MasukAIRA'S POV"What happened?" Tanong ko sa isang katulong nang mapadaan ito sa harapan ko. Her hands were shaking uncontrollably, and she kept glancing back toward the hallway as if something terrifying stood there.Hindi pa man ito nakapagsasalita, isang putok ng baril na naman ang umalingawngaw sa buong mansyon. The sound was deafening—sharp, loud, and so close that the windows rattled."Ahh!" Sigaw nito sa harapan ko at hindi na mapigilan ang pag-iyak. "Answer me! What happened?" Sigaw ko sa kaniya, grabbing her arms gently but firmly to steady her. She looked at me, eyes wide and glassy, as if she still couldn't believe what she had witnessed. "Si Sir Ethan... nagwawala. May mga patay na sa labas."Para akong binuhusan ng malamig na tubig. My breath caught sharply in my throat, and for a moment, the world seemed to spin."Aira!" That was Ninong's voice, roaring from somewhere upstairs. Raw, desperate, and laced with a pain that twisted my heart even through my fear."NASAN KA? YO
AIRA'S POVNagdadalawang-isip ako kung sasagutin ko ba ang tawag o hindi. Kung hindi ko naman sasagot, parang ang bastos ko naman lalo na’t halatang may mabigat na pasanin siyang dinadala."Aira… iha…" Garalgal ang boses ni Tita Sally. "Tita, what’s wrong?" tanong ko nang tuluyan kong masagot ang tawag. Agad kong narinig ang paghikbi niya at ang pagpupunas ng luha."Tita?" tawag ko uli, nagsisimula nang manghina ang aking puso sa naririnig. Ang bawat segundong lumilipas ay tila may dinadagdag na bigat sa aking dibdib."It’s your Ninong…" aniya, at tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.Kumalabog ang dibdib ko nang mabilis, halos kumawala na sa aking dibdib. What about him? "Why po? Anong nangyari sa kaniya?" tanong ko, pilit na pinatatag ang boses."He’s in the steel room."Halos malagutan ako ng hininga. The steel room? Iyon ang pinakamadilim, pinakamalamig, at pinakamalayong bahagi ng buong mansyon—ginagamit lamang kapag kailangang ikulong ang isang taong nawawala na sa sarili, o
AIRA’S POVIlang minuto na ang lumilipas, pero umiiyak pa rin si Cathleen sa sahig ng opisina. Walang tigil ang pagpatak ng luha niya, parang ilang taon na niyang kinikimkim ang bigat na dinadala niya sa dibdib. Nakayuko siya, ang mga balikat ay nanginginig sa bawat hikbi, at ang buong paligid ay tila nakikiramay sa lungkot na matagal na niyang dala-dala nang mag-isa sa loob ng malaki at tahimik na bahay nila. Walang ibang naririnig kundi ang mahina niyang pag-iyak at ang paghampas ng hangin sa bintana.I know how much she loved her father. The way she reacted earlier, the crack in her voice, the anger that was just a thick mask for deep hurt—gusto niya lang naman na maintindihan siya. Gusto lang niyang maramdaman na mahalaga pa rin siya, na hindi siya nakalimutan sa gitna ng lahat ng pagbabago sa buhay nila matapos mawala ang Mommy niya. Gusto lang niyang marinig na hindi siya nag-iisa.Dahan-dahan akong lumapit at umupo sa kaniyang tabi sa malamig na sahig. Hindi ko inalala ang dumi
AIRA’S POVMaaga akong pumasok sa opisina kinabukasan, matapos akong tawagan ni Jane kagabi nang medyo gabi na. Sabi niya ay maaga raw pupunta ang investor na sinasabi niya, kaya ayaw kong mahuli o maging hindi handa sa meeting. Kahit pagod pa ako sa sunod-sunod na pangyayari nitong mga nakaraang araw—mula sa pag-alis ni Timothy sa ospital, sa masakit na paghaharap namin ni Ninong, hanggang sa matinding desisyon ni Tito na wakasan ang kontrata para protektahan ako—sinikap kong maging maayos. Nagsuot ako ng simpleng pormal na damit na kulay puti at asul, inayos ang aking buhok nang maayos, dala ang lahat ng kailangan ko para sa usapan, pati na rin ang mga halimbawa ng disenyo ko na matagal ko nang inihahanda.Pagpasok ko sa lobby ng gusali, sinalubong ako ng pamilyar na ngiti ng aming security guard na laging nakabantay sa pasukan at kilala na ako dahil madalas akong maagang pumasok."Good morning, Ma'am! Ang aga natin ah!" bati niya sa akin habang binubuksan ang pinto ng malawak at m
AIRA’S POV Pumasok ang isang lalaki. Si Ninong. I thought he will not come. Unti-unti akong sumilip sa siwang ng pinto ng aking opisina. Ang mga kamay ko ay nanginginig, ang puso ko ay parang gustong kumawala sa dibdib sa sobrang kaba. May isa namang kamay ang humila sa akin pabalik sa loob ng opisina ko nang mahina pero mariin, para akong sinasabing huwag matakot. Si Mr. Smith. "Bakit?" bulong ko rito, halos walang boses na lumabas sa lalamunan ko. Napakamot ito sa batok bago sumagot nang mahina at may pag-unawa, "Hindi ka na ba nagtatago sa kaniya?" anito na parang nagpapaalala sa akin ng katotohanan. Natauhan naman ako sa kaniyang tanong. Yeah right, this is not the right time to see each other again after that painful confrontation. "What's the matter?" tanong nito sa kaniyang assistant, ang boses ay malakas at malamig, maririnig hanggang sa labas ng pinto.
AIRA’S POVMadilim ang anyo nitong nakatitig sa amin ni Tito Vance. Walang ingay sa loob ng kwarto, pero ramdam ko ang bigat na bumabalot sa aming tatlo—parang may bagyo na bumabalot sa pagitan ng mag-ama, at ako lang ang nakatayo sa gitna na walang magawa kundi manood. Ang mukha ni Cathleen ay matigas, walang bakas ng lambing, pero sa likod ng galit niya ay mayroong bagay na hindi ko mabasa nang malinaw."What are you doing here?" malamig na tanong ni Tito Vance sa kaniyang anak. Ang boses niya ay walang halong galit na sumasabog, puro pagod at malalim na pagkadismaya na tila matagal na niyang dala sa loob ng kaniyang puso."What? Naistorbo ko ba landian nyo?" matigas nitong saad, may halong pangungutya at pait na parang matagal na niyang pinag-iipon.Biglang tumayo si Tito Vance at walang pagdadalawang-isip na sinampal ito. Malakas ang tunog na umalingawngaw sa buong silid, sapat para mapatahimik ang lahat, at sapat din para mapahinto si Cathleen sa kaniyang mga sinasabi."If this i
Natuon ang pansin namin ni Augustus sa isang banda ng port, kung saan nila huling nakita namin si Aira. Ni anino ay hindi namin nahagilap. Maliban sa I'd niya na nahulog yata. Ang araw ay mabilis nang lumabog, nag-iiwan ng mga anino sa mga puno at gusali.Halos mabaliw na kami ni Augustus kakalib
Busangot ang mukha kong binaybay ang hagdanan papuntang Function Hall, ang mga yapak ko ay mabigat sa sahig na ginalugod na. Sunod naman ng sunod si Augustus, hindi siya tumitigil sa pag-usap tungkol sa mga walang-kabuluhang bagay—klase, basketball, mga kaibigan—pero ang totoo, gusto kong marinig
Pumikit ako sa init ng buga ng hangin ni Ninong Ethan, ramdam ang kabog ng dibdib ko na tila hindi tumitigil. Ano ito? Kakaiba....Hanggang sa may naramdaman akong malambot na dumampi sa aking noo—isang halik, magaan at maingat. Nanatili akong nakapikit, hindi sigurado kung ano ang mararamdaman—
Ang mansyon ng mga Gomez ay nagbuga ng nakakakilabot na hangin, mas mabigat pa kaysa sa nararapat na lamig ng Disyembre, na para bang ang isang hudyat ng trahedya ay tumagos na sa mismong pundasyon nito. Sa loob ng malalabong pasilyo, isang batang babae, na hindi lalampas sa pitong taong gulang,







