로그인Kumatok ako sa pinto ng silid ni Yanna, at binuksan niya ito agad.“Yanna, may problema ba?” tanong ko nang mapansin kong malungkot ang mukha niya.Umiling lang siya, pero kitang-kita ko ang sakit sa kanyang mga mata. Bumuntong-hininga ako at hinawakan nang mahina ang braso niya. “Yanna, kilala kita. Nandito lang ako, kakampi mo ako lagi.”Bigla na lang siyang humagulgol. “Si Lola… wala na siya.”Nawala ang lahat ng sasabihin ko. Hindi ko alam kung paano siya papayapain, kaya hinayaan ko na lang siyang ilabas lahat ng bigat at sakit na matagal na niyang kinikimkim. Sa ngayon, iyon lang ang kaya kong ibigay sa kanya—ang makinig at samahan siya habang umiiyak.Makalipas ang ilang minuto, medyo kumalma na siya, pero tuloy-tuloy pa rin ang pagtulo ng kanyang mga luha.“Gusto mo bang umuwi muna sa Pilipinas? Kahit sandali lang?” tanong ko.Nagulat siya at tumingin nang diretso sa akin. Hinaplos ko nang marahan ang kanyang kulot na buhok habang hinihintay ang sagot niya.“I am scared…,” bul
Panic spread instantly across everyone inside the grand banquet hall. The joyful atmosphere vanished the moment armed men in dark uniforms barged in, blocking all exits and standing guard with stern, threatening expressions. The music stopped abruptly, replaced by nervous whispers and fearful glances from the guests. The air grew heavy and suffocating, as if even the walls were holding their breath in dread of what was about to unfold.My Father’s face turned pale and shocked, then shifted into deep dread as a man stepped forward. The resemblance was clear—same sharp features, same build, same intimidating aura. It was my Father’s older brother, Lloyd.“Lloyd…” my Father mumbled, his voice trembling just enough for me to hear.Lloyd? He was the relative we rarely spoke of, the one whose name was only mentioned in warnings.“How are you, my dear brother?” Uncle Lloyd greeted playfully, wearing a mocking smirk. He walked slowly, as if he owned the place, while rumors and whispers spread
Bumungad sa akin ang isang lalaking may makakapal at kulay golden brown na buhok. He was undeniably handsome—matangos ang ilong, malalim ang mga mata, at may tindig na nakakaakit ng pansin. Pero sa kabila ng kanyang kagwapuhan, kitang-kita ko ang hiya sa kanyang mga mata habang nakayuko ito at dahan-dahang tumingin sa akin.Kinakabahan man ay naging diretsahan ako. “What do you want? Why are you looking at me?” tanong ko nang mahina pero malinaw, habang nakayuko rin bilang pagpapakita ng respeto at pagiging maingat.Dahan-dahan itong umangat ng tingin, tila nag-iipon ng lakas ng loob bago magsalita. “I’m here to make up what I owe you before,” aniya sa malambing na boses na puno ng sinseridad.Nagtataka akong tinitigan siya mula ulo hanggang paa. Hindi siya pamilyar sa akin. Sa dami ng nakilala ko at sa dami ng nangyari sa buhay ko, sigurado akong hindi pa kami nagkikita noon. Gusto ko sanang itanong pa at sabihin sa kanya na hindi ako pwedeng makipag-usap nang matagal, baka kasi hana
Lumipas ang dalawang taon, at natapos ko na ang aking pag-aaral sa Bachelor of Secondary Education Major in English. Sa kasalukuyan, bukod sa paghahanda para sa aking kinabukasan, sumasali rin ako sa mga klase tungkol sa pamamahala ng negosyo—isang bagay na ipinagutos ni Papa na kunin ko, sakaling magpasya akong tumulong sa aming mga negosyo balang araw.“Sis, congratulations… finally, natapos mo na rin!” bati ni Yanna, at sa pagkakataong ito, ramdam na ramdam ko ang tunay na saya sa kanyang mga mata. Nais ko lamang na maging maayos ang kanyang kalagayan matapos ang lahat ng pinagdaanan natin noon.“Salamat, Yanna,” sagot ko habang nakangiti sa kanya.Isang maliit na kamay ang humawak sa aking pulso nang dahan-dahan. Si Timothy iyon, na may dalang isang simpleng kahon na nakabalot at inabot sa akin. Ngumiti ako sa kanya, at agad na lumambot ang aking puso.“Thank you, Tim!”Narinig ko ang mahinang pagtawa ni Mama at Papa na nasa tabi lamang namin. Kitang-kita ang saya at pagmamalaki s
Hindi ko alam kung paano, pero kahit alam kong may ibang tao sa loob ng kwartong ito, hindi ko naramdaman ang anumang panganib o banta. Walang kaba, kundi kuryosidad lang ang bumabalot sa akin habang nakatayo kami rito kasama sina Papa, Yanna, at si Timothy. "What are you doing everyone?" Napalingon kaming lahat sa pinto. That voice... it’s my mother. Huminga nang malalim si Papa, tila nabunutan ng tinik sa lalamunan, habang ako naman ay pilit na pinipigil ang tawa. Nakita ko kasi ang pagbabago ng ekspresyon sa mukha niya mula sa pagiging seryoso papunta sa pagiging nahihiya. "Servant told us na may magnanakaw daw rito," paliwanag ni Papa habang kinakausap si Mama. "Kaya dali-dali kaming pumunta rito para tignan." Sa unang pagkakataon sa buhay ko, nakita ko kung gaano talaga kaganda ang ngiti ng aking ina. Yung ngiting buo at walang halong lungkot o takot—ngiting matagal na niyang ipinagkait sa mundo dahil sa bigat ng kanyang dinanas. "Kaya para din kayong mga magnanakaw sa gal
Nabalik ako sa reyalidad nang tawagin ako ni Mama. Her tears fell freely from her eyes as she looked at me with so much longing and pain.“Aira… Anak!”Seeing her in this state hurt me deeply. Ramdam ko ang bigat na kaniyang dinadala sa loob ng mahabang panahon. She raised both hands towards me, trembling slightly, waiting for me to run into her arms and embrace her.Humagulgol ito ng iyak habang nakatayo lamang ako sa aking pwesto, frozen and unsure of what to do. No move was seen from me.“I understand,” huminga ito ng malalim, trying to calm herself down. “Naintindihan ko kung bakit ganyan ang kilos mo ngayon. I made you suffer a lot from there… all alone.”Slowly, she placed down her hands on the bed, her shoulders slumping in defeat and regret.Napansin kong basa na rin ang aking pisngi. I realized I was crying too. No words were said, but my feet moved on their own. I walked instantly close to her and hugged her tight, burying my face on her shoulder.“Mama…” I whispered.Pumaso







