CHAPTER 1: Hunting by the Past

Ang mansyon ng mga Gomez ay nagbuga ng nakakakilabot na hangin, mas mabigat pa kaysa sa nararapat na lamig ng Disyembre, na para bang ang isang hudyat ng trahedya ay tumagos na sa mismong pundasyon nito.

Sa loob ng malalabong pasilyo, isang batang babae, na hindi lalampas sa pitong taong gulang, ang nakaluhod sa malamig na marmol, ang kanyang maliliit na kamay ay desperadong kumakapit sa papalayong mga yapak ng kanyang ama.

"Papa, huwag po… huwag po kayong umalis!" Ang mga salita, na puno ng hilaw na desperasyon ng isang bata, ay nabasag sa bawat hikbi na tumakas sa kanyang mga labi.

Ang kanyang mga mata, na nanlalaki dahil sa takot na sumasalungat sa kanyang murang edad, ay nakatuon sa lalaking nakatayo sa harap niya—isang ama na ang mukha ay isang matigas na maskara, na nagtataksil sa isang kaguluhan na pilit niyang itinatago.

Sa kanilang paligid, ang tahimik na pagmamadali ng mga katulong na nag-aalis ng isang buhay ay naganap, ang kanilang mga kilos ay isang malinaw na patunay sa hindi na maibabalik na paghihiwalay na nagaganap.

Ang pitong taong gulang na kumakapit pa rin sa mga bakas ng kawalang-malay, ay hindi maunawaan ang mga puwersang sumisira sa kanyang mundo.

Ang mga alingawngaw ng init ng pamilya, ng mga gabing puno ng mga kwento bago matulog at walang pigil na tawanan, ay tila lumilipas na mga panaginip, na kumukupas sa bawat lumipas na sandali.

"Aira, kailangan kong umalis. Pangako, babalik ako," sagot ng kanyang ama, ang kanyang boses ay isang mahina, matatag na panginginig habang dahan-dahan niyang inaalis ang kanyang mga daliri sa kanyang pantalon.

Ang bawat paghawak ay isang tahimik na pangako, isang babasagin na panata laban sa papalapit na kadiliman.

"Papa," bulong niya, humihigpit ang kanyang pagkakahawak sa isang walang kabuluhang pagtatangka na iangkla siya sa kanyang katotohanan.

Sa isang biglaan, nakakasakit na pagkakadapa, ang batang babae ay bumagsak sa sahig, ang kanyang maliliit na kamay ay kumamot sa hindi mapagpatawad na bato.

Sa sumunod na mga sandali, sumabog ang isang ingay ng mga boses, na sumira sa marupok na tagpo. Narinig nito ang kulog na dagundong ng matalik na kaibigan ng ama, ang kanyang mga salita ay isang ipoipo ng galit at kawalan ng paniniwala.

Ang nakakasuka na kalabog ng mga kamao na tumatama sa laman ay umalingawngaw sa buong bulwagan habang desperadong ipinagtatanggol ng kanyang ama ang kanyang sarili mula sa pag-atake.

"Anak mo 'yan, Samuel! Nawala ka na ba sa katinuan?"

Isa pang suntok ang dumapo mismo sa pisngi ng kanyang ama, na nagpunit sa kanyang labi, isang pulang patunay sa karahasan ng sandali.

"Nasan ang utak mo Samuel? Nasaan ang konsensya mo?"

Ang mga sigaw at mura ay pumuno sa hangin, isang ipoipo ng galit ng mga nasa hustong gulang na nagbabantang lamunin ang batang tahimik na umiimpit ng iyak.

Pagkatapos, kasing bigla ng pagsisimula nito, bumaba ang katahimikan. Isang nakakasakal, sumasaklaw na katahimikan na pumipigil sa kanya tulad ng isang pisikal na bigat.

Tumayo ang kanyang ama, ang kanyang mga mata ay nakatagpo ng Paslit na bata sa isang tabi sa isang panandalian, nakakasakit na sandali.

Nag-alok siya ng isang ngiti, isang guwang, pilit na kilos, bago tumalikod at lumakad palayo.

Ang mabibigat na pinto ng mansyon ay sumara sa likod niya, na tinatakan ang kanyang pag-alis sa pagiging huli ng isang kampana ng kamatayan.

Nananatili ang bata, isang nag-iisang pigura sa gitna ng umaalingawngaw na katahimikan, ang kanyang mga hikbi ang tanging tunog na naglakas-loob na tumagos sa katahimikan.

Sa sandaling iyon, nagsimula ang isang paglalakbay ng paghihintay, ng walang humpay na pagtatanong, at ng pagtuklas ng mga lihim na hindi mababawi na babaguhin ang kanyang buhay.

Isang nakakagulat na pagyugyog ang gumising kay Aira, na nagpunit sa kanya mula sa mga kamay ng bangungot.

Ang mukha ni Ninong Ethan ang bumungad, ang kanyang mga daliri ay humukay sa aking mga balikat na para bang sinusubukang pisikal na palayasin ang mga demonyo na sumasalot sa sa akin.

Ang kanyang mga mata ay nakaukit ng pag-aalala, ngunit sa ilalim ng ibabaw, nakita ko ang isang kisap ng isang bagay na higit pa—isang malalim na takot.

"Aira, ayos ka lang ba? Anong nangyayari sa'yo?" tanong niya, ang kanyang boses ay isang mahina, apurahang dagundong.

Ngunit ang mga labi ko ay nanatiling nakasara, na para bang isang tinggang bigat ang pumipigil sa aking dila.

Hindi ako makapagsalita, hindi makahinga. Ang mga alaala ng gabing iyon—ng pag-alis ng aking ama—ay bumalik nang may brutal na puwersa, at naramdaman ko ang tahimik na mga luha na dumadaloy sa aking mukha, isang agos ng pinigilang kalungkutan.

Ang nakaraan ay naging isang walang humpay na talim, na dahan-dahang inuukit ang daan nito sa aking puso.

Ang bata sa panaginip na iyon… ay siya! Isang maliit na bersyong ako, nakakatakot na paggunita sa pag-abandona ng aking ama.

Humigpit ang pagkakahawak ni Ninong Ethan, hinila ako papalapit sa kanyang dibdib sa isang desperadong yakap.

Ibinulong niya ang isang nagpapaginhawang parirala na bahagyang tumagos sa ulap ng aking paghihirap: "Aira, nandito ako."

Ang init ng yakap ni Ninong ang tanging angkla sa aking gumuhong mundo, ngunit ang mga tanong na umiikot sa aking isipan ay nanatiling walang sagot: Bakit? Bakit siya umalis? Kailan siya babalik?

Lumipas na ang mga taon, ngunit ang mga tanong na iyon ay umaalingawngaw pa rin sa mga silid ng aking puso.

Ang aking mga kamay ay likas na kumapit sa kamiseta ni Ninong Ethan, na para bang hinahawakan ang huling hibla ng pag-asa.

Tumingala ako sa kanya, nakikita ang pag-aalala na nakaukit sa kanyang mukha, at sa sandaling iyon, isang resolusyon ang tumigas sa loob niya—hindi ako susuko sa takot na ito. Haharapin ko ito, aalamin ang mga misteryong bumabalot sa aking nakaraan.

Ngunit ang aking isipan ay isang bagyo, na nagbabantang bumaha sa kanya.

"Ninong, may balita na po ba kayo kay Papa? Babalikan pa po ba niya ako?" Ang tanong ay sumabog, isang desperadong pakiusap na sumira sa katahimikan.

Ang aking mga salita ay nakabitin sa hangin, at sa isang panandaliang sandali, nakita ko ang isang kisap ng malalim na kalungkutan sa mga mata ni Ninong Ethan, bago niya ito tinakpan ng isang banayad na ngiti.

"Aira, babalik ang ama mo dahil nangako siya sa iyo, hindi ba?" sabi niya, maingat na inaalis ang kanyang mga kamay sa kanyang kamiseta.

Tumango na lamang ako bilang tugon, kumakapit sa babasagin na pag-asa na iniaalok ng kanyang mga salita.

Nakatitig ako nang diretso sa mga mata ni Ninong Ethan. Pagkatapos ng lahat ng nangyari, pagkatapos ng lahat ng pag-aalala niya sa akin, gusto kong malaman kung totoo ba ang lahat. Gusto kong makita sa mga mata niya na hindi niya ako iiwan, na nandiyan pa rin siya para sa akin.

Unti-unting nilapit ni Ninong ang kaniyang mukha sa akin. Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong kinabahan. Parang may ibang kuryente sa pagitan namin, isang bagay na hindi ko maintindihan. Sa bawat lapit niya, ramdam ko ang tila karera sa aking dibdib. Hindi ito yung normal na kaba na nararamdaman ko kapag nandiyan siya. Ito ay ibang klase, isang kaba na may halong pagtataka at takot.

Ang mga mata ni Ninong, may gustong sabihin. May gustong ipahiwatig na hindi niya kayang sabihin sa mga salita. Nakikita ko ang pag-aalala, ang pag-aaruga, pero may iba pa. May lungkot, may pangungulila, at may isang pagnanasang hindi ko kayang tukuyin.

"Ninong," ang sabi ko, ang boses ko ay halos hindi marinig. "Anong nangyayari?"

Huminto si Ninong sa paglapit. Tinitigan niya ako nang matagal, na para bang sinusubukang basahin ang aking isipan. Pagkatapos, huminga siya nang malalim at ngumiti.

"Aira," ang sabi niya, ang boses niya ay malambing at puno ng pagmamahal. "Gusto kong malaman mo na nandito lang ako para sa'yo. Hindi kita iiwan, kahit anong mangyari."

Naramdaman ko ang paggaan ng aking puso. Sa sandaling iyon, alam kong totoo ang lahat. Alam kong hindi ako nag-iisa.

Nanatili itong nakatingin sa akin.

Sa kaniyang pamamaraan ng pagtingin ay bigla akong nakaramdam ng kakaibang init.

Hindi nito pinutol ang titig, hanggang sa unti-unting lumapit ito, ilang dangkal ang layo ng aking labi sa kaniya.

Ramdam ang hininga....

Ano itong kakaiba kong nararamdaman?