LOGIN“Uncle Daaaams! Gising na po! Let’s go swimming! The sun is up na!”I groaned and buried my face deeper into the pillow. “Kielian, five more minutes…”“Uncle, five minutes mo na ‘yan kanina pa! Tatlo na ‘yan!” sigaw niya habang patuloy ang katok. “Baka mainit na yung dagat! The fishes are waiting fo
“Too late,” I grinned. “Last time we were together, tinanong na niya yung waitress kung may boyfriend. Chip off the old block.” Liannah groaned. “He really gets that from you, Damiel. Please lang, behave kahit konti.” After a few more instructions — allergy list, favorite foods, bedtime routine, n
Damiel's POV.“Damiel, please. Just for one week. Kahit isang linggo lang talaga,” pakiusap ni Liannah sa kabilang linya ng video call. Kitang-kita ko sa screen ang loob ng private jet nila. Nakaayos na siya, parang ready na for a serious business meeting. Katabi niya si Ezekiel na naka-suit pa rin,
HELLO MGA MAHAL KONG READERS! Dito na po mag tatapos ang story ni Ezekiel at Liannah. Maraming maraming salamat po s pag sama sa kweno nila. Ngayon, gusto kong ibahagi naman ang susunod na kwento, ang kwento ng kambal ni Liannah na si DAMIEL. Ang pasaway at mahilig sa baabe na si Damiel, na maiinl
Ang flight pabalik sa Manila ay parang walang katapusan. Sa loob ng private jet, si Ezekiel ay hindi mapakali kahit isang minuto. Pabalik-balik siya sa pasilyo, inaayos ang unan sa likod ko, ini-check ang temperature ng aircon, at halos bawat limang minuto ay lumalapit siya para tanungin ako.“Kaila
The atmosphere in the Azure Haven villa had shifted from playful banter to something far more profound. Habang nakatanaw kami sa dapit-hapon, hindi ko mapigilang hawakan ang aking tiyan. It was a subtle, almost instinctual movement, but Ezekiel noticed. His hand immediately covered mine, his thumb t
Ang ingay ng hampas ng mga alon at ang malamig na simoy ng dagat ay hindi sapat para pawiin ang init na nararamdaman ko sa aking mukha. Mabilis ang bawat hakbang ko sa malambot na buhangin, palayo sa pavilion, palayo sa nakatutuwang mukha ni Damiel, at higit sa lahat—palayo sa nakatutunaw na presens
Kinaumagahan, ang sikat ng araw ay pumasok sa malalaking bintana ng main pavilion ng island resort. Nakaupo ako sa isang mahabang lamesang kahoy na puno ng mga mamahaling pagkain para sa almusal, ngunit wala akong gana. Ang tanging hawak ko ay isang baso ng orange juice na dahan-dahan kong iniikot.
Matapos kong mag dinner ay pinilit kong matulog paghiga ko pero iniisip ko si Damiel kung maayos na ba siya, kaya naman tumayo ako. Nagsuot ako ng isang simpleng silk camisole at maluwag na linen trousers, ngunit kahit gaano kalamig ang tela ng aking kasuotan, hindi nito mapawi ang init at kaba sa d
"Ezekiel!" naiyak na ako, pumiyok ang boses ko sa matinding takot.Ang bawat segundo ay tila naging habambuhay para sa akin. Ang speedboat na siyang nagdulot ng gulo ay mabilis nang lumalayo, nag-iwan ng magulong puting bula. Nakatayo ako sa gitna ng mga alon, basang-basa ang mukha sa luha, at takot







