MasukNapatitig si Damiel sa akin, his dark brown eyes softening into a look of pure, overwhelming affection. "Kaya, Damiel..." sumisinghot kong sabi, wiping my tears with the back of my hand, "...pumapayag na ako. Kumuha na tayo ng mga kasambahay." Napa-angat ang kilay ni Damiel nang bahagya. "Are yo
"Damiel, maayos lang ako..." apela ko habang nakatingin sa kaniya. "Gusto ko lang ipagluto ang asawa ko—" " You have been standing for almost an hour, Adrienne," pormal na kontra ni Damiel. Lumuhod siya sa mismong harap ko sa kitchen floor, taking both of my feet into his hands to carefully unstra
Adrienne's POV... Nasa gitna ako ng malawak ana kusina namin, maingat na hinahalo ang kumukulong sabaw ng Sinigang na Salmon sa Kamatis at Labanos—ang paborito kong lutuin para kay Damiel kapag galing siya sa maghapong pagtatrabaho sa kumpanya. Naka-suot ako ng isang maluwag na pale yellow mater
Damiel's POV The panoramic glass wall of my corner office on the 60th floor of the Vezqua Tower looked out over the sprawling skyline. Malamig at tahimik ang buong palapag. It was three in the afternoon, at ang tanging naririnig sa loob ng aking malawak na opisina ay ang mahinang hum ng air conditi
Adrienne remained completely quiet beside me. But I felt her body tense slightly, her small hand tightening on her lap. A slow, dark, and thoroughly dangerous smirk touched my lips. I didn't even bother to look at Clarisse’s hand on the table. Instead, I reached over and wrapped my fingers secure
The ambient lighting inside the restaurant was dim, cozy, and sophisticated. Soft violin music played in the background as the maitre d' ushered us toward a private corner booth overlooking the manicured gardens outside. I pulled out the leather-upholstered chair for Adrienne, making sure she was
“Liam ayos ka lang ba…” tanong ko sakaniya, pero hindi niya ako kinikibo.Naglakad siya palapit sa dulo ng stage, matikas parin ang tayo niya habang nakapamulsang humarap sa lahat.“Ano? ngayon sino ang sirang sira na?” sigaw ni mama.“Kayo parin mag ina.” kalmadong sagot ni Liam na halatang nagpain
“I want you to know that your efforts never go unnoticed. Each of you brings something unique to this team, and together, you’ve helped shape not only this company’s success, but also its values and its culture. I am proud to work alongside such talented and passionate individuals. Your resilience,
“Wifey…” dinig kong singhal ni Liam sakin, agad ko naman siyang tinignan at ng makita ko ang mukha niya ay parang gusto kong matawa. Halata sa mga salubong na kilay niya ang inis habang ang mata niya ay halos maningkit ng nakatitig sakin. “Bakit?” tanong ko, pero inirapan lang ako nito. Luh attit
“L-liam…” pabulong kong sabi na halod kahit ako mismo ay hindi ko marinig.“Anong… anong hindi mo sinasadya? Liam ano bang nangyayari sayo?” mahinahon kong tanong sakaniya.Tumitig lang siya sakin, at niyakap ako.“I’m sorry…. i—i was the one driving that car… wifey i—i killed your father!” hagulhol







