. Warm. Solid. Protective.

"Who did this?" malamig ngunit may halong galit niyang tanong.

"Si Jerome..."

"That piece of trash," mura niya sa ilalim ng kaniyang paghinga. bago niya hinawakan ang pulso ko. "Pack your bags. We're leaving."

"Po? Saan po tayo pupunta? May board meeting pa po tayo bukas—"

"Forget the damn meeting, Beatrice," mabilis niyang sabi habang hinihila ako nang dahan-dahan palabas ng lounge. "You're not staying in this office, and you're certainly not sleeping on the streets."

Wala akong nagawa kundi ang sumunod sa kaniya habang inaakay niya ako papunta sa kaniyang pribadong elevator pababa sa basement parking. Isinakay niya ako sa kaniyang itim na Maybach. Sa buong biyahe, walang nagsasalita sa aming dalawa, ngunit ang katahimikan sa loob ng sasakyan ay napapalibutan ng matinding emosyon na hindi ko mawari.

Nang huminto ang sasakyan, nasa underground parking na kami ng kaniyang eksklusibong penthouse sa Bonifacio Global City.

Pinalagpas niya ako sa p***o ng kaniyang napakalaking apartment—isang lugar na napakalayo sa mundo ko. Glass walls, minimalist furniture, at ang tanawin ng buong Maynila mula sa itaas.

"Drink this," aniya habang inaabot sa akin ang isang baso ng warm water.

Kinuha ko iyon, habang ang mga kamay ko ay patuloy pa ring nangangatog. Nakatayo lang siya sa harap ko, nakapamaywang, at nakatitig sa akin. Wala na ang pormal na distansya ng isang CEO at secretary. Sa loob ng napakalaking kwartong ito, dalawang tao lang kami na may itinatagong tension na matagal na naming pilit na ibinabaon sa ilalim ng mga papeles at trabaho.

"Bakit niyo po ginagawa 'to, Sir?" mahina kong tanong, hindi makatingin nang diretso sa kaniyang mga mata. "Trabaho lang naman po ang mayroon tayo."

Narinig ko ang kaniyang mababang pagtawa—walang alikabok ng katuwaan, kundi punong-puno ng matagal nang pinipigilang pagnanasa. Sumulong siya ng isang hakbang hanggang sa mawalan na ng distansya sa pagitan naming dalawa. Hinawakan niya ang aking baba at inangat ang mukha ko para magkatitigan kami.

"You really think it's just work, Beatrice?" bulong niya, ang kaniyang mainit na hininga ay yumakap sa aking mga labi. "You've been running my life for four years, and tonight... I won't let you fall apart alone."